zondag 15 maart 2015

Cultuuruitje



Hoe jaloers kan ik zijn! Op mijn kinderen nog wel! Ik wil zelfs weer naar school!

Het heeft alles te maken met het bestaan van de EXPRESSIEKLAS. Deze klas staat garant voor extra uren tekenen, handvaardigheid, muziek en drama. Natuurlijk kozen onze kinderen voor die klas. Met de creatieve geest van mijn man + mijn creatieve handen is bij ons nageslacht artisticiteit in het kwadraat ontstaan.

Bij de verhalen van wat de jongelui doen in deze klas, luister ik intens jaloers mee.
    Vooral mijn dochter, Celine, kon toen zij nog in deze klas zat, honderduit vertellen over alle creatieve uitspattingen die wij pas werkelijk zagen tijdens de eindpresentatie. Het was het wachten waard.

Nu is het Benjamins beurt. Hij vertelt minder over zijn bezigheden. Dat maakte de verrassing van de eindpresentatie van vorig jaar extra groot. Hij blies iedereen uit de stoel tijdens een optreden met zijn klas. Niet alleen Benjamin straalde van trost.
    Nu nog één presentatie te gaan, wat wacht ons later dit jaar?

Hoe dan ook blijft bij mij de neiging bestaan om school maar eens te bellen. Ze kunnen toch wel een extra tafel en stoel in de klas zetten? Ik wil weer naar school!
    Wacht! Zeg ik dat? Ik, die way back school echt haatte. Ik ging niet graag naar school. Never did, never will, is mijn idee.

Maar als de expressieklas nou 30 jaar geleden had bestaan? Dan had school er voor mij heel anders uit gezien: leuker! Doe mij vooral handvaardigheid en tekenen. Ik laat graag mijn handjes wapperen, zeker als het in het handvaardigheidslokaal of met de verfkwast in de hand is.
    Muziek is dan weer wat minder, hoewel ik daar heus wel wat van zal maken. Zingen vind ik sowieso heerlijk! Ben ik blijven doen.
    Het vak drama, dat mogen ze houden. Ik kan natuurlijk niet overal goed in zijn. Het heet niet voor niets zo. Acteren kan ik, maar teksten onthouden is mijn drama! Kijk naar mijn rol als moeder, die ziet er goed uit toch? Als ik echter eindelijk de juiste woorden heb geleerd, heeft het kind weer een groeispurt achter zich gelaten, kan ik mijn tekst weer aanpassen.

Nu ontving ik vorige week een e-mail over een cultuuruitje van de klas van Benjamin. Dat zou ook goed staan in mijn agenda, want weet je wat ze gaan doen? Ze gaan naar Amsterdam. Dat wil ik ook! Ze beginnen met het Foam museum. Het wat? Het Foam museum. Dat is het Fotografiemuseum Amsterdam. Nu begrijp ik gelijk de naam Foam. Googlen is zo handig!
    Alsof dat niet genoeg is, gaan ze ook naar het Rijksmuseum. Of all! Nu wil ik nog zekerder mee. Late Rembrandt here I come!

Ik ga die e-mail van school maar eens beantwoorden met: is er niet één stoel vrij in die bus? Ik beloof me aan te passen aan de rol van puberale leerling. In some way ben ik puber gebleven, vooral die teksten ken ik nog wel. Gewoon zeggen wat in me opkomt. Kan ik! Dat is aardig mezelfs.
    Met mijn lengte val ik zeker niet op, eerder val ik weg. En niet onbelangrijk: ik ken de jongens van deze klas allang. Ze zijn allemaal bij me over de vloer geweest. Ze hebben bij ons gegeten, muziek gemaakt, spelletjes gespeeld en hebben elkaar zelfs overhoop geschoten in mijn tuin.
    In deze klas met zo’n twintig meiden zal het de zes jongens heus niet opvallen dat er één meisje meer tussen zit. Ik denk niet dat hun oog op mij zal vallen.

Ik zie mezelf al zitten in die bus. Lekker tussen iedereen in en opgaan in mijn puber-rol? Met mijn mobieltje spelen kan ik ook. Selfie-les heb ik gehad. Spelletjes download ik nog wel even voordat we gaan. Genoeg te doen op dat ding. En als ik even geen zin heb, kan ik nog even wat nieuwe functies ontdekken, want met de S5 kan weer meer dan met een S4. Zie je? Ik pas perfect bij deze mobiele-tijdperk-kids.

Ik beloof alleen niet dat ik me koest zal houden. Tussen al die hormoonbalen, zullen ook snel mijn hormonen opspelen. Die beestjes (hormonen dus) werken besmettelijk. Misschien zal ik uiteindelijk als grootste puber uit de bus komen.
    Daarbij neem ik het risico dat ik ook de grootste straf krijg. Mag ik honderd keer schrijven: IK MAG MIJN HOOFD NIET UIT HET LUIK VAN DE BUS STEKEN!
    Zal ik maar vast beginnen met schrijven?

6 opmerkingen:

  1. Terug naar school! Leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Creatief bedacht en leuk uitgevoerd. Wil zo met je mee. Heerlijk om te lezen

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Reacties
    1. Uhm, ik heb nog niets gehoord over één vrije stoel, laat staan twee.

      Verwijderen