zaterdag 1 februari 2014

Verhuizen?



“Ik? Verhuizen? Echt niet!”
   Zo klonk ik stellig op eerste kerstdag en geloofde vooral in mezelf. Eerlijk is eerlijk, één kamertje meer is mijn kleine droom. Een kamer zonder djembé, pianokruk en crosstrainer die opzij moeten gezet om te schilderen. Een kamer waar mijn schrijfsels gewoon kunnen blijven liggen in plaats van steeds maar opgeruimd, omdat de keukentafel nodig is voor de volgende maaltijd.

Ik klaag niet hoor. Ik heb met alle moederliefde in mij mijn plekje opgegeven voor een concertzaal met podium, waarin een piano, drumstel en meer ingrediënten luidkeels klinken. Doch nu ook coulissen en theatergordijnen aanwezig zijn en mijn schildersezel verheven is tot gordijnsteun, zinkt de moed me in de sloffen. Schilderen in deze woestenij? Het lonkt niet meer.
   Echter verhuizen voor één kamer meer is mij te veel. Ik wacht liever tot de kids het huis uit zijn.

Of ik val als een blok voor een huis, dan wel als een huizenblok.
   Laat dat nou gebeuren zeg. Drie weken na mijn eerder genoemde uitspraak, fiets ik door een straat en zie een bordje ‘te koop’. Ik fiets even rond deze woning en vind het met de seconde mooier. Thuis neem ik een intern kijkje op funda.nl. Wat een paar dagen later resulteert in een bezichtiging.
   Ik was ondertussen head over heels verliefd. Het bestaat, verliefd worden op een huis en was al haast aan het inpakken. Het was tenslotte bijna in ons bezit. Bijna, als in zowat, vrijwel en dus niet helemaal.

De waarheid is: helemaal niet! Daarom nu een brief…
   Schrijven, als manier om te delen en verwerken.

Geachte bewoners,
1 februari 2014
Via deze weg wil ik u niet feliciteren met uw aankoop! Ik kan er alleen maar vreselijk ongelukkig mee zijn. Pikkedief dat u er bent.

Ik had een droom, zo vredig, zo mooi. Het werd omgeven door een grote glimlach, een kus van de zon en haar warmte voelde als een deken om mijn schouders. Zittend aan mijn vlonder, voetjes in koel water, nipte ik van mijn alcohol vrije cocktail. Kijk die zon eens schijnen!
   Vooral dat plekje aan het water, kijkend naar de overkant met de uitlopende bomen en struiken die langzaam uit botten, het fris groene gras in de uitloper van het park. Af en toe bukt daar iemand om de uitwerpselen van haar ongedierte op te rapen, terwijl Benjamin weer in zijn bootje voorbij komt varen en zwanen achter hem aan glijden. Alles ingelijst met een gouden randje. Nou ja, eigenlijk past dat ongedierte er niet bij, maar ja.

Achter me weet ik mijn huis met vier slaapkamers, een ruime theaterzaal, mijn auto in de garage en een balzaal van een woonkamer. Ik zweef over een wit marmeren vloer, waarnaast mijn atelier. Kwasten en verf liggen klaar om op het doek verwerkt te worden tot een volgend kunstwerk.

Ik had deze grote droom.
   U prikte er in met één speldenprik en ‘pats!’ De zoete smaak van mijn mijmeringen werden zuur en bitter en zoute tranen rolden over mijn wangen.

Wij zouden na een tweede bezichtiging een bod doen. Wij zouden wederom naar de notaris vertrekken. We hebben daar immers een strippenkaart . Eerst was daar ons testament, toen volgde een bedrijfspand, nu dit huis en dan… nee, geen scheiding. Sterker nog, ik luister naar mijn vriendin die me een scheidverbod op heeft gelegd. Daar zal niemand wat aan verdienen.

Waarom hoor ik dan toch nog de sleutels van mijn luchtkasteel rinkelen in mijn zak? Ik diep ze op en zie de sleutels van mijn huidige huisje met de kale tuin en kleine keuken. Vol ongeloof steek ik ze in het slot en beloof al haast, niet nog een keer te vallen voor een utopie.
   Niks genieten aan het water; niks schilderen in mijn atelier uitkijkend over mijn tuin; niks schrijven bij de open haard, niks koken in een keuken die twee keer zo groot is als mijn huidige. Mijn troost? Mijn kleine keuken is toch lekker veel mooier is dan de uwe. Lekker puh!

Ik had een droom… één week! U nam me mijn droom af. Daarom besluit ik met:
Ik wens u geen plezier in dat huis.

Met onvriendelijke groet,
Irene

Zo dat lucht op zeg!
En herhaal: “Ik? Verhuizen? Echt niet!” Laat mij maar dromen.

4 opmerkingen:

  1. Ik zie dat jij ook lekker kan mopperen, helemaal goed. Ik voel me in goed gezelschap. In ieder geval hou je iets om over te dromen. Ook heerlijk toch? Een fijne week gewenst in je eigen vetrouwde, net iets te kleine, maar wel heerlijk knusse huis.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh, ja!. Soms moet je toch gewoon luchten?!
      En ik voel me helemaal happy hoor, in mijn iets te kleine, heerlijk knusse huisje. Zo!!!

      Verwijderen
  2. Wow, we lijken echt tweelingzussen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Want jij ziet jezelf ook niet verhuizen?

      Verwijderen