zondag 1 april 2012

Lentefeest



Mijn schoonmama wist het: Ik was super blij met deze nieuwe lentestart. De zon liet haar beste kant zien. Nu even niet, maar toch: de natuur leeft op, zo ook ik! Weg met die deep winterdip, ik ben een lentebeest! Winter is verledentijd - lente tegenwoordigheid.

Hopelijk kan de was snel weer wapperen in de tuin, daar hou ik zo van. Leve de lente!

Kan ik ook weer een kleurtje kweken. Ik liep nog net niet in bikini, moet altijd wennen aan het idee ‘bikini’. Ik voel me zo bloterig; ben bang begluurd te worden. Hoor ik Marcel al zeggen:
    “Alsof er iets te begluren valt.”
    “Bedankt, schat!”
    However, ik moet echt wennen aan het idee ‘bikini’, ben ik dan eindelijk gewend, tada! Is de zon weer weg. Grrrr… ik hoop zo op een lange zonnige lentezomerherfstseizoen? Is het nu al weer voorbij.

Eén ding is zeker: de jurken hangen weer vooraan. Irene de muts, wordt Irene de jurk! De saaie spijkerbroeken kunnen weer bijna achterin de kast om bij nog hogere temperaturen opgevolgd te worden door leggings. Blote benen, daar ga ik voor. Zelfs mijn jubeltenen bejubelen dit seizoen!

Toch zal ik één winters kledingstuk missen. Mijn blauwe jas. Die droeg ik met zo veel plezier en ik kreeg zoveel reacties. Niet persé via blogspot, maar ook op straat, door mensen die mijn blogkant niet kennen. De jas viel op, ik werd gezien. En dat voor iemand die eigenlijk niet graag in de spotlight staat, behalve in haar eigen veilige clubje. Ja, die jas… zat als gegoten, stond leuk en maakte me blij tussen al die donkere winterkleuren.

Nu hoop ik stiekem te vallen voor een leuke lente- of zomerjas. Ik moet Marcel maar weer mee zien te slepen, want onder zijn toeziend oog zal dat zeker nog eens lukken. Eerst die date plannen. Je denkt vast dat het wel moet lukken met twee eigen bazen, maar kunnen de Keukenhof, gemeente Bilthoven en de gemeente Utrecht wel een lentedagje zonder meneer RitsRats? Sterker nog, verkoopt meneer hen een “nee”? Want één groot verschil is er: zij belonen hem, ik besteel hem.
    Deze date kan wel eens opgeschort worden, onder het mom van: “Keukenhof moet dit…” , “Bilthoven wil dat…”, rap opgevolgd door Utrecht die met de zoveelste omleiding en vooral met spoed (zo gaat het altijd bij dat statsie woar) tig borden nodig heeft.
    Ja, mijn man verricht wonderen, dat je dat maar weet!

Terug naar mijn lentefeestje. Laat duidelijk zijn: niet alles is ‘halleluja’.  De zomertijd… dat zou ik nou nóóit bedacht kunnen hebben.

Een uurtje korter slapen? Echt niet, ik slaap uit op zondag. De dag duurt een uur korter, dát is pas crisis. Met zoveel hobby’s heb ik ineens een uur minder om iets leuks te doen. Dan zegt de klok “half zes” en moet ik nog aan eten denken ook, doch door een half vijf feeling heb ik totaal geen zin om te bedenken wat te eten, laat staan om te eten.

Dan nog maar te zwijgen over het opstaan? De wekker gaat zó vroeg. Kreun.
    Mijn bio-klokje zegt dat het nog half zes is als de wekker om half zeven gaat. Stomme wekker!
Zo moet ik een aantal weken hard wennen aan de zomertijd en waarom? Alleen maar voor een uurtje langer licht? Dat wil ik allerminst.
    Zie ons op een zwoele avond in één loungestoel bij de terrashaard. Het vuur is net goed hoog gestookt; wordt het éindelijk goed donker, is het bedtijd.

Wauw, heb ik toch net ontdek dat er toch iets moois is aan de wintertijd: de wintertijd!



Met dank aan Heidi van Hoof Photgraphy voor de prachtige foto, zie hier meer

Geen opmerkingen:

Een reactie posten