zondag 14 december 2014

Sinterkerstherhaalcadeau

Heb jij last van kerststress?
    Ik niet hoor! Nou ja, een beetje dan. Mijn zorg wordt veroorzaakt door de verantwoordelijkheid voor cadeaus die we dit jaar uitpakken op derde kerstdag bij mijn schoonouders. Omdat wij niets doen met Sinterklaas, doen wij pakjesavond met Kerst. Heel gezellig bij elkaar.

Zie ons samen bij de gesloten haard. Mijn schoonpa klikt de vlammen hoger en zonder verbranding van hout, vult de kamer zich met warmte. Het is bijna wonderlijk.
    De kerstboom staat er naast met daaronder de verzamelde cadeaus. Ma steekt kaarsjes aan en het licht wordt gedimd. Een beker warme chocolademelk met een flinke toef slagroom staat dampend op de salontafel. Tijd om uit te buiken kennen we niet.

De ontspanning spat er af! Maar of het allemaal zo stressloos verlooptt voordat we daar zitten? Was het maar waar dat ieder van ons maar zo een verlanglijstje op tafel legt en alle wensen net zo gemakkelijk vervuld kunnen worden. In één middagje statten alles vinden; dat zie ik wel zitten.

 Voor mijn schoonvader is het binnen een uurtje gedaan. Hij wist een paar geweldig leuke en nuttige cadeaus te bedenken. Een bezoekje aan De Fakkel en het tuincentrum en klaar was ik. Ik hoor hem al op pakjesavond:
    ‘Wat een verrassing! Dank u kerstvrouw.’ Mijn schoonma en ik stralen. De gezelligheid en blije gezichten is ons grootste kerstcadeau.

Onderwijl zullen onze kinderen hun verrassingen openen. Hopelijk zullen ze wat minder stuiteren, ze zijn tenslotte wéér een jaartje ouder.
     Het is eigenlijk wel grappig dat het grootste cadeau nog niet gespot is door dochterlief. Het staat verstopt achter het doorschijnende gordijn. Hoe dan ook zal ze er blij mee zijn. De andere verrassing heeft ze al met haar ogen uitgepakt. Weg surprise.
    Zo is het ook met zoonlief; hij krijgt een gewenst en een onverwacht cadeau. Altijd leuk als ze iets krijgen dat ze niet vroegen.

Met een horlogebandje dat op knappen staat, een gitaarsnaar die gebroken is en een portefeuille die uit elkaar valt, kan ik eindelijk ook eens flink uitpakken voor Marcel. Hoewel ik vooral aan het inpakken ben. Helaas ontbreekt de portefeuille. Mijn zoektocht naar een geschikte vervanger is teleurstellend. Ik maak me echter geen zorgen, ik heb nog een kleine twee weken.

Dan is daar mijn schoonmoeder. Zij weet net als ik niet wat te vragen. Wij zullen echter tijdens het shoppen wel iets leuks vinden voor onszelf. Lekker zelfvoorzienend op pad, zijn we goed in. Ik zou hierin zondermeer haar dochter kunnen zijn.
    Ik vermoed dat mijn schoonmoe een agenda voor zichzelf uitzoekt. Niets zo persoonlijk als een agenda, vooral als je ‘m twee keer krijgt.
    Dat was vorig jaar. Toen heeft ze de agenda’s voor haarzelf en pa, voorzien van sinterklaaspapier in de Pietenzak gedaan op het sintfeestje van mijn schoonzus en haar gezin. Om diezelfde agenda's later in de maand te verpakken in kerstpapier en onder de boom te leggen op onze pakjesavond.
    Mijn schoonma kan zo goed toneelspelen: ze keek naar haar agenda of ze ‘m nooit had gezien. Tot ze me vandaag de waarheid vertelde.

Een cadeau twee keer gebruiken… Toen Marcel daar lucht van kreeg, wist hij ineens het meest perfecte cadeau voor hemzelf: elk jaar een cadeau dat elk jaar weer opnieuw gegeven kan worden. Een sinterkerstherhaalcadeau dus. En ik mag bedenken wat het wordt.
    ‘Anders is het geen verrassing!’, zegt ie.
    Voel ik toch ineens kerststress!

4 opmerkingen:

  1. Leuk blog, verrassing zonder stress, Bert Brinkman

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heb jij een goed sinterkerstherhaalcadeau idee dan? Ik heb zelf wel een idee, maar jij komt misschien op een betere.

      Verwijderen