zondag 3 augustus 2014

Wecycle



Mijn Post-it-frustratie herleeft bij het zien van de WECYCLE reclame en dan vooral die gele papiertjes. Je note aan een ander. Post-its, zo heten ze en waren vroeger alleen in geel verkrijgbaar. Voor mij zijn ze een gruwel door aanklevende herinneringen. Nare herinnering. Ik verbande alle Post-its uit mijn leven.
kent ze wel; die papiertjes zitten op een blokje en ieder op zich is aan de achterkant voorzien van een zelfklevende rand. Ze zijn overal op te plakken als geheugensteuntje voor jezelf of als

Marcel kreeg al vroeg in onze verkeringstijd door dat hij hierin een keus moest maken: hij of die gele briefjes de deur uit! Gelukkig knikkerde hij de briefjes eigenhandig weg en voorkwam daarmee een binnenhuisoorlog. Mijn enige concessie, weliswaar met zware tegenzin, was dat andere kleuren Post-its, die ondertussen ook te koop waren, wel mochten.

Het heeft alles te maken met een tijdelijke baan. Mijn baas en ik stonden op slechte voet met elkaar. Eigenlijk zou ik haar het best omschrijven als de stiefmoeder van Assepoester. Die ken je toch wel? Er was altijd wel iets waar ze aanmerkingen op had. Ik verdenk haar er zelfs van dat ze zo lang bleef zoeken naar iets verkeerds, dat ze altijd wel iets vond.
    In mijn vertroebelde herinneringen plakte zij overal op de afdeling eerder genoemde Post-it briefjes, maar het kan ook zijn dat ze vooral in de werkkast hingen. Die hing vol. Altijd stond er een opdracht op of iets dat ik vergeten was of niet goed had gedaan. Elke dag weer hingen er nieuwe plakkertjes bij. Dat ik het niet per direct uitgilde of haar ermee vol heb geplakt bij mijn afscheid… Het zou vast geholpen hebben bij het verwerken van mijn trauma.

Ineens bedenk ik dat ze me enorm kon laten schrikken bij het stofzuigen. Ik stond altijd met mijn rug naar de deur, stom natuurlijk. Dan zag ik niet dat ze binnen kwam sneaken. Ze kon namelijk als uit het niets achter me staan. Ze spookte door het huis. Wat schrok ik dan. Och, mijn arme hartje.
    Verzonken in mijn werk en dromend van Marcel, ging ineens de stofzuiger uit. Keek ik dan om of de stekker nog wel in het stopcontact zat, stond madam daar met de stekker in haar hand en een gemene smile. Dat was dubbel schrik. Wat had ik nu weer fout gedaan?

Begrijp je mijn kromme tenen als ik naar de commercial van WECYCLE kijk? Daarin loopt een man door zijn huis en vindt aan een kastdeur, later aan de kamerdeur, dan op de spiegel en weet-ik-waar-nog-meer, zo’n papiertje hangen. Ik kan er amper naar kijken. Het komt zo dichtbij.
    Op elk briefje staat een opdracht. Of hij dit wil doen, dat wil regelen, daar heen wil gaan. Hij krijgt allemaal orders. Op geen enkel briefje staat ‘I love you lots!’ Of ‘dank je wel.’ Blijkbaar is dat teveel gevraagd.
    Krijgt die man als laatste een whatsappje en gaan zijn ogen open. Hij schuift die opdracht opzij en gaat naar een WECYCLE punt. Slaat nergens op, maar oké. Mijn heldere blik is allang vertroebeld en deze commercial geschikt voor een koud douche. Hoewel ik groot voorstander ben van recyclen.

Ervan uitgaande dat de briefjes van zijn vrouw komen, vraag ik me af waarom hij niet veel eerder zegt: ‘Doe jij het effe lekker zelf!’ Dat doe ik namelijk ook. Niet omdat mijn manneke mijn briefjes negeert. Hij kan niet negeren wat ik niet schrijf, toch? Mijn whatsappjes laat hij niet links liggen. Hij leest ze zelfs, maar de inhoud van die boodschappen zijn for his eyes only. Waarom ik de dingen lekker zelf doe is omdat hij er niet is als ik een klus tegenover me zie. Zo stond ik laatst op het dak van onze schuur, kreeg ik een apparaat aan de praat en wilde ik wieltjes onder een kist schroeven. Dat wilde ik, maar ik had niet de geschikte schroeven. Daar had ik Marcel toch even nodig en appte hem: ‘Wil je schroeven meenemen voor de kist?’ Oeps, stuurde ik hem nou een boodschapje?

Ondertussen worden klusje gedaan door moi en blijven Post-it-opdrachten uit. Dat alles draagt bij aan meer we-time. Wat we dan samen het liefst doen?
    We cycle!

2 opmerkingen: