zaterdag 4 januari 2014

Sentimenteel gedoe



De laatste dagen van het jaar 2013 (weet je nog?) werden gevuld met jaaroverzichten.

Zo was er het NOS journaal jaaroverzicht 2013. Ik houd wel van terugblikken en was er graag voor gaan zitten, ware het dat ik me afvroeg: Waarom uitgebreid stilstaan bij oorlogen, natuurgeweld, andere drama’s en hoog oplopende meningsverschillen? Ik weet niet of ik daar trek in heb.

Zo verkoos ik het Oranje Jaaroverzicht 2013. De kroning van onze koning was natuurlijk het hoogtepunt met al zijn rituelen, pracht en praal. Wel beken ik direct dat ik maar niet kan wennen aan de benamingen van ‘prinses Beatrix’ en ‘koning Willem Alexander.’ Zou het helpen als ik vaker Blauw Bloed kijk of snuffellaar wordt van roddelbladen.
   Helaas ook een dieptepunt: de uitvaart van prins Friso. Een echtgenoot, vader, zoon en broer, die het leven liet. Even oud als Marcel… mijn manneke. Iets waar ik liever niet te lang bij stil sta. Mijn gedachten gaan uit naar Mabel en haar kinderen.

Het sportjaaroverzicht mocht ik in veler ogen niet natuurlijk missen . Doch behalve dat Epke sportman is en we een sportvrouw hebben, weet ik er amper iets van. Daarmee zeg ik alles over het peil van mijn sport interesses. Die ligt ergens bij het vriespunt.

Zoals het ook staat met mijn interesse in het Zakelijk Financieel Jaaroverzicht. Rekenen en wiskunde waren altijd al vijanden. Laat staan als het gaat om banken en hun fratsen. Volgens mij zijn zij vooral goed in geld-weg-smijterij.
   Oh, hebben we toch iets gemeen!

Eén financieel overzicht, duik ik trouwens wel weer diep in. Dat is die van mijn man, meneer de directeur. Die is van wezenlijk belang! De vraag is: kom ik voor opslag in aanmerking of moet ik bezuinigen in 2014?
 
Een wel zeer interessant overzicht is het Facebook jaaroverzicht 2013. Op mijn eigen tijdlijn staat in grote letters: ‘2013, bekijk jouw jaar in vogelvlucht.’ Gelijk even doen en checken wat volgens meneer facebook mijn hot items waren. Duidelijk is dat de hoeveelheid reacties tellen, want waarom staat juist die foto van mijn jongske erbij? Hij heeft een toef slagroom met daaronder een aardbeitje in zijn hand.  Ik kan wel grootsere gebeurtenissen bedenken die mijn jaar kleurden of ontkleurden. Wat een flut jaaroverzicht!

   Daarom hier mijn eigen inkijkje in 2013. Even sentimenteel gedoe aan de hand van mijn eigen herinneringen.

Te beginnen met Celine’s doop op 26 januari j.l. Met haar veertien jaar dacht ik dat we even oud waren. Bij nader onderzoek, bleek dat ik dertien was op mijn doop. Belangrijker is dat dochterlief een keus maakte voor God en dat ze in mijn ogen ook werkelijk een christen is. Eentje waar ik trots op ben en zal blijven. Halleluja!

Een ander hoogtepunt was de zoektocht naar en keuze voor een Middelbare school voor Benjamin. Het ging niet zonder slag of stoot. Hij wilde naar een school dicht bij huis, maar zijn niveau lag te hoog. Nu fietst hij elke dag naar een school waar hij ook nog eens op expressief vlak uitgedaagd wordt. Niks mis mee, creatief als hij is, kan hij daarin zijn handjes maar beter laten wapperen.
   Blijft school een verplichting waar hij nooit en te nimmer blij mee zal zijn. School is ook gewoon stom!!! Altijd al geweest.

Vervolgens kreeg  Celine dit jaar verkering. Haar hart lag grotendeels bij mij. Nu nog maar voor een micro-procentje. Ik moest mijn aandelen afstaan aan een jongen (of all!).
   Even slikken, doorgaan en de eerste voorzichtige stappen zetten in het schoonmoederschap. Soms denk ik: wat heb ik mijn ouders aangedaan? Zomaar ineens een jongen boven hen stellen en hen opzij schuiven?!  Alles voor de jongen. Schandalig!

Het dieptepunt van 2013 was een herseninfarct die mijn moeder trof op 23 oktober. Van de een op de andere seconde was haar toestand onzeker. Het heeft een indruk gemaakt die ik niet uit kan wissen. Het leven blijkt echt fragiel.
   Inmiddels is mama thuis en lijkt ze langzaam verder te herstellen. Zelfs ons eerste telefonisch contact op haar initiatief weer gelegd. Echt gaaf!

Tegelijkertijd met mijn moeder in het ziekenhuis, kwam mijn zus uit Amerika naar hier om bij haar te zijn. Een week waarin ik veel met Heidi op kon trekken, zij en ik bij mama of samen onderweg. Nu is ze er weer, met haar zoon, dochter, schoonzoon en kleinkinderen.
   Op tweede kerstdag was de hele familie compleet. Ik heb werkelijk genoten, doch in de wetenschap dat dit jaar alweer heel snel afscheid nemen inhoudt. Iedereen zal weer vertrekken. Niet dat het van mij hoeft. Laat Heidi toch gewoon hier komen wonen! Is veel leuker, makkelijker, gezelliger en dikke neus aan skype!
 
Maar nee, het dagelijkse leven zal weer zijn normale ritme krijgen.
   Of niet… De tijd zal het leren, niets is zeker. Over een jaar zullen we weten hoe 2014 gelopen is. Ik hoop goed, ik hoop mooi. Daarom  neem ik hier de ruimte voor een wens, want het kan en mag nog.

Veel zegen (écht veel)
&
het beste (nee, het állerbeste)
voor jou in 2014!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten