zondag 4 december 2011

Albert Heijn kan beter!



Mijn grote vriend Albert Heijn sloot tijdelijk zijn deuren. Ik had mooi het nakijken. En waarom? Het moest moderner. Niet dat ik daarom heb gevraagd, maar goed.

Wat ik me wel afvraag is, waarom er niet meer rekening met mij wordt gehouden. Ik ben grootverbruiker bij Albert! Hoeveel guldens en euro’s ik niet alleen al in bovengenoemde zaak heb gepompt? Laat Marcel het maar niet horen. Ik doe zo mijn best jouw en mijn  economie te redden, maar een beetje hulp van anderen zou zeker helpen.

In afwachting van de vernieuwde winkel, werd ik heel benieuwd naar wat komen zou. Zelfscan kassa’s? Denken ze nou werkelijk dat ik daar warm voor loop? Dat ik het praatje bij de kassa opgeef voor zo’n onpersoonlijke manier van shoppen? Echt niet! Ik koos altijd met de grootste zorg mijn kassa uit: Marga here I come. Ze werkt zo lekker rustig; jaagt me niet op. Net als twee van haar collega’s.

Hoe wist Albert trouwens dat ik drie dagen nodig had om dat knopje in mijn kopje om te zetten. Toen ik éindelijk weer (juich, jippie, hoera!!!) mijn eigen winkel betrad liet ik me meetronen door een van de vriendelijke medewerkers. Ze legde me het hoe en wat uit over de zelfscan, we hadden zelfs nog een persoonlijker gesprekje dan ooit en voor ik het wist liep ik de winkel door als zelfscanner. Ik bedacht al snel dat de kinderen dit wel heel erg leuk zouden vinden: boodschap in ontvangst nemen, met dat apparaatje ervoor, druk op de knop en ‘bliep’ weer een boodschap gescand, in de tas doen en huppeldepup naar de volgende boodschap.
   Ga ik als thuis-blijf-moeder met mijn tijd mee of niet?

Een paar dagen later ging Benjamin met me mee. We liepen bij Albert binnen en ja hoor, het jochie had er binnen no-time plezier in! De ‘bliepjes’ waren niet van de lucht. ‘Bliep’, ‘bliep’, ‘bliep’ klonk steeds sneller. Het is dat ik de portemonnee beheer en zo beslis wat er in het karretje kwam, anders had ik natuurlijk nooit genoeg aan één bankpasje, eh karretje. Hij zou als ik hem erop los liet, zeker de economie redden en mij straatarm maken.

Bij de betaalautomaat zegt één van mijn favoriete caissières geshockeerd: 
   “Nou ja! Daar gaat ons gezellig praat je bij de kassa.” 
   “Hoezo? We raken NU toch ook te klets of niet?!” Dat gaat helemaal geen gemis te worden!
   “Maar”, vroeg ze, al kijkend in mijn karretje, “waarom heb je de boodschappen niet gelijk in de tassen gedaan?”
   “Ik ben op de fiets en er is nog geen zelf-fietstassen-vullende-machine bedacht.” Anyway, die machine zou het toch niet goed doen in mijn ogen. De bananen onderop en daar bovenop de pakken melk. Nee, “zelf doen” is mijn motto!

Al lerende heb ik een paar tips voor Albert:
  1. Als iemand, net als ik het boodschappenlijstje van de app ‘Appie’ gebruikt, heb je in de ene hand natuurlijk je Galaxy en in de andere dat zelfscangeval. Handen vol! Hoe pak je nu de boodschappen uit de schap? Kom maar op met dat houdertje op het karretje voor de smartphone.
  2. Beter nog: synchroniseer  ‘Appie’ met dat zelfscan-ding. Twee apparaten gekoppeld  et voilà; één vrije hand.
Help mij ook nog denken aan het milieu, als ik nu ook nog met de fiets door de winkel mag. Maak mij de eerste zelf-scannende-fietstassen-vullende-superblije-trouwe Albert Heijn klant die zo de winkel uit fietst na de laatste ‘bliep’!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten