zondag 27 januari 2013

Blue Monday*

* Blue Monday is de naam voor de meest deprimerende dag van het jaar. Volgens een berekening viel die dit jaar op 21 januari. Dit is de dag waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen en zou te maken hebben met het feit dat goede voornemens mislukt zijn en de vakanties ver weg lijken. Daarnaast zijn de dagen nog donker en is de maandag voor veel mensen de eerste dag van de werkweek.

 Je zou maar jarig zijn geweest op maandag de 21ste. Sta je koud naast je bed in de hoop toegezongen te worden door een ander, kan je lang wachten, die heeft een Blue Monday. Zo sta je bij de spiegel en zingt jezelf maar toe. Iedereen behalve jij zag het somber in. Alhoewel, je was niet alleenig. Ik participeerde er ook niet in.

Het idee om mezelf toe te gaan zingen op mijn verjaardag klinkt echter enorm leuk. Ik zie mij al staan voor de spiegel terwijl iedereen nog even het dekbed hoger optrekt. Zelf nog amper wakker zing ik keihard: “Happy Birthday to me…” Zou ik al snel vergezeld worden door mijn gezinsleden, die uit volle borst met hun krakende slaapstemmen meezingen? Of vallen we als kwartet om van de staapstank die we nog even bij ons dragen?

Eén ding zie ik luid en duidelijk voor me: ons haar. Totaal in de war…. Behalve bij één, alsof er bij hem nog iets in de war kan raken?! Bij een ander staat het alle kanten op. “Gel? Wat moet ik daar mee? Ik hou van Coupe-Out-of-Bed” is zijn motto. De derde styled met minutieuze precisie elk haartje. Ze lijkt wel getrouwd met haar spiegel. Blijf ik over. Ik, ik bedoel mijn haar, is moeilijk te temmen. Vandaar dat mijn koppie met stip de meeste euro’s kost. Dat is altijd al geweest, zal altijd zo blijven.

De vraag is:  óf ik wel de eerste zál zijn, die mij zal toezingen. Bij een andere gelegenheid, 30 maart  - onze trouwdag, neem ik me altijd voor de eerste te zijn die de ander feliciteert, maar moet ik vaak aan horen hoe de ander mij toezingt. Zo ontstaat onherroepelijk een schuldgevoel bij mij, want hoe bewijs ik nu dat ik onze huwelijksdag niet vergeten was?!

Het heeft alles te maken met mijn hersenencellen. Ontoerekeningsvatbaarheid is ’s ochtends mijn deel omdat mijn hersencellen altijd iets later wakker worden dan ikzelf. Zo gaan ze ook altijd eerder naar bed dan ik. Na een uur of elf (’s avonds natuurlijk) moet je me geen ingewikkelde vraagstukken voorleggen. Misschien ook niet daarvoor, maar dan klets ik me er wel uit.
Marcel is in deze de constante. Is hij wakker? Dan ook zijn radertjes. Zodoende is het logisch dat ik als eerste word gefeliciteerd met onze trouwdag en ligt Marcel me toe te zingen op 1 april voordat ik ook maar naast het bed sta. Zie hem stralen als een zonnetje waar ik achterblijf met een blue moment: wéér te laat!

Doch voor mij geen Blue Monday dit jaar. Dat heeft alles te maken met het feit dat ik geen goede voornemens heb gedaan en er automatisch geen schuldgevoelens zijn door het niet behalen van mijn voornemens. Er is niets om blue van te worden.

Integendeel, ik had een prima  monday. Dat voel ik vaker zo op maandag. Iedereen is weer moven. Ik heb het huis voor mij alleen. Een vreugdedansje blijft niet uit. Even vieren dat ik lekker op mezelf ben; doen wat ik wil, werken zonder gestoord te worden, geld van de baas uitgeven en sporten. Wie wil nou niet zo’n baan?!

Oké, het was ook niet de gelukkigste dag van het jaar, deze blue monday. De Irene kenner weet in mij GEEN wintermens en wat winterde het zeg! Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Het komt mij de neus uit! Als het nu niet snel verdwijnt, zou ik vandaag maar zo last kunnen krijgen van een Blue Sunday. Ik verlang zo enorm naar zon, de tuindeur weer open. Liever nog gisteren, maar het mag ook vandaag, morgen en de rest van het jaar. Kom maar op met de zon! Weg met de muts!

Maar wacht, ik ben die muts! Schreef ik niet eerder: “Zie Marcel stralen als een zonnetje?" Ik leef samen met mijn zonnetje. Hoe kan er dan plek zijn voor Blue Sunday’s of Monday’s!

Tuesday’s, Wednesday’s en alle andere donkere winterdipdays even daargelaten natuurlijk.

11 opmerkingen:

  1. Lieve Irene, ook deze zondag is er weer een prachtig blog te lezen terwijl je het al druk genoeg hebt gehad deze week! Toppie!!! Blue monday of niet, je hebt het weer gefikst!

    X San

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ja, zo voelt het voor mij toch ook iedere keer weer hoor: ik heb het gefixt. Deze keer had ik gelukkig al een deel eerder klaar.
      Ik ben blij met jou als trouwe volger en met elke reactie. Heerlijk! Meer nog: BEDANKT!

      Verwijderen
  2. Reacties
    1. Thanks!
      Ik schrijf ze met plezier, dat weet je.

      Verwijderen
  3. Leuke blog!!!! Mijn hersenen zijn ook altijd later wakker dan ikzelf :-) Nou, de sneeuw is weg! Wie weet gaan we gauw lenteachtige dingen zien. Of horen ...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Jedidja, ik ben bij jou dus in goed gezelschap. Voelt goed.
      Wat betreft de lente? Eerst moet februari voorbij zijn, ik kan daar nog even niet overheen kijken, want die valt me altijd zo tegen.
      Toch weet ik, daar achter ligt lente! Jippie!

      Verwijderen
  4. He Irene,
    De sneeuw is weg en de dooi is ingevallen.
    Jij bent er blij mee.
    Op zich vind ik de winter wel oke maar de gure oosterwind kan van mij gestolen worden.
    Dus laat nu maar komen de lente.
    Leuke bewerkte foto.
    weer genoten van je blog
    Big hug xxx Evelyne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, weg met die sneeuw. Je kan toch niet normaal lopen of fietsen?! Ik miste stevige grond onder mijn wankele lijf.
      Zoals ik al bij Jedidja reageer: eerst moeten we nog door de verraderlijke februari maand! Even geduld.
      Maar de lente komt - hopelijk dan ook een wandeldate met jou!

      Verwijderen
  5. Met het zonnetje in huis wordt het bij toch nooit winter? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hihihi.
      Nou... het is wel winter, maar zodra mijn zonnetje er is, maakt mijn hart een sprongetje. Dan is het ineens niet meer zo zwaar.

      Verwijderen