zondag 2 december 2012

Fatal Attraction

Bovenstaande titel is van een film - écht een film voor mij.

Het gaat over een vrouw die achter het gezin van een man aan gaat, nadat hij haar heeft gedumpt. Ze wil hem voor geen goud loslaten en heeft zich ten doel gesteld het leven van zijn gezin ondraaglijk, meer nog, tot een hel te maken. Ik herinner mij dat hun konijn dood teruggevonden wordt in een pan. Bij het optillen van die deksel, werd het me groen en geel voor de ogen.

De stalkende vrouw kon tijdens de hele film elk moment weer op duiken. Die spanning, het obsessieve maakte me gek! Steeds weer, op verschillende manieren dringt ze het leven van het gezin binnen. Onverwacht, schrikwekkend en achterbaks. Me voordurend achterlatend met de vraag: wanneer en hoe slaat ze toe?

Dan eindelijk weet de vrouw des huizes haar uit te schakelen. Ze zakt neergeschoten door een schotwond in haar borst, in een bad vol water. Ze MOET wel dood  zijn. Eindelijk… 
Ik zucht opgelucht.

Marcel merkt hoe ik me ontspan en zegt: “Let op, ze is vast nog niet dood!” Die woorden zijn nog niet koud of mevrouw springt rechtop uit bad. Evenzo hoog spring ook ik op uit de bank, voel haast de spetters uit het scherm op me afkomen.. Mijn hart zit in mijn keel… gaan we weer!

De rest van de film ben ik kwijt. Ik hoef ook niet te weten hoe het verder ging. Deze film had ik nooit moeten zien, is niks voor mij.

Dat geldt ook voor ‘Opsporing verzocht’. Niks mis mee dat men via de televisie wil proberen om zaken op te lossen. Heel goed zelfs, doch ongeschikt voor mij. Ik beleef het zo intens mee.
Ik zie overvallers in elke winkel waar ik kom of inbrekers die mijn huis willen hebben. Ook items in het nieuws over iemand die een deel van een romp of een lichaam heeft gevonden, doen me huiveren. Je zou het maar vinden… I shiver!

Dat was mijn gedachte toen ik bij thuiskomst een vuilniszak op de stoep zag liggen. Het lag nog net niet in onze voortuin. Mijn huisgenoten zouden verwacht hebben dat ik die zak wel even weggooi. Zij weten hoe vreselijk ik het vind als er afval gewoon maar zo op straat ligt, want met het zelfde gemak gooi je het in de prullenbak. Het verrast hen dan ook niet dat ik een facebookpagina over het opruimen van afval heb geleukt: http://www.facebook.com/nederlandschoon “Laten we nu toch eens samen Nederland schoon houden,” zeg ik en “ja, ik ruim ook wel eens andermans troep op.”

Kleine moeite dan ook, om die vuilniszak op te rapen en weg te gooien. De kliko staat er één meter vandaan! Toch durf ik het niet. Voel je ‘m? Ik ben bang dat er iets in die vuilniszak zit wat ik niet wil weten. Een lijk of zo? Bij nader inzien is die vuilniszak daar iets te dun voor. Een ledemaat dan?  Brrrr… Ik kijk naar die zak, zal ik dan toch…

No way, ik ga niet kijken. Straks zit er écht een afgehakte, bebloede arm of been in. Mijn vingerafdrukken op de zak zouden me uiteindelijk nog verdacht maken ook. Het wordt dan alleen nog maar erger. Ik wil nog maar één ding: snel naar binnen. Het lukt me niet eens zonder meer om de sleutel in het slot te krijgen. Ik ril. Eenmaal binnenshuis probeer ik afleiding te zoeken. Ik wil van die misselijkmakende gedachten af. Niettemin gaat mijn blik soms naar buiten – zie ik iets verdachts? Heeft iemand anders de boel opgeruimd? Wat als het daar blijft liggen?

Ik spreek mezelf toe: “Kom meid, het ligt op gemeentegrond, je hoeft er niets mee. Forget it but!” Laat een ander het maar opruimen.

 Als heeft de wind me gehoord, zie ik later dat de betreffende vuilniszak niet meer tegen mijn voortuin aan leunt, maar bij de buren op de stoep ligt. Ik bedaar, ben opgelucht. Het is hun probleem nu! Daar ben ik van af en een poos later zij ook, het ligt er niet meer. Zouden zij het weggegooid hebben?!

Ahwel, het is tijd voor een film: Winnie the Pooh’s: Teigetjes film!
Dat is genoeg spanning voor vandaag!


making of foto's

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten