zondag 16 juni 2013

Kilometervreters


Het liep anders. Meer nog: ik liep anders!

Af en toe heb ik een date met een ver-van-mijn-bed-vriendin. Ze woont te ver weg om even een bakkie te doen, daarom duurt het bakkie gelijk een hele dag. Echter wel een buitendag, want we vonden elkaar in wandelen. Zij als kilometervreter, ik de recreant. Zie haar gaan voor de 20+ tegenover mijn 10- kilometers. Verschil moet er zijn.

Bij de eerste afspraak riep madam luid en duidelijk: “Voor minder dan tien strik ik niet eens mijn veters!” Klink ik als tegenhanger: “Bij meer dan 12 doe ik geen schoen aan mijn voet!” Zo gingen we voor 12.

Ik had beter moeten weten. Ze zou me uitdagen, de stiekemerd! Het werden er 14! Ze mag blij zijn dat ik toen niet zo agressief was als tegenwoordig. Nu zou ik haar gewoon in elkaar slaan. Dat is tegenwoordig toch normaal?

Afgelopen maandag gingen we in de herhaling. Ik sprong fit en fruitig mijn auto in, op weg naar Evelyne. Zo heet ze en ik pikte haar zo’n 142 km verderop op om samen naar onze wandelstartpunt te rijden. De sfeer was direct goed. We verheugden ons erop!
Veters gestrikt, schoenen aan de voeten.

Op mijn vraag: “Hoe ver gaan we vandaag?” klonk triomfantelijk haar uitdaging: “16 kilometer”! Zij durft met die big smile! “Als je het waagt meer van me te vragen, ben jij die smile kwijt!!!” Duidelijk?!

Ze zet haar ‘track-en-trace’ app aan and off we go! Ik volg haar blind als een pakketje in de bus van TNT. Alleen is mijn uitzicht stukken beter. De au-naturel-kleuren, vogelgeluiden, poelen met luid kikkergekwaak, zelfs Fjorden komen in beeld, wat een natuurschoon. Om even verderop géén brug aan te treffen, terwijl de route verder gaat over het prachtige riviertje. Wat nu? Moeten we slootjespringen, zwemmen? Waar is het pontje?

Vijf werklui kijken ons, met hun fluorescerende hesjes, schaapachtig aan als we vragen of ergens anders een oversteekplek is, “want de route loopt daarheen” wijzen we naar het pad aan de overkant. Ze hebben geen idee. Lekker dan!
We mogen wel over die stalen balk oversteken. Die ligt voor onze voeten tot aan de overkant.
Tot  mijn opluchting zegt mijn wandelmaat: “Daar ga ik niet overheen!?” draait zich naar mij en ziet mij heftig nee schudden! “No way!” Met mijn evenwichtprobleem over een breedte van 20 cm. en onder me stromend water? Hoe duizelig wil je me hebben? Hier is sprake van een te hoge PLONS garantie. De helpende hand van zo’n man is eveneens een brug te ver. Hoezo  hem vertrouwen?

We kiezen het hazenpad en zoeken onder luid protesterend gemopper een oversteek verderop, om uiteindelijk terug te keren naar het beginpunt. We besluiten de route andersom te lopen. Wat een gok!!! Wat als we die oversteek dan tegenkomen? We zullen zien!

Na de lunch aan een meer, met een kraakheldere weerkaatsing waardoor een foto op zijn kop geplaatst niet opvalt, wacht ons een natuurwandelpad met hier en daar loopbruggen bijgestaan door houtsnijwerken. Safe the best voor lest. Het is werkelijk prachtig, kan niet lang genoeg duren.

Tot Evelyne bij een burg haar ‘track-en-trace’ checkt en stil valt. “Eef, hoe ver hebben we gelopen?!” Ze kijkt beschaamd, blijft stil, slikt… “Ik durf niets te zeggen.”
“Nou? Hoe is de kilometerstand?”
Blijkt dat we op de 16 km. zitten. Zie ik mijn auto? Nee! “Hoe ver nog?”
“Geen idee!”
Eerlijk is eerlijk, ik vond het niet erg. Ik ervoer nog geen spoor van zware vermoeidheid en zo liepen we gezellig, gezusterlijk door. Hadden we een keus?!
 
Eigenlijk wel! We stonden bij een brug, eindpunt in zicht.
Optie 1: nu deze brug over en de route afsnijden;
Optie 2: doorlopen tot bij de verdwenen brug.
“Misschien hebben ze ondertussen een nieuwe brug geforced! Bovendien is het hier zo mooi, kom doorlopen!” klinkt eng energiek uit mijn strotje. Vervolgens treffen we wat verderop de weggemoffelde brug.
Enige optie: teruggaan! Tot we oog in oog staan met mijn rode monster? Jaaaaa! We made it!

“Eef, hoe is de kilometerstand?”
“19.27 km.”
“Ik hou van ronde getallen.”
Waarop we nog een rondje parkeerplaats lopen!
Dan klinkt triomfantelijk: “20!”
“NU instappen jij, voordat ik je helemaal in elkaar sla!”

8 opmerkingen:

  1. Klasse gedaan dames.Ben trots op je Irene.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben trots op je!!!!!

    Leona

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nog even en je loopt gewoon de Nijmeegse.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sorry voor wat ik ga zeggen. Ik ben niet graag negatief op een reactie, maar nu? "Bert, vergeet het maar..."

      Verwijderen
  4. Wat een end..... Wij hebben jaren geleden met enkele collega's ook zo'n monstertocht gemaakt. Toen de rit naar huis van ca. 1 uur. Toen we uitstapten bleven we allebei in de 'zithouding' staan. Met geen mogelijkheid konden we een normale houding aannemen. Voor mij geen lange wandelingen meer....
    Voor jullie en vooral jou...petje af.
    Grts Irene

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Irene.
      Och, ik noem het geen monstertocht. Had ik het eerder geweten weet ik niet of mee zou zijn gegaan, maar het was geweldig!
      Uit de auto gestapt voelde ik me wel stijfjes en de volgende ochtend ben ik ook even in bad gegaan, maar oh, wat heb ik genoten!
      Bye, bye, tot de volgende keer.

      Verwijderen