zondag 12 februari 2012

Begluurd worden of niet begluurd worden - that’s the question.



Hyves en facebook zijn niet genoeg – nu MOET skype er ook bij
Moet? Ik steiger bij ‘MOET’. Niets moet!

Van wie het moest? Van een vriendin; ze zat me ermee op mijn facebookhuid. Evengoed kreeg ze haar zin. Als je lang genoeg pusht ga ik blijkbaar overstag. Watje!

Heb ik tijd voor skype? Nee! Aangezien ik druk ben met hyves, facebook en vooral daarnaast heel wat andere minder internetterige bezigheden ben ik een druk bazinnetje! Ik hoor nóg iemand  doodleuk zeggen:
     “Zoek afleiding!”
    “Wie ik?”
    “Zoek rust!” Zou zijn collega juist zeggen. Tegenstrijdige belangen en dat aan mijn lijf!

Dan toch skype? Ja! Het is te doen om mijn zus, die zoals je kan weten in Amerika woont. Feitelijk nam mijn vriendin het gewoon voor haar op, de lieverd!

Met een webcamloze laptop schoot het echter niet op. Ik wilde bij aanschaf van dit apparaat géén webcam. Wie wil mij nou zien?! Bovendien hou ik niet van die webcammerige beelden die schokken en vreemd lijken en me daarbij nog begluurd voelen ook. Ik gruwel!

Tot Marcel thuis kwam met een mega oud webcammetje van zijn werk. Hieperdepiep-boeh! Hij spande blijkbaar samen met vriendin en zus? Nu kon ik niet meer onder een skype-account uit. Dan maar gelijk zuslief opgezocht! Ik snap verder niets van skype, tegelijkertijd  WIL ik het ook niet snappen. Hoe wist ik nou wanneer ze me geaccepteerd heeft en of ze online… “ringring” klinkt juist een melding en zie ik op de taakbalk: Heidi is online. Eén vraag beantwoord!

Oef, nu snel de webcam aansluiten, contact maken en beeldkletsen. Maar hoe bevestig ik dat begluurdertje aan mijn laptop zonder klem, magneet, klittenband, zuignap of whatever? Handig, dit webflutdingetje!

Denk, denk, denk… Crêpeblakband! Dat is het! Eenmaal gevonden ga ik aan het plakken, zoals mijn vader de klusser (echt niet) vroeger ook zoveel vastplakte met plakband en touw (zo vader zo dochter).

Als het bespiedertje vast zit, maak ik contact. Zie daar: mijn zus! Ik ben blij verrast:
    “Daar ben je!”
    “Irene, je geluid moet harder.” Natuurlijk moet dat even uitgelegd worden.
    “Ja, ik hoor je nu,” ze is zienderogen blij met te zien, “maar ik kan je niet zien!”
    “…(zucht)...”

Valt ook nog de webcam van schrik naar achter. Was die zó blij haar te zien dat ie omviel?!
    “Weet je wat je wél ziet?” vraag ik lacherig.
    “Een witte waas.”
    “Dat is ons plafond.”
    Dan buigt Celine zich over de webcam.
    “Kijk, ik heb Celine aan het plafond geplakt, dat leek me beter dan achter het behang.”  Het gesprek ging nergens over, maar het contact telde eens te meer. Dit was ons eerste gesprek in vier maanden!!!

Ondertussen ziet mijn zus het ene na het andere stuk crepeplakband op zich afkomen want ik wil dat bespioneerapparaatje wél zo hebben dat mijn bloedverwant me ziet. Al plakkend kletsen we door en ik verheug me op een langer gesprek tot ze doodleuk zegt:
    “Ik moet weer gaan!”

Wakkerdewak? Bèn ik éindelijk hier, éindelijk contact, met bloed, zweet en bijna tranen bezig om dat beeldmonstertje te bevestigen, moet ze weg!?
    “Nice talking to you, sis?!” We nemen afscheid met een big smile, gepraat hebben we amper, gelachen des te meer. Het was wel echt een contact zoals wij zijn, anders dan je verwacht, genoten to the fullest! See you zoen.

Nu MOET ik serieus nadenken over de webcam… Zal ik Marcel LIEF aankijken, alweer. Nu voor een mini-laptopje incl. cammetje. Wég loonsverhoging – ik verkies betaling in natura.

Alhoewel ik hem beter ken. Hij zoekt wel even een knijper!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten