zondag 21 juli 2013

Afscheid



De hele dag zing ik:
“Daar gaat hij…
Zijn basisschooltijd is nu echt voorbij!
Ik weet het…
En voel hetzelfde geldt dan ook voor mij.”

Dit alles op de melodie van  ‘Daar gaat ze’ http://www.youtube.com/watch?v=OsJa3ffTM2g van Clouseau. Zomaar ineens klonk mijn eigen mini-tekstje op het ritme van dat lied en had ik mijn jongste kind voor ogen. Over zes weken en één dag gaat hij naar de middelbare school. De basisschool is over-en-uit. Het doet hem wat.

Zo klonk vorige week uit zijn strotje: “Eigenlijk besef ik nu dat ik helemaal niet weg wil. Ik wil bij deze klas blijven op deze school. Zelfs de kinderen waar ik eigenlijk nooit mee speel of die ik minder graag mag, wil ik niet missen.” Slik, wat een herkenbare woorden.

Afgelopen woensdag werd groep acht uitgezwaaid door de hele school. De hele school loopt uit en verzamelt zich rondom de rode loper die van de hoofdingang tot aan het hek van het schoolplein loopt. De achtste groepers staan in de hal en als een naam wordt omgeroepen rent hij of zij door de deuren naar buiten en loopt van voor tot achter, toegejuicht en onder luid applaus, handen rakend naar achteren. Even zijn ze de helden van school. Een laatste groet, een zwaai en een musicallied wordt luidkeels toegezongen. Echt een feestje op het plein.

Ik was vooral benieuwd hoe ons jongske dit afscheid zou ervaren. Hoe zou de klas dit zou handelen? Zullen er tranen vloeien, misschien die van mijn kind?

Tranen vloeiden. Een aantal kinderen gingen er helemaal doorheen en ik voelde met ze mee. Ze zochten steun bij elkaar, troostten elkaar en hielden elkaar vast. Ze waren samen, een mooie groep.

Tranen vloeiden. Bij een paar meiden, bij een aantal jongens. Benjamin stond er bij en keek er naar. Hij leek vooral onder de indruk van een klasgenoot die probeerde te huilen. Die knul stond daar en hield met zijn vingers zijn ogen wijd open, wijder dan mogelijk is zonder extra hulp. Zo droogt je oog lekker uit en willen je traanbuizen wel even harder werken om ze te bevochtigen, is zijn idee. Vervolgens knippert hij met zijn ogen. Knijpt ze even wat steviger dicht houdt ze dan weer wijd open en spant zijn oogleden weer extra. Alsof je op commando je traanbuizen uit kan knijpen.

Al zijn moeite blijft zonder resultaat. Het is om te huilen! Benjamin vind het vooral enorm hilarisch en blijft nuchter onder alle gesnif en gesnuif. Als iedereen naar binnen loopt, loopt hij met de groep mee. Ze willen blijkbaar even op zichzelf zijn.

De ouders en leerkracht  buiten blijven. Zij gaan handjes schudden en afscheid nemen van de juf en elkaar tot Benjamin als een van de eersten buiten komt en hij roept: “Kunnen we gaan, mama!”
Hij is klaar om naar huis te gaan met zijn rugtas vol gepakt. Hij praat nog even na over deze dag.

Gelukkig maar. Zo merkte hij niet dat ik er moeite mee had. Ik had een brok in de keel. Waar hij vrij nuchter om zich heen keek, had ik best wel even een arm om mijn schouder willen voelen of een zakdoekje kunnen gebruiken. Ook voor mij is dit een afscheid. Ik stop met DVD opnames voor klas 0/1; de wasmachine zal niet meer draaien voor de schoolwas; zoonlief naar school brengen is er niet meer bij en vooral ook het praatje met de juf zal ik missen. Zullen ze me snel vergeten als de moeder van de raamschilderingen?

Nu, ik moet me vermannen. Kom  op zeg! Het kan toch niet zo zijn dat de moeder het afscheid van de basisschool erger vindt dan de zoon?
Jawel dus!!! Kijk mij nou toch?!

4 opmerkingen:

  1. Op naar het vervolgonderwijs! Weer een nieuwe stap in jullie leven, geniet ervan!!

    X San

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nog even en dan is het zover...
      Ik vind het wel leuk om een nieuwe fase in te gaan. Het hoort erbij en past me wel, denk ik.

      Verwijderen
  2. Reacties
    1. Hoeveel er te verwerken valt, zal ik pas voelen als ik het kind uitzwaai... Een nieuwe fase vind ik ook weer leuk. De kindertijd afgelopen. Het gaat snel, maar daar weet jij alles van.

      Verwijderen