zondag 21 augustus 2011

Jeu de Boules



Het is weer zo ver: ik heb een flash back.
   Ben weer even in La France met mijn gedachten...

We lopen met de ziel onder de arm. Wat te doen? Het regent wéér?! Het is al dagen verre van wenselijk weer. Regen, zware bewolking en zon wisselen elkaar af en steeds moet de zon het onderspit delven. Echt jammer!

Nadat ik een bakkie op heb,  daarmee wat energie in mijn lijf heb gepompt (ik krijg echt een kick van cafeïne), besluiten we maar te gaan Jeu de Boulen. Weliswaar vergezeld van een miezerregentje, willen we ons niet laten kennen. We zijn toch geen suikerklontjes?! Nou ja, één iemand wel, maar ik noem geen naam.

Het suikerklontje en Celine gaan spelen tegen Benjamin en mij. De kleine man baalt. Hij heeft namelijk niet zo’n vertrouwen, zeg maar gerust: GEEN vertrouwen in mijn kunnen en voelt de nederlaag nu al als een vaststaand feit. Hij is zo goed voor mijn zelfvertrouwen hè?! NOT!
   Ik voelde me toch al niet zo happy, met een rainy-feeling door de regen, krijg ik zo iemand naast me. Echt heel fijn.Waarom zou ik mijn best nog doen? Lekker bemoedigend zeg! Heb ik nog zin om te spelen? Nee natuurlijk niet, wat denk jij nou?!

Of zal ik ze eens een poepie laten ruiken!!! Wie durft te twijfelen aan mijn kwaliteiten? Jij?! Pas op hoor!
   Van de een op de andere seconde, verander ik van een twijfelend geval naar een strijdlustige jeu de bouler. Kom maar op: Spelen! Is wat ik uitstraal!

Maar wat is dat? Het lijkt erop dat het jochie het goed heeft  gezien? Ben ik echt de slechtste van  ons allemaal? Ik zet me nog maar even meer schrap en vecht tegen een opkomende nederlaag... Maar dan...

Daar is een come-back!
   Het buutje lijkt wel een magneetje. Bal na bal worden door ons dichterbij gelegd. Benjamin en ik vechten ons een weg terug en laten de ene na de andere juich horen.
   Houden we dit vol? Lukt het ons de tegenpartij te verslaan? Zien we daar zweetdruppels op hun voorhoofden verschijnen en hun blikken die zich verstrakken in uiterste concentratie om ons op afstand te houden?
   “Kom Benjamin, gooien!”
   Jaaaaaaa, uiteindelijk winnen we! Zelfs ik ben verrast. We hebben de andere twee glansrijk ingemaakt met 13-7. Zij begonnen veelbelovend, maar moesten het onderspit delven. Yes!

Hoor ik daar iemand die inziet dat ik toch niet zo slecht ben een compliment uitdelen? Dus niet... Wat ik wel zie is een jochie dat op me af sprint, in mijn armen vliegt en zo doen we samen een vreugde dansje. Hij hoeft  dan toch niets meer te zegen?! Zijn blijdschap made my day!

De verliezers? Die komen met smoesjes als: de baan was niet goed; de regen zo nat – hoor ik daar het suikerklontje?; dat ene steentje lag in de weg; die kuil was zo diep. Bla bla bla. Yeah, sure!

Eén ding wordt me de volgende keer hoe dan ook verboden: een kopje koffie voordat we gaan spelen! Hoezo, krijgen nu niet Benjamin en ik de eer, maar een kop koffie? Mooi dat ik de volgende keer twee bakkies neem!






Geen opmerkingen:

Een reactie posten