zondag 19 januari 2014

Woordenloos



Sommige dingen komen ALTIJD op het verkeerde moment.

Sta ik afgelopen donderdag bij de zelfscan kassa; laat mijn bonuspasje  optisch lezen en sta in de aanslag om mijn pinpas te pakken. Normaal vraagt de betaalzuil daar nu naar. Komt er juist op dat moment  een briljant idee voor een blog in me op. Hoezo een verkeerd moment!  
   Met dat ik denk: dit moet ik onthouden, zet de rode lamp boven de betaalzuil het op een knipperen. Gelukkig zonder alarmerend geluid, doch ik moet wachten op een medewerker. Zo zegt het apparaat. Ja, ze praat tegen me.
   Een boodschappen-check is onvermijdelijk. Terwijl vijf boodschapjes gescand worden door de caissière kletsen we wat. Ze kennen me hier, altijd gezellig. Als het klaar is, krijg ik groen licht en mag ik betalen. Heb ik maar mooi weer bewezen een eerlijke burger te zijn.
   Vanuit de zuil klinkt nu de stiekemerd weer en vraagt naar mijn pincode. Die durft! Mijn antwoord klinkt in vier bliepjes, want terug praten heeft geen zin. Ze luistert voor geen meter. Lijkt mijn dochter wel.
   Dan nog één hobbel te gaan.
   ‘Sesam open u!’ Middels het scannen van de kassabon (echte toverkracht) opent het poortje zich en sta ik buiten. Irene kan weg en ik ben niet de enige. Ook mijn superidee is verdwenen. Zomaar weggeglipt uit mijn gedachten. Ik heb niet eens meer teruggevonden.

Natuurlijk had ik ter plekke mijn opschrijfboekje en pen uit de tas moeten pakken om het van me af te schrijven. Want, ja, zoals het hoort bij een echte schrijver: deze dame heeft altijd pen en papier bij zich.
   Of de winkel de beste plek is om inspiratie van me af te schrijven? Ik zie de fronsende ogen, de donkere blikken op me gericht als de rij achter me langer en langer wordt. Ik vraag natuurlijk om begrip: ‘Sorry mensen, ik moet even een geweldig idee opschrijven voor mijn blog! Die kan je dan gelijk zondag lezen. Wel doen hè?!’
   Wat kijken ze boos, zo kijken volgers toch niet?!

Een andere prachtplek voor inspiratie; eigenlijk THE place for me, is de douche. Helemaal relaxed in mijn blote nakie, geniet ik intens van warme waterdruppels glijdend over mijn lijf. Alle vuil wordt meegenomen, het putje in. Omringd door stoom en een waas op de douchewanden sta ik vaak te tekenen. Erg origineel ben ik niet, het zijn altijd bloemetjes, hartjes en ‘I love Marcel’.
   Hoe dan ook, kan ik vrijer denken op deze plek en met het stromen van het water vult mijn hoofd zich met super ideeën. Bij gebrek aan pen en papier gebruik ik de douchemuur als notitieblok. Gaat prima. Doch na vluchtig uitspoelen van mijn haar en een haastige wasbeurt, blijken de woorden te veranderen in druppels die omlaag sijpelen. Daar gaan de letters als douchewater het putje in. Ik druppel na en weet dat een extra waterdruppel in de vorm van een traan hierbij niet opvalt.

De volgende keer moet ik gaan zingen. Er wordt gezegd dat je zingend dingen beter onthoudt. Mooie bijkomstigheid in de badkamer is dat het zingen nog super goed doorklinkt ook en de nagalmende woorden zullen vast extra lang blijven hangen.
   Kom ik fris en fruitig de slaapkamer in, zegt Marcel: ‘Wat zong jij een raar lied onder de douche!? Het klonk voor geen meter.’
   Sta ik daar in mijn niksje, de teksten ingeprent, ze zingend herhaald tot ik droog was en nu ik ze bijna van me af kan schrijven begint er iemand te zeuren over stomme teksten die niet klonken. Ja, hallo, ooit van de ruwe versie gehoord? Leuk zo’n bemoedigende kerel in mijn bed. Daar wordt ik warm van. Ik ben direct gefrustreerd. In mijn hoofd galmt alleen nog: wat wilde ik ook alweer schrijven?

Zo is daar een enorme behoefte: Alle ruimte en tijd om te schrijven wat ik aan inspiratie vind. Dat houdt in, dat iemand anders de boodschappen maar moet doen en terwijl hij dat doet, ga ik douchen en zingen en als ik dan bij de schrijftafel sta, kan ik gewoon opschrijven  wat ik bedacht.

Dan komt Marcel weer thuis. Hij haat boodschappen doen, maar kijkt me dolgelukkig aan. Van achter zijn rug komt een pakje tevoorschijn. Ik kijk verwonderd: ‘Een cadeautje? Voor mij?’
   ‘Ja, voor jou!’
   Ik ben blij verrast met een blocnote voor onder de douche. Ze bestaan! Kijk maar: www.myaquanotes.com.

Terwijl jij daar even naar googled, kijk ik Marcel dankbaar en met hartoogjes aan. Hij weet zo goed wat ik nodig heb.
   ‘Dank je schat!’
   ‘Graag gegeven, liefste. Nu kan ik tenminste weer lezen zonder dat kattengejank op de achtergrond. Enne, nu hoef ik toch geen boodschappen meer te doen?’

2 opmerkingen:

  1. Geweldig Irene.
    Moeite van het wachten waard
    grinnik genieten, genoeg om blue monday te verdrijven( die ik niet heb)
    Liefs Evelyne xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je Evelyne.
    Hopelijk kan je ook lachen om de volgende blog. Deze krijgt namelijk een staartje.
    Groet terug. XX

    BeantwoordenVerwijderen