zondag 13 mei 2012

The wave







Nee, dit wordt geen blog over de antieke film THE WAVE (1981). Hij is trouwens in de remake gegaan in 2009. Dat ontdekte ik na een google-sessie. Misschien maar eens gaan kijken. Maar nu even niet.

Geen blog over de film, maar wat dan wel? Ik neem je mee op de fiets. Spring maar achterop. We hoeven maar een klein stukje. Zit je goed? We gaan!

Vijf minuten later is daar de eindbestemming en komt ons het geluid van violen, piano’s en andere muziekinstrumenten tegemoet. Soms mooi als een waterval bij hun samenspelen; dan weer een kakofonie van geluiden en vluchten we snel het gebouw in.

Daan binnen, gaan we links naar de lift. Eigenlijk loop ik liever rechts om de receptie heen naar de trap, dat is toch veel beter voor de billen, maar we volgen blind het kereltje dat voor ons uit huppelt en voor we het weten staan we in de lift op weg naar de derde verdieping. Oh nee, de vierde! Wéér op de verkeerde knop gedrukt. Dan maar even een tussenstop en weer verder.

Waar Benjamin de lesruimte in gaat, nemen wij plaats in de hal. Geloof me, we zijn blij op deze luie bank, terwijl Benjamin los gaat op het drumstel. De herrie daarbinnen is oorverdovend. Gelukkig is het een geluidsgeïsoleerde ruimte, anders zouden al die andere muziekdocenten weggeblazen worden door de drummers onder ons.

Een half uur later: zijn jij en ik lekker bijgepraat, Benjamin uitgedrumd, kunnen we weer op huis aan.
Was gezellig hè?

Och, heb ik toch weer de vriendelijk ogende, rood harige, receptioniste over het hoofd gezien en niet gegroet.
    Mijn voornemen: vanaf nu ga ik haar groeten.

De eerst volgende keer schrikt ze op, dat had ze niet verwacht. Of is het omdat ik haar uit haar facebook-concentratie heb gehaald? Hoe dan ook groet ik haar elke week weer en groet ze vriendelijk terug. Zo ontstaat er een wave effect.

Per week worden haar en mijn glimlach groter. De verlegen groet, word een steeds opener “Hoi” gevolgd door
    “Veel goed”?
    Nog later herkenning in de blikken en vervolgens na een paar weken sta  ik voor haar en zeg:
    “Eigenlijk best saai hè, elke week begroeten we elkaar. Nothing new, elke donderdag. Is daar enige variatie in aan te brengen?”
    “Ja hoor,” zegt ze uitdagend vrolijk, alsof ze mijn vraag al verwachte, “kom een keer op rolschaatsen!”
    Wak? Ik met mijn kapotte evenwicht op rolschaatsen? No way. Toch beloof ik haar de volgende keer te verrassen en bekokstoof met Benjamin een plannetje. Hij spant samen met mij en legt thuis wat dingen klaar. Wij zijn er klaar voor – nog 7 nachtjes slapen.

Zo stappen we een week later de muziekschool binnen: feestmutsen op en bloemenkransen om! Wat een zotten. Nee, we zijn niet in die kledij over straat gegaan. We hebben onszelf gepimpt bij de fietsenstalling om vervolgens naar binnen te gaan. We zingen er nog net geen liedje bij. Nee, zeg we gaan toch niet voor gek lopen?!

Hoe dan ook, wij hadden al behoorlijk lol, maar de roodharige lachebek kwam hé-le-maal niet meer bij. We made her day!

Later bedacht ik: het leven met elkaar wordt zoveel leuker als we elkaar nou eens groeten! Laat het in het begin maar onwennig zijn. Hoe meer je het doet hoe makkelijker het uiteindelijk zal gaan. En! Het wordt werkelijk vrolijker op straat. Als ik het al heb over een wave, dan is het de wave-of-greatz. Ik weet zeker: De wereld zal veranderen, al is het maar je eigen wereldje.

Doe jij met me mee?!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten