zondag 31 maart 2013

Op herhaling

Daar zit ik dan, op zolder… Niet zomaar hoor.
Het is onze trouwdag, 30 maart 2013, als ik deze blog schrijf. Twintig jaar geleden was onze grote dag! Zo begint mijn blog op zolder. Lijkt vreemd, maar dat is het niet.

Want hier liggen Marcels trouwpak en mijn trouwjurk. Toen ik eerder vandaag tegen Benjamin zei dat ik die maar eens op ga diepen, keek hij me ongeloofwaardig aan. Ik dacht dat hij niet geloofde dat ik de boel echt wilde zoeken, maar hij begreep het “opdiepen” niet. Omdat papa zich om de uitleg bekommerde, kon ik doorgaan en dook met mijn kop achter het schot.

Achteraf denk ik: Wat een lef.
Wat ik allemaal niet tegen kan komen achter het schot: Spinnen, motten, muizen. Of erger: monsters, draken, enge mannen. Horror ten top. Snel zoeken en wegwezen dus!
Gelukkig wachtte mij niets van dat alles en kon ik ongestoord zoeken tussen en achter de tuinstoelkussens. Die kan ik trouwens wel op marktplaats verkopen, hebben we niets meer aan. De schaatsen blijven bij de hand, want het zou maar zo kunnen dat we een Elfstendentocht krijgen. De babykleren blijven ook bovenop. Niet voor nog een baby. Geen denken aan, ik geniet voldoende van mijn pubergirl en puberboy-to-be. Deze kleren zijn voor Winnie de Pop, die nog wel eens verkleed wordt. Door wie? Dat zeg ik lekker niet.
Wat er verder nog ligt maakt niet uit, want ik zocht en vond: onze trouwkledij! Net als ik komen ze ongeschonden, hooguit wat verkreukeld, een verdieping lager terecht.

Direct komen herinneringen boven.
Het was een koude dag, 30-03-93. De zon scheen uitbundig, doch een koude wind vergezelde ons. In de kasteeltuin van Kasteel de Haar was het bibberen, maar mocht ik me koesteren in de jas van deze of gene.
Ik weet nog dat ik op het dak van de trouwauto werd gezet en dat met Marcel erbij, alsof hij zo zwaar was, de boel indeukte. Oef, de chauffeur kreeg het wel even benauwd.
Daardoor denk ik ook aan mijn tante, gebogen over mijn trouwjurk met 1000 zweetdruppels op haar voorhoofd. Ze heeft mijn jurk helemaal naar wens gemaakt. Ik ben haar nog altijd enorm dankbaar, maar wat een stress voor die vrouw! Doe ik haar niet nog eens aan!

Zo kan ik wel verdergaan, maar de kids roepen: “Passen!”
Daar gaan we. Marcel past eerst. Met geen grammetje vet erbij, geen centimeter langer, staat hij daar en ik zeg: “Het is niet meer het modernste pak, maar ik zou het zo weer doen, lieverd!” Waarna zes ogen zich richten op mij en daar ging ik. In borstomvang was en kan ook geen verschil zitten, maar mijn buikomvang… Ja, hallooooo!
Daar hebben wel even twee kids in gezeten en wat een knettergrote buiken had ik. En ja, de laatste tijd zijn er wat chocolade-crunch eitjes in terecht gekomen, sssttttt. En ik ben ook al bijna 41 hoor!!! Goed, een veiligheidsspeld erbij en de jurk zit als gegoten.

Voor één keer moesten de gordijnen beneden dicht. Wat hadden buren te maken met onze wilde plannen? Eerder hadden mensen ons gevraagd wat wij op onze 20ste trouwdag zouden gaan doen. “Niet veel bijzonders” was dan ons antwoord, want we zijn gewoon naar de kerk geweest, vervolgens gezellig naar een verjaardag gegaan en zo zouden we ’s avonds gaan gourmetten en film kijken. Nu eens geen Spider Man, Journey of welke semi-actie-avonturenfilm, maar gewoon lekker romantisch, op mijn verzoek zwijmelen. Het is toch ook een RomKomdag?!

Een RomKom kregen we. Dankzij een wild plan. Ooit klonk het verwijt dat onze kids er niet bij waren op onze trouwdag. Dan gaan we die toch even herhalen? Deze keer eindigend met onszelf op de dansvloer. Dat is zelfs op onze eigen trouwdag niet gebeurd… Geloof je het niet? Kijk maar:


6 opmerkingen:

  1. Geweldig! En die jurk zit nog als gegoten.... Ik ga het met de mijne maar niet proberen. En eh...nog gefeliciteerd.
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, nee, nee, die jurk zit niet als gegoten. De rits op mijn rug kon niet dicht. Maar ja, het jasje verbergt het.
      Dank voor je felicitatie.

      Verwijderen
  2. Heel leuk als nog van harte en nog vele jaren gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heb ik genoten van jullie gezin - en van jouw verhaal Irene. Jij brengt vreugde en de zon

    BeantwoordenVerwijderen