zondag 16 september 2018

Overgang


Natuurlijk!
    Ik kon weten dat mijn volger Mark Zuckerberg (hij denkt dat ik hem niet door heb) me zou spammen na mijn vorige blog! Dat doet hij altijd! Maar ik word echt niet blij van aanbiedingen voor wegwerpluiers, kinderwagens, kolfmachines en een box?
    Als hij nou eens goed had gelezen en dan vooral de boodschap achter de woorden las, kon hij weten dat ik niet zwanger was. Er stond letterlijk (ik citeer moi):  dat ik vijftig dagen over tijd ben; het zweet breekt me uit – snel jas uit; hup daar komt weer een tranendal.

Wacht! Ineens besef ik, dat ook jij misschien niet helemaal goed op de hoogte bent. Vooral wat betreft mijn leeftijd. Heb ik jou ongewild op het verkeerde spoor gezet. Daarvoor mijn excuses en got you!
    Voordat je boos wordt, zeg ik alvast dat ik nooit gelogen heb over mijn leeftijd. Je kan mijn levensjaren berekenen op grond van wat staat bij OVER MIJ hiernaast deze blog. Daar staat namelijk mijn geboortedatum.

Mijn leeftijd hier noemen doe ik niet. Die is niet om aan te horen en maakt me zo oud. Alsof ik met het uitspreken daarvan ineens achter de ingezaaide potjes beland, wachtend op geraniumsplantjes.
    Zeg ik: no way! Ik dans, fladder en spring door het leven. Het gaat toch om je gevoelsleeftijd? Waar ik liever praat over mijn gedraagleeftijd.
    Dat maakt mij 32. Wat ik met deze som kan verklaren: draai 46 om, dat is 64. Deel dat door twee = 32! Makkelijker is dit: op 1 april 2004 vierde ik mijn laatste verjaardag. Dan wordt je niet ouder. Hoera! Weg met de ballonnen. Laat ik geen traan om, die haatte ik sowieso al.

Tot ineens daar in de Albert Heijn één van mijn grootste volgers zei:
    ‘Meid, je bent in de overgang!’ Bam! Niemand anders zei, schreef of zong het. Misschien uit angst voor een woedeaanval? Zij was niet bang, ze kent me en keek meelevend. Dat hielp, naast mijn gedachte dat zij het survived heeft! Dat ga ik ook doen. Come and get me, you overgang!

Dus zwanger is uit, overgang in. Word ik benieuwd met welke reclames het Wereldse Wroeterige Web nu komt. Maken babyluiers plaats voor Tena Lady, worden kinderwagens geruild voor een rollator? Of ik dan toch niet liever zwanger zou zijn?
    Nope! Wat direct antwoord is op de vragen van lezers of ik niet stiekem teleurgesteld was.

Het zou een wonder zijn geweest. Ik zou de eerste zijn die dan beaamde dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn.

Ik ben blij met geen derde! Opnieuw beginnen van luier tot kleedgeld is niet meer voor mij weggelegd. Ik voel me schatje rijk met de dochter en zoon die wij kregen. Ze zijn het mooiste en beste dat mij overkwam na Marcel.

Tijd voor een nieuwe fase. Niet dat ik er voor kies; ik word er toe gedwongen en voel diep medelijden met mijn manneke. Als hij nou eens een pilletje kon krijgen om mij te overleven, want hij heeft te dealen met alle grommen en gniffels.

Afstand is er soms al. ’s Nachts als mijn kacheltje flink gaat stoken en manlief zich bijna aan me verbrandt wil ik alleen maar afkoelen. Hup daar gaat het dekbed, met meer kracht dan ik van mezelf gewend, in zijn geheel zijn kant op met hem erbij.
    Val ik vervolgens in slaap om wakker te worden van de kou. Lig ik daar bloot – niet als in naakt. Nee zeg, ik draag heus wel iets. Ik bedoel bloot als niet onder het dekbed. Woest trek ik vervolgens een dekbeddeel terug, laat dat nou net Marcels helft zijn, ligt hij bloot, wordt wakker en zegt niets, want ik slaap eindelijk vredig.

Lastiger wordt het als ik niet opvlieg, maar zonder speciale oorzaak van een lach in een traan stort. Het Ireentje-huilt, Ireentje-lacht syndroom is al langer bekend als hoog sensitief persoontje, maar dat het nog erger kan?
    Een lied, een lief woord, een goeie grap, gezellig dollen of een schilderij, het brengt me sneller in tranen van verdriet of geluk, dan jouw auto 160 km. per uur rijdt.
    Ik ga hier niet tegen vechten, maar mag ik leunen op een zakdoekje van jou. Bij mij zijn ze altijd op!
   
Ik ga me hier doorheen slaan. Kom maar op met pubertijd 2.0.
    Met één angst, dan toch. De strijd om mijn silhouet. Schijnbaar verandert mijn lijn ongevraagd en tegen mijn wil in die van peer naar appel. Heb ik zolang geknokt om te staan waar ik nu sta, ga ik verliezen. Dat is verraad!

Biedt Marcel me net nu een koek aan.
    ‘Vlieg op met je koek!’
    ‘Och gaan de hormonen met je aan de haal?’
    ‘Nee.’
    ‘Oh, je bent vandaag gewoon een bitch van jezelf?’
    Geen opvlieger in de buurt, vliegt er ineens eentje op! Dekking!

zondag 9 september 2018

Zwanger


   ‘Daar is de Kruidvat, kom Irene!’ Onverwacht snel grijpt mijn zus, Heidi, me bij mijn rugzag en trekt me naar de overkant van de winkelstraat.
   ‘Zo fotogeniek is deze Kruidvat niet, die kerk daar is much nicer.’ Ik wijs rechts de straat in.
   ‘Vergeet die cultuurfoto, meekomen jij!’ Ik word de Kruidvat in gesleept.
   ‘Ben ik serieus helemaal naar Zutphen afgereisd om de Kruidvat te bezoeken?’
   ‘Snap het dan,’ zegt José, mijn oudste zus.
   ‘Snap wat? Is dit een complot?’ Ik voel me ineens niet meer zo veilig.

Sta ik ineens oog in oog met Predictor-, Clearblue en Sensitest-tests.
   ‘Ho, stop, wie is hier zwanger?’
   ‘Jij, dat zien we zo en je zei het zelf. Tijd om te testen!’ klinkt tweestemmig. Die twee klonken wel vaker perfect gestemd in één akkoord tegen mij. Als jongste van drie dochters had ik drie moeders! Met een leeftijdsverschil van 4,5 en 3 jaar bleef ik lang de baby. Dat opschrijven lucht best op. Als Heidi dit leest, ligt ze krom bij zoveel overdrijf. José zal ik met een appje inclusief bovenstaande link moeten forcen sowieso deze blog te lezen.

   ‘Ik zei alleen dat ik vijftig dagen over tijd ben!’
   ‘Inderdaad, en je moet naar het toilet. Koop zo’n test kan je plassen en checken in één!’ Heidi staat erbij of ze eigenhandig de test in de straal gaat houden.
   ‘Ik ben weg! Eerst maar eens langer over tijd zijn.’ Dat ging net zo bij Celine. Ik was zo laat dat de test overbodig was. Mijn lijf sprak voldoende talen om duidelijk te maken dat daarbinnen iets wonderlijks gebeurde.

Nu op zussendag is vooral sprake van een situatie-tje ik-sluit-liever-mijn-ogen dan de waarheid te kennen. Het zweet breekt me uit – snel jas uit! Ik bedoel maar, de gevolgen zijn enorm! Bij een broertje moet Benjamin zijn kamer gaan delen, bij een mini-meidje is het Celine die ruimte moet creëren. Zij wil uiteraard een broertje, de eerste een zusje. Eén van hen wordt dolblij, de ander doodongelukkig met dit nakomertje.

Mijn zussen zijn dolgelukkig!
   ‘Misschien zijn het er twee! Van tweelingen rennen er behoorlijk wat in de familie.’
   ‘Wat dacht je van Annelie voor een meisje en Joep voor een jongen?’, vult Heidi aan.
   ‘Serieus? Jullie bedenken al namen? Hopeloos stel!’

We lopen de straten door tot we bij een winkel vol olijven staan. Ik roep:
   ‘Olijf! Olijf! Doe mij olijf!’
   ‘Irene, jij houdt niet van olijven.’ José is er één die alles onthoudt.
   ‘Wel bijblijven sis. Sinds een week of drie kan ik ’s nachts rond 02.46 uur zo’n zin hebben in een groene olijf, maar nul animo om uit bed te klimmen. Dan moet ik me beheersen om Marcel niet wakker te shaken met de vraag ze te halen.’
   ‘Zin in vreemde dingen hè? Heel verdacht.’ Is Heidi’s veelzeggende reactie.

Even later praten we over wat serieuzere zaken en eindig ik met tranen in mijn ogen tegen de brugleuning.Pfoe, die emoties ook!
   ‘Heeft iemand een zakdoekje?’ Vliegensvlug zoeken en graaien de dames in hun tassen en eens zo snel krijg ik een zakdoekje achter mijn bril gepropt.
   ‘Lastig hè, al die hormonen als je zwanger bent,’ zegt Heidi en port José in haar zij.
   ‘Hormonen zijn vies en stinken!’

Ze herinneren me aan Erwin (onze goede vriend). Hij kreeg het way back te verduren toen hij mij, tijdens een vreselijke bitchbui, vroeg of het soms de hormonen waren. Ik werd ongekend kwaad, duidelijk zwaar onder invloed van hormonen, dat hij in mijn bijzijn nooit meer het woord hormoon heeft durven noemen. Hij lust ze net zo min.
   Olijven zijn veel lekkerder!

   ‘Olijf! Olijf!’, roep ik door de straten van Zutphen en loop voor mijn zussen uit.
   ‘Irene krijgt wel een beetje een dikke buik en kont hè?’, fluistert Heidi.
   ‘Hallo! Ik hoor jullie.’
   ‘We merken alleen de overduidelijke lichamelijke kenmerken op.’
   ‘Jullie willen bewijs in tekenen?’ Mijn zussen knikken nieuwsgierig. ‘De hele weg hierheen, bumpte ik van de ene naar de andere in blijde verwachtinge vrouw. Gisteren vlogen drie ooievaars over. Zijn dat tekenen in de lucht?’ Hup daar komt weer een tranendal voorbij. Ik ruik ernstig naar ontoerekeningsvatbaarheid.

Zeg ik altijd stoer: alles was ik doe of schrijf is bij mijn volle verstand. Geen alcohol of drugs in mijn lijf! Echter onder invloed van deze hormonen, twijfel ik aan mij. Mocht ik binnenkort een misdaad plegen, please pleit op mijn hormonen. Zelfs jij mag ze in mijn voordeel gebruiken, Erwin. Ik zal niet boos worden, of misschien toch. I’m losing it.

De dag met mijn zussen kwam gelukkig ten einde:
   ‘Ik ben klaar met jullie! Ik ga plassen en naar huis!’
   ‘Testje nodig?’, hoor ik aan de andere kant van de deur?
   ‘Nee! Olijf! Olijf! Ik schreeuw het uit! O heerlijk lijf! Doe mij maar maandverband!Wij zijn niet zwanger!’


zondag 2 september 2018

Evaluatie


Checken hoe mijn blog wordt ontvangen is één ding, de bespreking ervan een ander. Toch ga ik ervoor: de evaluatie.

Tweeëndertig mensen vulden de enquête in. Ik ben super blij. Vooral trots op de laatste vier die ik in de afgelopen week onder druk heb gezet. Je bent fan of niet hè? Celine kreeg de enige papieren versie onder haar neus en keek soms behoorlijk bedenkelijk.
      De vragen waren toch niet moeilijk?

Toegegeven, die waarin je een cijfer mocht geven en niet onder de zeven kon kiezen, was regelrecht gesjoemel. Echter onvoldoendes waren vroeger zo’n groot probleem voor mij, die trauma laat ik liever in de la. Deze oneerlijk verkregen score neem ik niet serieus. Wat jammer is, want ik kreeg een gemiddelde: 8,8.

Vanaf nu bespreek ik de vragen op chronologische volgorde. Eens zien of jij reactie krijgt op jouw reactie op mijn vraag. Ga lekker zitten, kopje drinken en koekje erbij en geen sigaret. Bah! Uit dat ding.

Op mijn vraag: wat vind je van 400 blogs wil 64,5% dat ik doorga naar de 800. Deal! Ik was het sowieso van plan. Dit helpt. Zoals ook een berg aan inspiratie helpt. Ik heb er vertrouwen in, behalve bij deze die ik nu schrijf. Toch gaat daar mijn vuist de lucht in: I can do this.
    Brownie is de enige die zich afvraagt of het nu niet eindelijk genoeg is. In dat geval stopt hier onze blogger-lezer relatie. Zo gemakkelijk is het.
    Wie is de grappenmaker die een Movie wil? Volg je mijn dochter op Instagram dan niet? Daar krijg je meer dan genoeg movie over je heen. Kan je direct zien dat ik misschien een prima auteur ben, maar zeker geen acteur.

Volgende vraag: WAT VIND JE VAN 800 WOORDEN PER BLOG?
    Vallen er direct een aantal flink door het beeldscherm. Zij wisten het niet. Ha! Dan heb je in ieder geval één blog gemist, deze.
    Voor de rest vind een grote meerderheid 800 woorden Typisch Irene! Dat doet mijn naam eer aan.
    Echter één dingetje, tel het niet na en pin me er niet op vast. Door het toevoegen van een verbindingsstreepje of het verwijderen of veranderen van een woord, vergeet ik soms na te tellen. Het kunnen er evengoed 801 of 799 zijn, hoewel ik gefocust blijf op 800.
    Wie dat te weinig vind heeft pech, ik hou graag rekening met wie niet zo van lezen houdt en 800 woorden is al een opgave. Hoewel je nu je lol op kan. Ik zit op ruim 2000 woorden. Korter maken lukt me niet.
    Voor de rest is 800 woorden een blijver.

Op de vraag: WANNEER LEES JE MIJN BLOG, klonk één keer nooit en toch de enquête ingevuld. Ben benieuwd of die persoon blijft hangen en vanaf nu wel leest.
    Voor wie ‘m elke week sowieso leest, zeg ik: ik schrijf elke blog voor jou! Jij bent de fan waar ik van hou. Je verdient een knuffel, kaartje of verrassing, als ik maar wist wie iedereen was?
    Dan heb ik de luie volgers, zij die via de facebook link kijken. Tja, wat als je die mist? De blog is er elke zondag en te vinden op www.typisch-irene.nl. Bladwijzertje maken, op vernieuwen drukken en tada, de laaste blog verschijnt. Maak er een zondagochtendroutinetje van.
    Wie mijn blog onder de douche leest, kiest voor een toffe plek. Lekker onder de straal lezen, klinkt al super heerlijke ontspanning. Kon ik de blogs daar maar schrijven. Juist daar ontpopt de beste inspiratie.
    Dat sommigen mijn blog op het toilet lezen, wilde ik eigenlijk niet weten. Wel opletten dat je  mijn blog, ik bedoel je Phone niet doorspoelt.
    Gelukkig zijn jullie veilig lezers, niemand leest mijn blog achter het stuur. Laat me er niet achter komen. Dat vind ik net zo slecht als roken. Gewoon niet doen!
    De nachtlezer zit of op mijn blog te wachten of werkt in de nachtdienst. Voor beide respect. Voor mij is één keer in de week belachelijk laat mijn bed opzoeken te doen. Ik kan morgen uitslapen. Maar nachtdiensten als werk? No way! Daarom werd ik geen verpleegkundige.

Grappig om te ontdekken dat er maar weinig mensen met zekerheid zeggen 400 blogs te hebben gelezen. Heb je mijn boek niet, dan kan je sowieso nooit alle blogs gelezen hebben. Daar zijn er 26 te vinden.
    Tegen 30 van de 32 zeg ik nu: go go go, op naar de 400. Ik ben van alles of niets, in dit geval alles!

Vraag zes vroeg WAT JE MIST.
    Zeggen een paar de geur van mijn wandelschoenen te missen. Die geur is in ieder geval geen stank. Want ik ruik ze niet. Stinkt het wel? Dan zal je jouw eigen voeten wel ruiken. Het idee, dat ik de geur van mijn schoenen zou delen, is trouwens wel heel absurd.
    Ik verwachtte al dat er mensen zouden zijn die meer christen-zijn willen zien. Hoewel de trouwe lezer het wel weet, geef ik verder bewust niet veel lucht aan mij als christen. Lees rechts in OVER MIJ wat mijn blogdoel is en trek je conclusie. Gelukkig mist de overgrote meerderheid niets in mijn blog.
    De vraag of ik ook in andere winkels dan alleen bij de AH kom, is een leuke. Ze verkopen daar echt niet alles. Laatst was ik bij de Liddl en Swaak gaat binnenkort zorgen voor een aanvulling op een al goed verhaal (hoop ik). Ik kan echter niet ontkennen dat er veel ontstaat in de Albert Heijn. Daar kennen ze me. Daar krijgt maandag iemand een handtekening, want is fan en voor je fans blijf je trouw aan de winkel. Tot maandag!
    Iemand mist het 801ste woord. Vind ik een bijzaakje.
    Eén lezer mist een positief zelfbeeld. Maar no body is perfect en ik hou van een beetje zelfspot. Tip: neem alles met een kilo zout. Dat leest echt beter. Wat ook antwoord is op de persoon die graag de serieuze kant van mijn leven wil kennen. Dat botst met wat ik wil. Eén ding, mijn leven is niet één groot hiephiephoera, maar ik kies te kijken naar de leuke dingen en die te beschrijven. Online ellende is er al genoeg. Ik wil juist vrolijkheid, misschien ook voor mezelf?

OF JULLIE EEN MEET&GREET WILLEN?
    Smiley zegt een zaal te hebben gehuurd voor 31 maart 2019. Waar en hoe laat dat is en wat dat gaat kosten? Als ik meer weet, bepaal ik pas definitief of ik voor die kosten op draai.
    Eigenlijk was ik bovenal blij met de eerlijke NEE stemmers. Geloof het of niet, ik ben misschien te verlegen voor zoiets. Ik vlieg liever even heen en weer (als in een bliksemactie) om iemand te verrassen dan een Meet&Greet te ondergaan. Bang dat ik niet weet wat te zeggen.
    Het leukste antwoord was natuurlijk: overleven we dat? Zeg ik ja! Mijn gezinsleden overleven me al bijna 28, bijna 20 en ruim 17 jaar. Dan overleef jij een dagdeel heus wel.
    Hoe dan ook hoeft niemand 1 april voor mijn deur te staan. Ik doe niet open, want zit met een gebakje for one in het bos. Daar ben je welkom, maar neem wel je eigen gebak en drinken mee.
    Vijf mensen schrijven zich definitief in voor die Meet & Greet. Dat zijn de echte fans denk ik, maar we wachten eerst Smiley met haar of zijn grote glimlach en verdere informatie maar even af.
    Eén lezer heeft de kipbestelling al doorgegeven. Eén keer raden waar ik dat ga kopen?
    Voor de rest, die me al Meeten, de greetz en tot gauw.

Op de vraag waar mijn blog over moeten gaan, antwoorden jullie met 68,8 % dat het om lachen moet gaan, dus dat gaat goed. Onze meningen passen goed bij elkaar zeg!
    Hiermee de tranen van verdriet waar sommigen om vragen maar direct gedroogd. Weg ermee.
    Vraag ik me alleen af waarom 5 mensen spanning willen? Mijn angst voor spinnen heb ik nog niet overwonnen, die van enge mannen in het bos nog lang niet overal, de angst dat mijn kinderen iets overkomt is enorm als ze pas laat huis komen. Real life is al horror genoeg. Daarover schrijven bezorgt mij zelfs nog wakker nightmares, doe ik niet! Fout antwoord peoples.
    Het inspreken van blogs is al langer een ideeetje. Wat natuurlijk heel veilig is voor de chauffeurs onder ons. Wie weet word ik nog eens ooit hoorbaar.
    En sla bij deze de grappenmaker die zegt dat mijn blog sowieso nergens over gaan, met ruim 2000 woorden om de oren.

Bij de vraag WAAROM JULLIE MIJN BLOG LEZEN, blijkt maar weer dat de meerderheid gewoon houdt van absurditeiten. Hoe gekker hoe beter. Zitten we weer op één lijn! Jullie zullen het krijgen: de lach blijft! Ik hoop omringd te worden door gekte en zal het op zijn tijd zelfs op zoeken. Nu al zin in!
    Wie zich verplicht voelt mijn blog te lezen, vergeet dat we in een vrij land leven. Lees ‘m lekker niet als je niet wilt. Ik overhoor niemand en geef geen cijfers voor goed leesgedrag. Maar om nou te zeggen dat je met mijn blog goed op de hoogte blijft van mijn leven? Wauw, dan volg je mij nog niet op Instagram. Daar sla ik door, echt belachelijk! Maar ja, coffee and fans make me do it!
    Gelukkig ben ik in staat mensen te herinneren aan mijn blog met elke link, want blijkbaar vergeten mensen dat het elke zondag raak is, maar oké, we zijn allemaal human, daar komt weer een link.

HOE IK VOLGENS JULLIE AAN MEER LEZERS KAN KOMEN is doordat jullie mijn link gaan delen. Laat maar zien, die inzet! Terwijl een paar anderen het van de daken gaan schreeuwen, wat ik nog niet heb gehoord. Jij wel? Hopelijk werken de vriendelijke woorden van mond tot mond beter. En de drie die ze voor willen lezen tijdens een feestje moeten wel letten op de juiste intonatie, want daar staat of valt een nieuwe volger van mijn blog mee. Durf je die verantwoordelijkheid aan?
    De persoon die doodleuk zegt: ik ga met jouw man een reclamebord langs de A12 plaatsen, mag zich melden bij RitsRatsReklame. Misschien kan je hem met nog meer klussen helpen. Hij is razend druk.
    De nepperd die aanbiedt nepaccounts aan te maken om me zo aan volgers te binden, gaat aan één van mijn principes voorbij. Ik ben niet van fake, ik ben voor en van echtheid! Behalve dat ik soms een beetje overdrijf in blogs. Maar hé, daar lezen jullie toch zo doorheen?
    Voor wie niets wil doen, cool, jij bent van de eerlijke!
    Vooralsnog heb ik geen advertentie in de krant gezien. Mooi dat iemand dat aangeeft te gaan doen. Je vertelt toch nog wel in welke krant en wanneer?
    Het beste vind ik Bassie. Stuur mij je shirtmaat, echte naam en adres, dan komt een t-shirt jouw kant op. Eis ik wel een foto van jou in het shirt met mijn naam er op. Doe maar in een winkel, Albert Heijn of zo?
    Een ander wil daar mijn blog via de intercom gaan voorlezen. Leuk idee, maar dat geloof ik pas als ik het hoor. Eerder dan dat krijgt hij mijn handtekening niet. Deal?
    Blijf ik vooral dankbaar voor elke like die ik krijg. Een opgestoken duim geef een boost, vooral als ik zie dat je ‘m op straat opsteekt.

Op de vraag hoe ik jou zover krijg te doen wat je hierboven zegt, klonk doodleuk vier keer het antwoord dat ik wel even mag betalen. Dit is je beloning: wekelijks een gratis blog. En als je gaat delen zodra het over jou gaat, daag ik je uit om vooral te zorgen voor een goed gek verhaal. Ik schrijf ‘m met plezier.
    Een deel en win actie staat mij ook enorm aan, echter mijn creatieve geest komt nog niet met een goed idee. Het moet natuurlijk een ludieke actie zijn.
    Sommigen vragen mij om blind te vertrouwen dat ze gaan doen wat ze zeggen. Doe ik! Vertrouw jij mij?

De opmerking of mijn blog leuk is voor mensen die me niet kennen is een vraag die ik mezelf ook stel. En geef ik bij deze door aan die lezers die mij niet persoonlijk kennen. Wat maakt dat je mijn blog leest? Is het nodig mij te kennen?  Gebruik mijn contactformulier voor je antwoord.
    Eén opmerking voor meer likes, is zo Typisch Irene en voel ik me zo in gekend, is deze: gewoon verrassende dingen sturen. Bij het woord sturen denk ik aan post. Op de deurmat, is vrij gewoon en toch verrassend. Maar zonder adres toch behoorlijk onmogelijk! Moet ik iets beters bedenken.

Zijn we bij de laatste vraag van mijn enquete en ontdek ik dat vier mensen niet onder de blogs kunnen reageren. Jammer dan, daar kan ik je niet bij helpen en mijn helpdesk slaapt inmiddels. Hij is tenminste wijs. Moet ik ook maar eens gaan doen!

Maar eest nog bedankt voor jullie mening over mijn blog. Het betekent echt veel voor me. Vooral dat ik op dezelfde voet doorga, want met meerderheid van stemmen en vooral die van mij staan we op één lijn, het moet lachwekkend absurd zijn of absurd lachwekkend.
    Dat bekijk ik vanaf volgende week maar weer!