zondag 18 januari 2015

Vijftig cent

Het ontbijt amper achter de kiezen,  loopt mijn man van tafel. Hij gaat naar de hal en pakt zijn jas. Vervolgens stapt hij de kamer weer binnen.
    Het is elke ochtend hetzelfde riedeltje. Sleur? Ja! I love it!
    Hij zal daarbij nooit vergeten om zijn ene kind een zoen te geven, dan de andere een kus en last, but vooral not least eindigt hij bij mij. Onder het motto: safe the best for last, krijg ik de laatste kus. De kinderen hebben wel eens jaloers gevraagd waarom dat zo is.
    ‘Gewoon omdat!’, was het antwoord.
    Na alle zoenen, grist hij zijn lunchzakje van tafel, loopt naar de hal om daar zijn koffer te pakken en onderweg naar de voordeur rommelt hij in zijn jaszak, zoekend naar zijn autosleutels. Met een laatste 
   ‘Aju!’ knalt de deur dicht en weg is hij. Als eerste.

Afgelopen donderdag ging het net even anders. Hij vond namelijk zijn sleutels niet in zijn jaszak. Het rammelde enorm in zijn zak, maar geen sleutels. Wat er dan wel allemaal in zijn jas bewaard wordt? Meneer de directeur heeft gewoon schroeven, bouten, moeren en ander ijzerwaar in zijn pocket.
    Dat heeft toch elke directeur in zijn zak?

Hij vond zijn sleutels aan het daarvoor bestemde rekje, maar in plaats van te vertrekken, draaide hij zich om, zocht wat uit in zijn hand en liep naar onze zoon die net opstond van tafel om zijn schoenen aan te doen. Hij moest, net als zijn vader, zodadelijk de deur uit. 
    ‘Hier, voor jou Benjamin!’
    We wisten allemaal wat er ook nog uit de zak van papa kwam, namelijk geld! Kleingeld! Benjamin keek er blij naar. Een kinderhand is zo gevuld. Dat zag ik nu maar weer.

Met zijn kostbare centje… oh, sorry,dat mag ik niet meer zeggen nu hij dertien is en zijn zus zestien. Overnieuw: met de kostbare vijftig cent munt in zijn hand loopt Benjamin achter zijn vader aan. Draait zich plotseling om, net als zijn vader even eerder. Wat dat betreft is de ouwe werkelijk het voorbeeld van ons jonkie. Hij stond daar met dat muntje in zijn hand, keek er naar en draaide het om en om.
    ‘Mama, vindt jij een vijftig cent muntje ook zo lekker in de hand liggen?’

Terwijl hij dit zo zei, viel mij ineens in, dat deze jongen naast het vele Van Valen-bloed, toch ook zeker wat Van Hoof(mijn meisjesnaam)-bloed in zijn aderen heeft stromen. Waar deze jongen enorm op zijn vader lijkt en nogal wat trekken van hem overneemt, is daar één ding dat echt bewijst dat hij mijn zoon is: hij is akelig goed in het draaiend houden van de economie.

Stond ie daar met zijn vraag of ik een vijftig cent muntje zo lekker in de hand vind liggen. Marcel was nog net niet weg en had de uitspraak mee gekregen. Ik wist dat ik vanuit zijn hoek een scherpe reactie kon verwachten, maar was hem net te snel af:
    ‘Ik vind alle geld heerlijk in de hand liggen.’ Voldaan om mijn snelle, bijdehante antwoord - ik kan dit stoort dingen maar beter van mezelf zeggen - leunde ik achterover. 
   Stak mijn man toch net nog even zijn hoofd om de hoek.
    ‘Het geld ligt vooral heel erg kort in die hand.’


4 opmerkingen:

  1. Tja met een gat in je hand is het ook zo weg. Trouwens met plastic kom je tegenwoordig veel verder! Bert

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Plastic hè?
    Dat ik dat nou net niet heb is vast express zo bedoeld. Denk je niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Leuke woordspeling express plastic. Hihihi
    Gat in de hand herkenbaar

    BeantwoordenVerwijderen