zondag 30 juni 2013

Peptalk



We gaan even terug in de tijd… Hou je vast, ik druk op rewind: NU!

Dit meen je niet!
Terwijl de regen tegen mijn autoruit klettert lees ik op de lichtkrant reclame voor zonnepanelen. Zonnepanelen? Nu? Welke zonnestralen vallen daarmee te vangen? Ik straal niet; ik kijk gefrustreerd omhoog naar de hemel en bedenk…

Niet wij, maar de zomer is op vakantie. Ze is vertrokken met de noorderzon en nam in haar koffer alle warmte en zon mee. De wolken liet ze achter, die waren te zwaar en bijbetalen zeker geen optie. Helaas peoples, geen zonnig nieuws! Mijn advies? Omboeken die vakanties, we moeten me z’n allen naar het noorden, achter de zon aan!

Zo nadenkend, rij ik onze straat in, parkeer de auto en ontdek eenmaal binnenshuis een knipperend antwoordapparaat. Wat leuk, iemand dacht aan mij! Ik druk op de knop: "Met je schoonmama. Ik wil jullie een heerlijk weekend wensen, want het wordt VAST HEEL MOOI WEER in Limburg!”

Hoor ik daar wat cynisme? Of is mijn eigen denken cynisch? Dat moet wel, want ik ken mijn schonema. Ze maakt in deze beslist géén grap en denkt dat het speciaal voor ons mooi weer wordt in het zuiden. Wij verdienen dat gewoon is haar idee. Lief hè?!

Zo is mijn schoonmoeder, een ras-optimist. Ze werkt beter dan Cup-a-Soup om vier uur.
Van wie zou Marcel het hebben? Hoewel hij hard zal zeggen: “Nee, ik ben een realist.” Ook goed, in huize van Valen jr. is hij wel degelijk de opperoptimist. Dat maakt mij nog niet de opperpessimist hoor. Pas op met die gedachte, doch in deze mag hij op een voetstuk! Is weer eens wat anders dan de pispaal zijn.

Tijd om mijn ma even te antwoorden. Tring – tring!
"Hallo ma… Je denkt toch niet echt dat ik ga kamperen?!"
"Oh".... klinkt teleurgesteld aan de andere kant van de lijn. Blijkbaar zag ze me echt met een big smile on my face met rubberen kaplaarzen rondbanjer in de modder om even naar het toilet te gaan. Van het idee alleen al krijg ik rillingen. Koud hier!
“Ma, wij hebben het elk-weertype-kampeerder afgeschaft en ga alleen nog voor het  mooi-weer-kamperen. Limburg kan me gestolen worden. Ik blijf thuis! Basta”! Optimisme is met de zomer mee vertrokken. Hier is sprake van een zware depressie, om te spreken in de taal der weersvoorspellingen.

Alsof ik weersvoorspellingen geloof! Sinds twee jaar sta ik op slechte voet met ze en heb besloten van ze te scheiden, waar Marcel ze nog wel wil geloven. Waarom deze breuk?  
Zie ons, twee jaar geleden op vakantie aan de Franse westkust. Elke dag checkte meneer even of het eindelijk beter weer zou worden? Even zo vaak  klonk: “Over drie dagen wordt het beter!”
Ik heb twee weken lang drie dagen gewacht op beter weer en kwam het? Nee! Ik verwachte eerder een ijsbeer die om warme chocolademelk vraagt.

Om dan dit jaar, twee weken vóór Pinksteren onze realist weer te horen spreken: “De lange termijnvoorspellingen voor Pinksteren zijn goed.”
“Je mag ze houden. Ik geloof ze toch niet, zelfs niet de voorspellingen voor morgen. Ik voel en merk het vanzelf wel, heb de korte broek en dikke spijkerbroek in de aanslag.”

Nu is het tijd om mijn schoonmoe uit te zwaaien. Zij gaan op vakantie in eigen land.
Ik stond klaar om een sms’je te sturen: “Met je schoondochter. Ik wil jullie een heerlijke vakantie wensen. Het wordt VAST HEEL MOOI WEER in Limburg!” als de telefoon gaat. Daar spreekt Marcels moeder: “De voorspellingen zijn heel bar! Het weer is wel echt heel erg. Zelfs ik ben er helemaal klaar mee…”

Wie is de grappenmaker aan de andere kan van de lijn? Het is de stem van ma, maar zij kan het niet zijn. Wie bent u?
Als zelfs zij in een weersdepressie zit, wat voor hoop is er dan nog? Wat een anti-Cup-a-Soup moment!

Wie geeft me nu even een opkikker?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten