zondag 2 september 2012

Crimineel



Met grote twijfel begin ik aan deze blog. Over ontboezemingen gesproken. Vrees omringt mijn hart wat zal je wel niet van me denken? Blijven we vrienden, blijf je me volgen?

Wat er aan de hand is? Wel, ik was bij de Albert Heijn. Ja, alweer. Dat is niet gek als je bedenkt dat ik daar twee keer per week kom. Zo kan het dat ik juist daar nogmaals inspiratie vind. Alleen ben ik nu zelf onderwerp van mijn genadeloosheid. Ik moet er aan.

Even snel achtergrond info.
Eindelijk was ook onze pubermeid naar school. Vrijheid, blijheid was mijn idee! Het huis weer voor mij alleen: Hallelujah! Relax-week, met een Schrijf4daagse als hoogtepunt. ’s Ochtends doen waar ik voor koos: thuis-blijf-moederen (met de kids op school). Even lekker basic het huis op orde brengen en daarna vier keer een middag schrijven. Een leuke week lonkt!

Het  liep natuurlijk anders:
De ene dag belde dochterlief:  “De wasmachine rookt en maakt enge geluiden.”  Grappig, dat deed ik die ochtend ook bij haar puberale gedrag tijdens het boodschappen doen. Ze moest gekalmeerd worden en de machine  uit gezet.
Een andere dag, was daar het schadeherstelbedrijf. Iemand vond over vier auto’s lopen handiger dan over de stoep, echter een Kia Picanto dak is daar niet voor gebouwd. Liever een deuk in de auto dan in mij, maar ik moest ook gelijk aangifte doen.
Een dag later werd de wasmachine officieel doodverklaard. Repareren zou bijna net zo duur zijn als een nieuwe zoeken (op internet, die donderdag geleverd werd tussen 11.00 en 14.00 uur). Natuurlijk, kwamen ze om half twee…
Ik verschijn daardoor drie kwartier later op de Schrijf4daagse maar kan ook even weer op adem komen. Laat duidelijk zijn: het werd een week vol verrassingen met een hoop stres.

Eén ochtend probeerde ik dus te vergeten. Wat een rot donderdagochtend!
Ik wilde even snel boodschappen doen vóór de levering van de wasmachine. Geen rondje van de zaak (door het centrum), nee, alleen het allerbelangrijkste.  Als ik bij de melk sta, bedenk ik ineens dat ik keukenrol moet hebben. Ik scan snel de melk, laat de boel staan en ga keukenrol pakken (allemaal niet interessant, ik weet het) en doe het bij de boodschappen. De klok tikt door…  Snel twee pizza’s pakken, scannen en hupakee in de tas. Ideaal die zelfscan. De tassen zijn ingepakt, nu betalen.  Naar de zelfscan kassa, en ja hoor, ‘bliep’ oproep tot een kleine controle.

Ik fluit wat, dol wat, tot Irene (zo heet deze vrouw) bij de check zegt: “Sorry, het gaat fout, mijn apparaat werkt de hele dag al niet lekker. Nu moet alles gecheckt.” De klok zegt half tien, ik blijk goed op tijd en wat moet dat moet… Zo worden de drie reeds ingepakte tassen uitgepakt en alles opnieuw gescand. We werken lekker samen, tot Irene’s blik donker wordt. Haar ogen werpen een streng priemende blik op mij, ik huiver, word bang als haar woorden streng klinken: “Je hebt iets niet gescand.”

Wak?! Ik weet niet waar ik het heb! Ik voel me zo verschrikkelijk! De eerste keer een volledige check en ‘tadaaaa’; een gestolen goed in mijn tas. Ik wil door de grond zakken, hij sluit zich. Het zweet breekt me uit. Waar Irene me verzekerd: “Niets aan de hand, het kan gebeuren.” Ja, het kan gebeuren, denk ik, maar niet bij mij?! Ik ben ineens een crimineel. Wordt ik nu opgepakt?
Nee, ik ben na betaling vrijgelaten door de AH, met een vertrouwensbreuk via de bonuskaart, dat kan niet anders.

Wat ik vergeten was te scannen? De keukenrol. Lees maar terug, dan zie je het ook.
Deze stressweek, met dit stressboodschappen uurtje, komt me ‘duur’ te staan, want Marcel maakt mij een nog ergere misdadiger als hij zegt: “Wie weet heb je dat veel vaker gehad, dat je iets vergat te scannen.”
Staat de voorraadkast nu ineens voor een deel vol met  gestolen goederen? Dat kan toch niet? Ik wil netjes betalen voor wat ik meeneem. Daarom, mocht het eens voorkomen dat er zes weken geen blog komt. Kom je mij dan opzoeken in de cel?


12 opmerkingen:

  1. Wat een week zeg, pffffff!!!!
    Stress, stress all over the please ( schrijf ik dat goed?)......maar je blijft lief hoor!!!

    X San

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. All over the place, maar geeft gewoon helemaal niets.
      Wel bedankt je me lief blijft vinden. Als ze dat bij AH nou ook maar snel weer zo zien!

      Verwijderen
  2. Ja hoor, ik kom je opzoeken en zal een keukenrolletje voor je meenemen om je traantjes te deppen ...
    Leuke blog weer Irene!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Kijk dat is beloofde steun. Daar zal ik dan aanspraak op doen, dat snap je.
      Bedankt Joanne.

      Verwijderen
  3. Jij maakt ook van alles mee
    Wat een week
    Je zou ipv een blog er wel een boek over kunnen schrijven
    Maarre als het zover komt : ik zoek je op in je cel, jij groooooote crimineel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Soms heb je van die dagen...
      Een boek schrijven? Ik weet niet.
      Maar jij staat me dan lekker bij als Joanne, de vorige reageerder, er niet is. Leuk!

      Verwijderen
  4. Heel herkenbaar dat afrekenen bij de zelfscankassa. Ik begin in de buurt van die kassa altijd een beetje te zweten maar heb gelukkig nog nooit meegemaakt dat ik er uitgepikt werd voor een controle. Het was wel pittig zo'n hele week schrijven en dan heb ik er niet eens een gezin naast (alleen Margaret ;-).
    Fijn dat je toch nog tijd hebt gevonden om weer op tijd je blog te schrijven. Leuke foto trouwens, had je die op voorraad of heb je die speciaal laten maken? Met zo'n uitdrukking van ik-heb-het-echt-niet-expres-gedaan op je gezicht zal geen rechter je ooit veroordelen denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach, Evert die week schrijven was nog niets bij de afgelopen week. Ik ga daar hier niet méér over zeggen dan: ik was al gesloopt voordat ik op kamp ging. Gaap!
      De foto van deze blog hebben we vlak voor plaatsen van deze blog gemaakt. Wol-lijntjes op de deur geplakt, nummer erbij gemaakt in CorelDraw (een tekenprogramma op de pc) en uploaden maar. Niets leuker dan een eigen foto.

      Verwijderen
  5. Wat een week voor je zeg! en je had het al zo druk met de schrijf4daagse.
    De foto trouwens lijkt helemaal niet op jou. Bewust anders gaan kijken? Niemand zou je herkennen van die foto, maar missen wel natuurlijk. Ik ben bij de AH ook bang voor, heb weleens een kleine controle gehad, maar ooit een grote!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Margaret, een blog schrijven is behoorlijk ontspannend, vooral als ik al een verhaal in mijn hoofd heb. Als ik geen verhaal heb, zoals afgelopen keer, dan is het best spannend en werk dat op het laatst MOET lukken.
      Het is echt moi, op de foto. Maar ik heb mijn bril niet op en het was 's avonds laat, na een drukke dag. Het was bedtijd! Snurk.

      Verwijderen
  6. Idd heel herkenbaar :-) Vandaag ook bijna een sjaal gestolen, hij was zo zacht en voelde me al helemaal 1 ermee. Toen stond ik op de trap en werd ik wakker en bedacht me dat ik wel eerst moet afrekenen haha.

    PS leuk je blogs!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik schaam me rot... Zat hier echt te denken: Patrisya? Ken ik die? Tot ik op facebook je vraag las. Toen kwam de klik. Gaaf dat je mijn blog gevonden hebt.
      Ik zie je al met die sjaal. Als ie zo zacht en een is met jou, moet je 'm natuurlijk ook gewoon meenemen, na betalen! Was ie duur?

      Verwijderen