zondag 23 juni 2019

Herinneringen


Bad timing - bad planning
    Wat zou het leuk zijn als mijn blog zichzelf eens schreef, bijvoorbeeld vannacht.
    Ik schrijf: 23 juni 0.21 uur en zit met m’n laptoppie op schoot in de auto. We zijn op weg naar huis na een Midzomernachtwandeling.
    Gisteravond waagde ik een poging deze blog te schrijven. Het bleek niet de juiste avond. De goede schrijf-feeling maakte ik nou eenmaal eigen op zaterdagavond. Gek mens dat ik ben.

Tekens
Zo zit ik in de auto met een mega ruwe versie van gisteravond. Work to do, onderweg en straks thuis.
    Weet je wat het is? Door het schrijven voor de krant en vrijwilligerswerk vergeet ik soms te speuren naar de leuk in mijn eigen verhaal. Terwijl die favoriet blijft. Lekker los van voorgeschreven aantal tekens, soepele eisen of bedenken wat de ander wil weten, laat ik het liefst mijn eigen woorden stromen.
    Het werken met tekens is een leuk deel van mijn werk. Noem het de spannende fun ervan. Door weglating wordt een tekst kernachtiger, waar schrappen evengoed pijn doet. Het blijven mijn lieverdjes die de weg naar de prullenbak vinden. Au!

De Vlaswiek forever
Afgelopen week heb ik behoorlijk wat woorden geskipt. Wat bij één klus werkelijk zwaar was. Ik wilde zoveel meer vertellen dan de 3000 tekens die ik had.
    Het was na mijn bezoek aan de basisschool waar mijn kinderen acht en zes jaar geleden, dagelijks hun tijd vulden. Destijds heette die school de Vlaswiek, nu het Wereldwijs. Dat krijg je met fusies,  nieuwe namen. Voor mij blijft het de Vlaswiek, hoe vaak ze de naam veranderen of het gebouw aanpassen.
    Benjamin zat in de laatste groep acht van de Vlaswiek.

Oud?
Ik was er afgelopen donderdag te gast om een feestje mee te vieren. Een leerling won een verhalenwedstrijd en ik mocht dat vastleggen voor de (online) krant. Leuk!!! Nog leuker was de ontmoeting met de ene na de andere leerkracht van vervlogen tijden.
    We werden allemaal zes jaar ouder. Eén leerkracht was zelfs terug na een paar jaar elders werken. Geen spat verandert en ondertussen 38 geworden. Ze voelde zich zó oud.
    Kom ik aan. Hoe dacht ze dat ik me door haar voelde? Bejaard?

Herinneringen
Het gevoel van thuiskomen verraste me. Het voelde of men een donsjas (een neppe) over mijn schouder legde. Sweet memories popten op. Leerkrachten wisten de namen van mijn kinderen nog en vroegen naar hen inclusief een foto.
    De leerkracht van Benjamins groep acht had het zo bij het rechte eind, met het Grafisch Lyceum. Hoe gaaf om eigenmondig te vertellen dat hij school eindelijk vindt. De kleuterjuf van Celine hoorde dat ze haar groep-4-droom volgde en op de Christelijke Hogeschool Ede zit en juf wordt. Zij reageerde zo enthousiasme dat ze bijna door het plafond het groep acht lokaal in sprong.
    ‘Ze moet hier stage komen lopen, dan word ik haar mentor.’
    ‘Klein probleempje, ze kiest voor de bovenbouw. Jij bent toch onderbouw docent?’
    ‘Ik ben opgeleid voor alle groepen. Ik geef nu les aan groep 6.’
    ‘Als Celine dit hoort juicht ze met je mee!’

Pijnlijk
Het weerzien was gaaf. Ik ben levenslang trots op team Vlaswiek. Waar evengoed een pijnlijke herinnering boven komt dobberen. Zie me staan, de eerste week op het schoolplein. Ouders die elkaar aftasten.
    ‘Wat doe jij voor werk?’, vroeg een moeder.
    ‘Ik ben thuis-blijf-moeder.’ Ze draaide zich om en gunde me geen blik meer waardig. De duidelijke taal van non-verbale communicatie. Een moment later merkte een andere moeder op:
    ‘Wat leuk dat je daarvoor koos.’
    Verbazend hoe de één mijn lage zelfbeeld een trap omlaag gaf, waar de ander me zelfs weer deed fladderen. Fijn dat ik de laatste soms nog zie fietsen.

Luizenmoeder
Het schoolplein brengt me bij de serie de Luizenmoeder. Bagger vond ik het, want zo grof. De uitgespeelde situaties echter zo veelzeggend, zo naar de werkelijkheid en overdreven goed gespeeld. Ouders en hun herkenbare gedrag.
    Luizenmoeder ben ik nooit geweest. Die check-up moest in de week na elke vakantie, dat was mij te zwaar. Ik moest voorkomen dat draaiduizelingen opspeelden, als gevolg van de ziekte van Ménière. Hoe onbegrijpelijk (misschien) voor jou, ik moest de eerste week van vakanties en de eerste week na vakanties echt dimmen. Verandering van ritme bracht me compleet uit mijn evenwicht. Zo vroeg de kinderen van en naar school brengen en het thuis-werk weer oppakken vroeg veel en lokte aanvallen van duizelingen uit.
    Maar dit vergeten we even snel weer.

Betrokken
Alle andere weken was ik van de partij en ging mee bij het bezoeken van de kinderboerderij, hielp met paaslunches, was klassenouder, beschilderde ramen en zoveel meer. Meehelpen kon als thuis-blijf-mum vaak, wat ik als zegen ervaarde. Ik zou het zo weer doen!
    Maar zelfverzekerder! Meer zoals ik nu ben, daar moest ik dan weer een veertiger voor worden.
    Oh ja, bejaard!

zondag 16 juni 2019

IJspret


    ‘Irene, wil je een ijsje?’ Het klinkt als een vriendelijke vraag, maar Caroline dwingt me met flink hoofdknikken, noem het headbangen. Haar ge-ja-knik is zo overtuigend gevaarlijk dat ik bijna vrees voor een whiplash. Ze duldt duidelijk geen enkele vorm van tegenspraak.

Eigenlijk hoeft nooit iemand me twee keer te vragen of ik ijs wil, laat staan zo dwingend tegenover met te staan zwaaien met een ijslepel. Gelukkig is het geen mes.
    IJs en ik gaan samen als Marcel en drop. Ik heb echter geleerd niet meer direct antwoord te geven en eerst na te denken. Hiermee bewijs ik minder impulsief te zijn. Best wennen, zelfs voor mij.
    In mijn hoofd gaat het van: heb ik al gesnoept? Hoeveel dan? Wat voor dag is het? Kunnen mijn billen dit extraatje aan?
    ‘Irene, je wil toch wel?’ Klinkt Caroline ongeduldig. Zo ken ik haar niet. Zo dwingend, zo verleidelijk lekker. Dat ijs hè! Ik durf al bijna geen nee te zeggen. Een laatste afweging: ik heb geen tijd gehad iets te snoepen; het is zaterdag – snoepdag. En mijn bips? Die zie ik niet.

Ik kijk op. Caroline staat met een hoorntje in haar hand. In haar andere hand de ijsschep en opent de bak. Alsof ze wist wat ik je zou antwoorden. Ze kijkt nog één keer schattig smekend. Zo lieflijk, ze zou met die blik zelfs iemand die niet van ijs houdt, aan de ijs kunnen krijgen.
    ‘Jij wil echt van het ijs af hè?’
    ‘Valt het op?’

Het heeft alles te maken met het jeugdevenement waar ik te gast ben. Sommige mensen blijven altijd jong en welkom op zulke activiteiten. Dat klinkt beter dan uitleggen dat ik er puur was als meeliftende partner van de gitarist die gevraagd was een zanggroep te begeleiden. Waar manlief kan zeggen dat hij bij de organisatie hoort, voel ik me ineens crimineel illegaal.

Ik loop gewoon clandestien rond op het terrein. Dat is mijn mazzel als partner van de gitarist, moeder van een workshopleidster, tante van een crew-lid, vriendin van een andere crew-lid en word zowaar als blogger herkend.
    Echt, dat is wat zeg! Binnen korte tijd spreek ik verschillende mensen waarvan de meesten verwachten met één leuke uitspraak een plek in mijn blog te krijgen. Zo gemakkelijk gaat dat niet. Ik moet 800 woorden om die ene zin zien te bouwen. Dat is geen koud kunstje.

Om juist daar waar iemand het niet verwacht, zij die plek gewoon pakt.
    Ik loop over het terrein naar mijn dochter. Ze geeft een workshop handlettering. Ik glimlach naar een paar voorbijgangers en hoor ineens:
    ‘Heb je vandaag al inspiratie opgedaan voor een leuke blog?’ Ik draai me abrupt om.
    ‘Nog niet, maar wie ben jij?’ Net voor ze haar naam prijsgeeft, besef ik wie ze is. Haar naam noemen, zonder toestemming vind ik niet wijs, daarom noem ik haar Ingrid. Je verdient even deze plek meid! Dank voor je trouwe volgen.

Haalt Caroline me terug. Ze roept nog eens of ik een ijsje wil.
    ‘Ja, doe maar.’ Ik pak het gesprek met mijn vriend weer op. Niet beseffend dat Caroline drie keer vraagt welke smaken ik wil. Tja, slechthorend hè! Mijn vriend wijst me op Caroline en de drie te kiezen smaken.
    ‘Ik vind alles best, maar geen chocolade.’
    ‘Dus vind je niet alles best,’ antwoordt Caroline bijdehand.
    ‘Wil jij nou van het ijs af of niet?’
    ‘Ja, vooral van chocolade smaak.’
    ‘Die lust ik niet.’

Caroline kijkt schuin achter zich naar medeorganisator Aicha:
    ‘De zoveelste die niet van chocolade ijs houdt.’ Ze krijgt bijstand van Astrid.
    ‘Ik wist het wel, we blijven zitten met dat ijs.’
    ‘Check! Had mij dan ook gebeld, ik had het zo kunnen zeggen,’ roep ik er doorheen. ‘Het is toch algemeen bekend dat aardbei- en vanillesmaak het meest favoriet zijn? Volgens mij eet jij,’ ik kijk Aicha aan, ‘de rest van het jaar chocolade ijs. Het zijn de liefhebbers van chocolade ijs die denken dat iedereen daar het meest van houdt.'
    Ik neem mijn ijsje aan. Raak weer aan de klets met iemand anders en hoor na een kwartiertje:
    ‘Irene, wil je nog een ijsje?’
    ‘Ja hoor, doe maar.’ Ik heb geen zin om het hele bovenstaande verhaal te herhalen. Dat voegt niets toe.

Wat wel iets toevoegt? Ik heb heerlijk gesnoept van meer dan alleen deze ijsjes. Fruit spiesjes, een hamburgerbroodje, een stuk pizza, pesto macaroni en meer gezonds vulden mijn maag. Het beeld van een geweldige gitarist op het podium verwarmde mijn hart en Aicha?
    Zij likt van chocolade ijsjes, morgen, overmorgen, de dag daarna en daar voorbij. Zou ze er volgend jaar nog zo gek op zijn?

Ps. Het was een fantastische Experience - The Dream Edition!

zondag 9 juni 2019

Openingszin


   ‘Kotsmisselijk werd ik ervan! En dat op zondagochtend om 07.15 uur!’, zei hij twee weken geleden en keek me gelukkig minder groen aan als het klonk.
   ‘Ben je ziek? Beterschap!’
   ‘Als ik ziek was, zou ik hier nu niet zijn.’ Daar zei hij een waarheid als een kotsbakje. Bij ziekte zou zijn kop niet van achter een trolly vol kratten met fruit verschenen zijn. Wel zou het direct een stuk rustiger zijn op de groenteafdeling van de Albert Heijn. Maar hé, wie geen last van gekwetter of gedol wil hebben, kan beter ’s middags binnenwandelen.

Ochtenritueel
Nu stond hij bloody serious tegenover me:
   ‘Waarom was je zo misselijk dan?’
   ‘Van jouw blog!’
   ‘Wacht! Ho! Heb ik het nu ineens gedaan? Ik was er niet eens bij. Hoe is het mogelijk dat jij misselijk wordt van mijn blog.’
   ‘Jij hebt het misschien niet door, maar ik sta op zondag om 7:15 uur naast mijn bed, start de computer op, maak een bakkie en ga ervoor zitten.’
   ‘Wauw! Jij bent een echte fan!’ Ik applaudisseerde voor hem. Onderwijl bedacht ik dat ik er niet voldoende bij stil sta dat wanneer ik de blog geplaatst heb en opgelucht mijn bed in glij en me voorneem om asociaal lang uit te slapen, een ander ondertussen opstaat om mijn neergekwakte waarheden en bedenksels te lezen. Een betere reden om zo vroeg op te staan weet ik niet. Oh jawel, excuses voor hen die op zondag de kerk bezoeken. Goede zondag.

Openingszin
   ‘Blijft mijn vraag waarom je misselijk werd van mijn blog?’
   ‘Dat kwam door de openingszin. Mijn hoofd nog amper wakker, beker koffie in mijn hand, schrok ik de koffie over mijn hand en schone kleren.’
   ‘Hoe is het met je hand? Wat was de openingszin ook alweer?’ Wat ik niet liet zien was dat ik een blijdschapsdansje wilde maken. Via cursussen leerde ik dat de openingszin het belangrijkst is. Het maakt dat iemand blijft of verdwijnt. De druk rondom de openingszin is daarom hoog. Vaak is de starter het laatste dat ik bedenk, want pas wanneer het verhaal af is, kan ik bedenken waar het werkelijk om gaat.
   Ineens wist ik de openingszin van die blog weer: Zeg, wat zit er een zand aan jouw ballen!

Veelzeggend
Het verduidelijkt best veel.
   Ten eerste: die beste man is overduidelijk een ochtendmens. Zie me elke maandag binnenwandelen als suffe niet-ochtendmens. Ik zie hem alweer druk in de weer en bedenk in een flits: waar ging mijn blog ook alweer over? Hij gaat er namelijk iets over zeggen. Het is zijn manier van feedback – de bovengenoemde misselijkheid wel de heftigste feedback vorm.
   ‘Vond je man het goed dat jij dat soort dingen met de héle wereld deelt?’
   ‘Ja! Toffe kerel hè? Hij wist natuurlijk direct waar het over ging. Geloof me: hij wist dat ik zijn Jeu de Boules ballen ging noemen. Waarom zou hij dat niet goed vinden? Het is mij meer dan duidelijk waar het mist gaat!’
   ‘Waar dan?’
   ‘In de kop van de lezer! Je kent me toch ondertussen goed genoeg om te weten dat geen krul op mijn kop zou durven schrijven over andere ballen dan die ballen? Zoals ik nooit zou schrijven over mijn maandelijkse partyweek en de vlag die dan niet buiten wordt gehangen. Echt, nu word ik misselijk! Heb je ergens een emmertje?’
   ‘Is een kratje ook goed?’

Vroege vogel
Een week later was ik zowaar om 08.30 uur in de winkel. Zelfs ik huiverde van mijn eigen frisse fruitigheid. Het kwam allemaal door een interview om 11.00 uur in Vierhouten. Ik vocht tegen de tijd.
   Bij mijn vroege betreden van de passage schrok de kipboer zich bijna voorover in de koeling en wreef de groenteman bij AH zich in zijn ogen en zag mij in de koeling zoeken naar Munt. Ik stond vlak achter een collega van hem. Voor het gemak noemen we haar Ingrid. Ineens riep hij iets.
   ‘Wat?’, riepen we in koor terug, waarop hij rolde met zijn ogen.
   ‘Jullie zijn zeker boven de veertig?’
   ‘Ja!’, klonk opnieuw getweeën. ‘Wat zei je nou?’, vroeg ik.
   ‘Ingrid, wil je aan die klant achter je vragen of ze soms in bed heeft geplast?’ Je had haar gezicht moeten zien. Haar ogen vielen bijna van verbazing tussen de zakken bami groenten.
   ‘Hij zoekt wel heel vroeg ruzie!’, probeerde ik haar verbazing te sussen. ‘Meng je vooral niet in deze onzin. Ik ken hem langer dan vandaag. Negeren lijkt me nu niet verkeerd. Hij is blijkbaar van slag omdat ik eens belachelijk vroeg in de winkel ben. Eigenlijk is dat alles.’
   ‘Bedplassen als smoes?’ Ingrid had het er moeilijk mee.
   ‘Ik vind het vooral lachwekkend bedacht. Ik beschouw de humor vooral als een warm welkom.’
    Wat blijft? Een goede openingszin aan deze onzin toe te voegen.






zaterdag 1 juni 2019

Declaraties


Het voelt nog elke maand nieuw. Zoals het nog elke maand genieten is, wanneer ik het declaratieformulier in vul en verstuur naar mijn baas. Wat ik vang voor de artikelen die ik schrijf deel ik lekker niet, zoals ik net zo min vraag naar jouw inkomen. Ga lekker zelf voor de krant schrijven en ontdek het.

Droog brood
Wat ik kan vertellen, is dat ik al vóór ik begon te werken voor het wekelijkse sufferdje, zoals mijn lief het noemt, wist dat het geen vetpot is. Ik werd er al op gewezen bij mijn sollicitatie.
   Ze logen niet. Van mijn loon kunnen we nog net ons dagelijks droog brood kopen. Ik ben er blij mee, maar gelukkig blijer met de eer van het schrijven. Het is zo leuk om mijn naam bij artikelen te zien en zelfs als het er niet bij staat te weten dat iets van mijn hand is.
   Het leukst is mensen te ontmoeten, geraakt te worden en zelf harten te raken. Ik hou zo van mensen en ontmoet sinds vorig jaar zoveel plaatsgenoten. Het vergroot mijn liefde voor Houten alleen maar. It’s my world!
   Ik mag er in groeien, professioneler worden en verdien er wat centen mee. Dat is werelds!

Beleg
Ben ik vooral heel gelukkig met manlief en zijn bedrijf. Dankzij hem eten we op het droge brood margarine met hagelslag of kaas met marmite en staat bij het zaterdagontbijt een vers glas sap naast mijn bord. Dat meneer de meeste monnies verdient, vind ik al járen geweldig. Dankzij hem maken wij ons geen zorgen.
   Tel daarbij op dat binnen afzienbare tijd geen kinderen het huis uit gaan. Lees de kranten maar, zij zeggen dat jongeren langer thuis blijven. Daarmee komt, zonder zelf meer te werken, meer geld binnen op mijn rekening. Noem het kostgeld.
   Herstel, onze gezamenlijke  rekening. Daarop valt niet zo op dat mijn muntjes een schijntje zijn op het hele eindbedrag.

Blut
Tot onze zoon tijdens een gezinsuitje geld van z’n pa vraagt en paps antwoord met:
   'Ik heb geen geld.' Wat helemaal zijn eigen schuld is. Hij maakte mij beheerder van de gezamenlijke rekening, ook wel huishoudpot en staart zichzelf blind op de zakelijke rekening. Ieder beheert wat ie aan kan, zeg maar. De verschillen zijn groot en daarom is het wijs om te scheiden. De één maakt elke maand de pot bijna leeg, de ander richt zich op de toekomstpot. Ieder is professioneel op eigen gebied. Goed geregeld, zou ik zeggen.

Status
   Daarom kan mijn man ineens roepen dat hij geen geld heeft en vervolgt met:
   'Irene, heb jij geld?'
   'Natuurlijk schatje.' Kijk me zwaaien met het phonehoesje waar mijn bankpasjes wonen. 'Ik heb altijd geld.' De monden van onze kinderen zakken tot hun borstkas.
   'Papa? Hoezo heb jij geen geld?', vraagt Benjamin die even huivert voor zijn niet op handen zijnde verjaardagscadeau.
   'Gaat het niet goed met de zaak?', klinkt Celine angstig.
   'Natuurlijk gaat het goed met de zaak, maar thuis is een heel andere zaak. Ik krijg geen geld van mama, dus heb ik niks.’ Dat oogt echt zielig nu ik het zo schrijf.
   ‘Heerlijk om ten minste over zoiets bijzonders baas te zijn, naast baas van het huishouden en de kinderen en hun bijbehorende opvoeding.’ Zo klinkt mijn verantwoording alles bij elkaar ineens best tof, niet? Krijg ik nu een beetje status, voor hen die status belangrijk vinden?
   Mij boeit status verder voor geen cent.

Declaratiefout
Wat mij wel boeit, is dat degene die mij aangenomen heeft me mailt en complimenteert voor het goed invullen van de declaraties. Tja, formulieren invullen is wel aan mij besteed. Het heeft iets te maken met mijn perfectionistische hebbelijkheden: geef me iets in te vullen en het zal perfect zijn. Niet omdat ik nooit fouten maak, wel omdat ik alles zes keer check. Net als blogs en elk artikel dat ik schrijf. Is heus niet maar zo geschreven en klaar. Het is een behoorlijk proces, een berg werk, alles bij elkaar.

Kilometervergoeding
Zegt de content manager:
   'Je mag ook kilometers declareren.'
   'Dat kan toch niet als ik de auto niet gebruik?’
   'Je declareert dan gewoon de gefietste kilometers.'
   'Maar ik wandel bijna altijd.'
   'Zelfs dat mag je declareren. Het scheelt vast iets op de declaratie.'
   Al goed. Nu houd ik netjes de wandelkilometers bij en verbaas me over de gelopen afstanden. Meestal is dat rond de drie kilometer (heen en terug). Natuurlijk ken ik uitschieters omhoog, maar stiekem stelt het niet zoveel voor.
   Toch ging afgelopen maand mijn declaratie inclusief kilometervergoeding richting baas en berekende ik wanneer ik naast ons droog brood nieuwe wandelschoenen kan kopen. Kom ik zomaar uit op drie en een half jaar. Dat scheelt inderdaad heel veel.
   Daarom blijf ik bij de krant werken, want het schrijven is zo leuk!

zondag 26 mei 2019

Straattaal



  ‘Vanavond wordt mijn mula gespent.’
   Ik moest die foto delen op Istagram in opdracht van de jongen links van mij (voor de kijker rechts). Mijn zoon, lekker ding hè?

Straattaalles
Wat mula is? Dat zijn doekoe en stacks (uitspr. stèks). Gaat er een muntje rinkelen of je pinpas schuifelen in je portemonnee? Eigenlijk staat er vrij vertaald: vanavond is het mijn geld dat rolt! Zo beloofde het voor mijn zoon een heerlijke moeder-zoon-avond te worden.
    Tot zo ver straattaal les één.

Het was de aanzet voor een avond vol onduidelijkheid. De volgende keer moet zoonlief alles maar direct ondertitelen. Hij snapt blijkbaar die taal, ik vind het complete wartaal.
    Moet ik om het goed te leren op straat gaan leven? Als in nog minder luxe dan kamperen? Ik hou van buitenleven, maar buiten leven? Toch maar niet, zoals Benjamin ook niet van de straat is.

Close
Hij was wel op straat, met mij aan zijn arm en onderweg naar de Maccie (uitspr: mekkie). Ja, echt, ik liep aan zijn arm, net zoals ik graag aan de arm van mijn man loop. Blijkbaar loop ik graag aan iemands arm. Pas op, misschien schuif ik maar zo mijn arm door de jouwe als ik naast je loop.
    Ik had nooit gedacht om zo naast Benjamin te lopen terwijl hij hard richting de achttien jaar wandelt. Nog ruim drie weken.
    Stel dat hij een bekende tegenkomt en wij zo arm in arm lopen? Het boeit hem schijnbaar niet. Dat vind ik echt gaaf.

De McDonalds is by far Benjamins favoriete chaptent, wat chappen direct verklaart. En nee, ik zit niet te wachten op de mening over de slechtheid van de Mac. Als ik dat wil horen vraag ik Google assistant wel.
   Stiekem geloof ik dat een beetje ongezond niet dodelijk is. Misschien is het zelfs wel goed voor de weerstand. Wat ik graag eens uitknijp in een ander blog (die ik vast nooit schrijf).
    Ik chap liever de Big Mac en frietjes op en neem een giftige slok cola. Lekker in combinatie met een sidesalad, waarvan de slablaadjes op twee handen te tellen zijn. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik bovenop alle troep vitamientjes at.
    Surprise! Ik leef nog als in kicking!
 
Veranderlijk
Mom-son-evey is bedoeld om kleding te scoren. Bij gebrek aan kleedgeld valt er echter geen sok te kopen, daarom bedacht meneer naar Kinepolis te gaan.
    Botsten we onderweg ineens tegen een pauper dikke tantoe waggie! Echt pauper dik en zeker tantoe. Het zijn versterkende woorden. Zoals in: wat een tantoe mooi fotogeniek bloempje of dat is echt een pauper lelijke waggie. Snap je?
    Wat goed! Ik niet. Wat een veranderlijke taal. Echt iets voor veranderlijke pubers. Zoiets als ik haat van jou. Lastig, pauper lastig.

Al goed, het enige leuke in die waggie, waren alle ballen. Ik ging helemaal loesoe. Ik heb iets met ballen en de auto zat er vol mee! Vandaar dat ik helemaal stuk ging. Ik begon spontaan ballen te tellen, tot zoonlief me aan mijn arm trok.
    ‘Mam, Aladdin wacht niet!’
    ‘Oh ja, bijna vergeten. Kom snel naar de bios.’ De bios met 13 zalen! Echt zoveel, zo groot. Hoe dichter we komen hoe stiller ik word. Ieniemienieminie me kreeg hoogtevrees bij het naar boven kijken. Binnen zocht ik direct alle vluchtwegen.

Opgesloten
Over vluchtweg gesproken: Benjamin en ik naderden de zaal. De film zou bijna beginnen, maar de deur was dicht. Benjamin trok aan de deur, we sneakten naar binnen en zagen mensen zitten. Ons idee was: aanschuiven! Tot na korte tijd twee mensen hun jassen pakten en vertrokken, al snel gevolgd door het andere stel. Zaten we daar alleen.
    ‘Benjamin, mochten we echt naar binnen?’
    ‘Ik kijk wel even bij de deur.’ Hij liep naar beneden, ging het hoekje om en verdween uit mijn zicht. Ineens klonk:
    ‘Mama, de deur is op slot.’
    ‘Geen leuke grap!’
    ‘Nee, echt!’ Ik stond vliegensvlug op, liep naar beneden en bedacht dat ik altijd nog de bios kan bellen bij onze eenzame opsluiting. Opende gelukkig heel snel een medewerker de deur, hoorde ons verhaal aan, bood haar excuses aan voor het late starten van de film en meer bla bla bla.
    ‘Aladdin wachtte dus wel Benjamin.’

Voor mij stond vast dat het huts a niffauw was om samen film te gaan kijken. Zo schreef Benjamin op de foto en deelde het in mijn Instaverhaal. Wat het betekent? Dat weten ze zelfs niet op internet, wat één ding versterkt: straattaal is een pauper taal die nergens op slaat!

Net als onze laatste foto: Jullie denken toch niet echt dat die jongen mag klappen in mijn bijzijn? Geen denken aan! Laat staan een jointje. Toegegeven, de foto geeft wel het gevoel dat hij een jointje heeft gerookt. Wat jullie niet weten: dit is zijn gewone look!
    Nogmaals: lekker ding hè?




zondag 19 mei 2019

Gewichtig


   ‘Zeg, wat zit er een zand aan jouw ballen." Ik laat ze van schrik los. Dat is niet geheel zonder risico, want als er één op mijn tenen valt, eindigt het in een retourtje eerste hulp. Een groter probleem is mijn man. Hij kijkt me teleurgesteld van onder zijn oversized wenkbrauwen aan.
   ‘Dus je stoft ze niet af?’
   ‘Nope, je doet het maar lekker zelf.’
   ‘Je bent niet meer de huisvrouw die ik trouwde.’
   ‘Inderdaad, ik ben een buitenshuis werkende vrouw en je weet de impact op het huishouden: mannen moeten helpen. Dus, pak die doek en stof die ballen. Schiet op, ik krijg het koud en wil mijn handen wassen. Kijk hoe stoffig en zwart die zijn.’
   ‘Dan poets ik ze zelf maar.’ Marcel pakt de doek uit mijn fietstas.

Verliezer
Best zielig, want manlief had zijn avond sowieso niet. Sinds Pasen kan hij niet winnen van mij. De leerling is de leraar voorbij en dat zonder koffie. Zo speelden we gisteravond weer eens en fietste een kennis voorbij:
   ‘Je wint toch wel hè?’ Leuke hoor, fans.
   ‘Ik win altijd!’ Waarna ik me een bal in de rondte schaam en manlief aankijk: ‘Dat klonk behoorlijk arrogant. Zo ben ik niet.'
   Niet getreurd, een van de mooiste eigenschappen van mijn tegenspeler is dat hij tegen zijn verlies kan. Ik ken mensen waar dat anders is en de lol in Jeu de boules bij mij snel voorbij is. Weg met dat negatieve gewicht in het spel.

Gewicht
Daarover gesproken, boules ballen zijn zwaar! Het precieze gewicht rol ik later op het scherm.* Niet ik, maar Marcel sleept ze steeds mee richting Het Kant (kom hem eens aanmoedigen). Dat gesleep van die zes ballen moet gemakkelijker kunnen. Marcel verkiest ze in mijn fietstassen te doen en fietsend die kant op te gaan, maar ik verkies natuurlijk wandelen. Echt verrassend hè?

Al goed, die ballen willen we dichter bij de boules baan opslaan. Bijvoorbeeld in een kluis op het station. Geen idee of die daar zijn. Maar zeker is dat ik er geen cent voor richting de NS laat rollen.
   ‘Marcel jij sport om de hoek bij Anytime Fitness. Kunnen ze daar niet één kluisje 24/7 missen?’
   ‘Eén kluisje? Dus niet, we hebben er zes nodig, want die kluisjes zijn net groot genoeg voor de waardevolle spullen en meer niet.’
   ‘Dan moeten we een geheim luikje maken in de grond van de boules baan.’
   ‘Geheim? Kijk eens om je heen. We worden hier omringd door twee hoog gebouwde gebouwen. Hoeveel mensen volgen ons spel op de bal en wie weet hoeveel er aan mijn kant staan?’
   ‘Kom dan zwaaien we gelijk maar even naar ze.’
   ‘En de ballen?’
   ‘Zoals gebruikelijk ben jij gewend die naar huis te slepen.’
   ‘Verlies ik al steeds, moet ik dit gewicht ook slepen.’

Feliciteerles
Tja, dat verliezen. Daar kan hij mee leven, maar mij steeds de hand schudden en feliciteren?
   ‘Gefelici…,’ mompelt hij.
   ‘Nu dat ik je versta.’
   ‘Gefeliciteerd,’ klinkt harder, maar hij kijkt me niet aan.
   ‘Nu kijk je me erbij aan!’
   ‘Gefeliciteerd!’, klinkt zuchtend.
   ‘En nu alsof je het meent.’
   ‘Gefeliciteerd schat.’
   ‘Was dat zo moeilijk?’

Dubbel spel
Afgelopen vrijdag speelden we voor het eerst sinds de zomervakantie met vier: Marcel, Celine, Matthias (een vriend van Celine) en ik. Het maakte het spel spannender, want er kunnen maar zo zes ballen meer de weg naar de buut versperren. Drie kan nog wel, maar zes? Zo was het Matthias die door had dat als hij een meter naar links stapte hij wel een route kon vinden om voorbij zes ballen te komen. Hij zet die stap, maar hoorde onverwacht:
   ‘Boe,’ geroep.
   ‘Je moet daar blijven staan!’ Ik wijs op de cirkel in de grond.
   ‘Word ik gewoon in een hokje gestopt?’
   ‘Een hokje? Je staat in een rondje. Wees blij, nu kan je de hoek niet in.’

De verrassing van de avond was Celine. Over een ongelooflijke comeback gesproken. Zij stond bekend als slechtste speler, maar gooide de ene na de andere rake bal. Of ze schoot mij weg of ze rolde haar bal dichter bij de buut dan die van Marcel. Waar wij regelmatig speelden en zij nooit, schiet ze ons van de baan en definitely zonder koffie – lust ze niet. Volgens mij oefent zij in haar dromen.

Revanche
Ineens herinner ik me de woorden van eerder die avond: Ik win altijd!
   ‘Marcel, met deze score van 6-10 moeten we echt gaan knallen. Kom op!’ Als kreeg hij een bal in zijn kruis, schoot Marcel op. We wonnen de volgende ronde met één puntje. Met een heleboel eentjes win je uiteindelijk evengoed. Het volgende rondje won de tegenpartij, wat ons een extra impuls gaf. We knalden nog twee rondes en wonnen!
   ‘We rock, nee roll!’ Heerlijk om eindelijk eens samen te winnen.






* als één bal 724 gram is, dan wegen 6 ballen? Ja, hé, schrijven is mijn ding, niet rekenen. Reken het lekker zelf uit!

zondag 12 mei 2019

Zeem en spons


In elke hand hangt een zware bigshopper. Ik laat mijn auto achter me en loop door de brandgang recht op ons huis aan. Omdat mijn boodschappenlijst een groot aantal zware en grote artikelen toonde, wist ik dat de fietstassen XL niet toereikend zouden zijn. Die bigshoppers passen er in ieder geval niet in.
    Niet dat ik in de kofferbak van mijn auto zoveel meer bigshoppers kan proppen; twee dus. Eigenlijk past een koffer niet eens achterin. Weg met de benaming kofferbak, ik zeg boodschappenbak. Waarmee je eigenlijk mijn hele auto inclusief hebt benoemd. Mijn rood monstertje is, sinds autorijden mijn hobby niet meer is, niet meer dan een boodschappenkar. Ik kan er iets meer in meenemen dan in een kruiwagen, alleen hoef ik ‘m niet zelf te duwen. Stel dat men een elektrische kruiwagen bedenkt, dan kan het best zo eindigen dat ik met alle plezier voor gek ga lopen achter die kruiwagen en de KIA verkoop aan Celine. Zij blij, ik blij.

Haast?
Maar even hè, autorijden is mijn hobby niet meer en juist vandaag las ik over behoorlijk wat uitgeschreven boetes op de A2. Pak ze, die snelheidsidioten! Is de snelheidslimiet 80 km/u, rijdt iedereen 100; mogen we 100, rijdt iedereen 120; mogen we 130, rijden we 140. Wanneer is het genoeg? Waarom moet het altijd sneller? Vroeger reden we met paard en wagen. Lekker mindful, alle hobbels in de weg voelen, nu razen we als gekken aan alles voorbij, zelfs aan alle mooi. Zo jammer. Haast is stom!

Generaliserend
Ik weet dat ik de boel weer generaliseer. Dat is mijn specialiteit, ik ben zelfs nog lang niet klaar. Ik hou me wel aan de maximumsnelheid, maar voel me dan zo’n suffe muts. Men rijdt bijna tot op mijn bumper om me met knipperlichten te dwingen sneller te rijden. Ze zouden me bijna betoeteren, maar gelukkig blijven de handen weg van de claxon. Hoe kan het dat ik me schaam om het respecteren van de snelheidsregels?
    Besef ik ineens: zoals het in het verkeer is, zo leven we. Regels? Waar zij die voor?
    Laat maar, tot zover mijn irritatie over het tuig op de weg. Spreek ik mezelf toe: ‘let op je taalgebruik,’ en zoek een synoniem. Goed, schorriemorrie dat zijn ze!

Vogelflats
Verlaten we de actualiteit, terug naar mijn realiteit. Die waar ik de regels nog weet te handhaven. Ik loop op huis aan met mijn boodschappen en zie één van de kinderen aan tafel bezig zijn. Ik denk: please, please, please, kijk op! Hij kijkt niet op en zal de deur niet voor me openen. Daarom kan ik niet zonder moeite met alle gewichtigheid doorlopen, zo de keuken in.
    Bereik ik de gesloten deur, zie ik een flinke vogelsflats op de pas gezeemde ramen. Lekker dan! Dat wordt opnieuw zemen na vrijwilligerwerk.

Kom ik later opnieuw richting huis aan en merk een verandering op. Even denken: denk, denk, denk. Ik weet het, de vogelpoep is weg. Echt tof, één van mijn kinderen heeft het licht gezien! Het voelt bijna als moederdag.

Uitgelachen 
’s Avonds aan tafel klinkt mijn vraag:
    ‘Wie heeft de ramen zo mooi gezeemd?’
    ‘Ik!’, roept Celine, ‘krijg ik nu €10,-?’, en lacht zo hard dat ik bijna met een zeem haar tranen moet drogen.
    ‘Wat is hier zo lachwekkend?’
    ‘Je had papa’s gezicht moeten zien toen jij vroeg wie de ramen heeft gezeemd. Zijn wenkbrauwen stegen tot boven zijn haargrens en zijn ogen plopten zowat op zijn vork.’
    ‘Mam, het is gemakkelijker om in de oerknal te geloven dan te geloven dat één van ons je ramen heeft gezeemd. Ik weet niet eens hoe het moet,’ klinkt Benjamin.
    ‘Wie heeft het dan wel gedaan?’
    ‘De glazenwasser misschien?’
    ‘Hij zeemt alleen boven. Daar betaal ik hem voor.’
    ‘Irene, weet je zeker dat jij het niet zelf hebt gedaan? Laatst zag ik daar vogelpoep zitten en toen heb jij gezeemd.’
    ‘Klopt! Blijkbaar wil een pestvogel me stangen en flatste opnieuw zijn behoefte tegen mijn raam. Alsof ik niets beters te doen heb dan poetsen.’
    ‘Weet je het zeker?’
    ‘Zeg! Je mag echt denken dat ik last heb van ontoerekeningsvatbaarheid, maar dement ben ik zeker niet. En ondanks dyscalculie kan ik echt tellen dat dit de tweede vogelflats is die mijn raam ontsierde. Iemand heeft het weggehaald en ik was het niet! Wie dus wel?’
    ‘Dan zal het de buurvrouw wel zijn. Het kan toch dat zij bij het zemen dacht: ik haal die troep bij Irene gelijk maar even weg.’
    ‘Dat moet dan wel.’ Ik pak mijn phone om de buuf te interviewen.

Ontgoogeld
Ben ik bijna uitgetypt, gaat de deurbel! Ik loop naar de voordeur.
    Het is Stefan de glazenwasser. Dus toch. Ik wilde zo graag geloven dat één van mijn kinderen… laat ook maar. Het voelt of een kletsnatte spons boven mijn hoofd wordt uitgewrongen.