zaterdag 21 december 2013

Frontale botsing

De telefoon gaat. Zonder enig idee van rampspoed, neem ik o.
   'Met Irene.’
   ‘Dag, met Henk, hoe is het met jou?’ Ik herken de stem aan de andere kant van de lijn. Het is onze verzekeringstussenpersoon (leuk woord voor hangmannetje, zo noem ik galgje).
   ‘Hey Henk!’ is mijn enigszins verraste reactie. Hoe vaak spreek ik deze man nou eigenlijk? Waarom zou hij bellen? Wat is er aan de hand?
   ‘We hebben een probleem!’ hoor ik. Door mijn hoofd flits de vraag of alles goed is met de inzittenden.

De inzittenden van mijn auto bedoel ik dan. Mijn klein rood monstertje is uitgeleend aan een Amerikaans gezinnetje. Juist eerder deze week had ik naar Henk gebeld met de vraag of zij (met een Amerikaans rijbewijs) wel in mijn auto mogen rijden. Ja, dus. Vandaar dat ik een auto-vrije kerstvakantie heb. Mijn auto zelf is alles behalve vrij. Die gaat heel wat Nederlandse kilometers maken onder een paar Amerikaanse konten. Scheuren met die kar, was de bedoeling.

Oké, ik geef toe, zo auto-vrij is mijn vakantie niet. Het is vet nep!
   Er is naast mijn kleine ook een grote rode monster van de zaak. Die is mij te groot, maar och, als ik geen andere optie heb is ie vooral een goede tweede keus. Handig hoor, twee auto’s, naast dat het ook gewoon aso is. 
   Maar!!! De boodschappen doe ik zoals gewoonlijk gewoon met de fiets. Heel sportief!

Zo weet je nu: mijn karretje is uitgeleend aan een stel Amerikanen. Om precies te zijn, de dochter van mijn zus en haar gezinnetje. As we speak zijn niet alleen mijn zus en haar jongste zoon weer in Nederland, maar nu ook haar dochter en gezin.  Zij zijn allemaal overgekomen om kerst in Nederland te vieren. Dat wordt some Christmasparty!!! Eindelijk de familie van Hoof (mijn meisjesnaam) compleet. Na zoveel jaar (zes of zeven?) zijn we eindelijk weer eens samen.
 
Daarbij klinkt een grote serieuze ‘Dank God’. We zijn allemaal zo enorm blij dat ons mam er nog is. Het had anders kunnen zijn, na een beroerte op 23 oktober. Het wordt een kerst om te koesteren en van te genieten. Geen beter moment om in dankbaarheid samen te zijn. Mijn ouders samen met hun drie dochters, hun negen kleinkinderen en ook nog eens drie achterkleinkinderen. Ik heb er zin in. Het maakt me blij!!!

Zoals ik ook blij was om mijn aangetrouwde neef te zien toen hij de auto kwam halen. Ik legde de belangrijkste zaken uit, zoals welke brandstof mijn auto lekker vindt. Hoe de tank te openen en de papieren over te dragen. Voor ik het wist was meneer de Amerikaan weg en hoor ik nog mijn laatste woorden naklinken: “Take care of all of you and if something happens, let ik be my car that breaks down and none of you.” Hij verzekerde me: “Nothing will happen!” Een knuffel, een kus en weg was hij weer.

Nu onverwachts het bericht: “We hebben een probleem!”
   Voordat ik goed en wel kon vragen wat er aan de hand was, werd me verteld dat onze verzekeringstussenpersoon bij RitsRatsReklame langs wilde, maar de baas, meneer RitsRats was niet aanwezig en of ze dan nu bij mij langs konden komen. 
   Dat was het probleem? Geen botsing of zo? 
   Gelukkig!

Doch als jij weet, waarom zij komen of beter gezegd: wat zij meebrengen, dan zou jij net als ik gelijk zeggen: ‘Jullie zijn meer dan welkom! Ik ben thuis,’ en alles laten vallen om de deur te openen. Je weet het: Vrouwen en chocolade! Hier met die doos bonbons, gekregen van Assurantiekantoor de Raad en van Saane. Bedankt hè!!!

Nu denk jij opgelucht dat er geen sprake is van een botsing in deze blog. 
   Vergeet het maar. Die is er echt wel. Met zulke lekkere bonbons in huis is namelijk de botsing tussen Marcel, Celine en mij steeds weer bijna frontaal!
  

Ik proost op lekkere dingen, 
van betekenis zijn voor anderen 
&  gezellig samen zijn.

Fijne, warme, verrassende en gezellige kerstdagen voor jou!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten