zondag 1 maart 2015

Hotelmanager



Heb jij enig idee hoe goed wandelen voor je is? Niet? Kom, ga het ervaren, naar buiten jij!
    Ervaar  de weldadigheid, ontspanning en verfrissing. Voel hoe verrassend en verkwikkend buiten zijn werkt. Wandelen laat mij onbezorgder achter dan toen ik de deur uit ging. Ingevingen komen juist buiten beter binnen. Tijdens mijn laatste wandeling kreeg ik een inspiratieboost en ontdekte: I have a dream!

Als je me vroeger vroeg wat ik later zou willen worden, zei ik steevast: verpleegkundige. Ik ben het niet geworden. Hoewel ik vast een goede zou zijn geweest. De droom vervloog bij de ontdekking dat ik niet gemaakt was voor onregelmatige werktijden. Dan weer een vroege (lees: echt vroege) dienst, dan weer een late dienst, dan weer een dagdienst om de volgende dag weer ’s avonds te moeten opdraven. Veeg mij maar op!

Daarmee veranderde mijn antwoord bij dezelfde vraag. Ik wilde thuis-blijf-moeder, nee, oma worden! Laat ik nou voor het laatste eerst het eerste moeten worden. Daar kozen we dan ook voor. Geloof me, dat bleek de beste volgorde.

Na zestien jaar thuis-blijf-moederschap, zeg ik volmondig dat ik geen spijt heb gehad van deze keus. Natuurlijk wilde ik mijn kindertjes wel eens ondersteboven aan een spijker hangen of in een kussenhoes proppen en er hard tegenaan leunen. Soms zelfs dacht ik eraan ze terug te proppen in mijn baarmoeder.
    Maar toch: kinderen hebben is... een topbaan!

Zeker nu ik er af en toe gewoon op los kan wandelen. Sinds de kinderen nooit meer mee willen, ga ik er  lekker zelf op uit. Gewoon omdat het kan!
    Ze zeggen: grote kinderen grote zorgen. Ik zeg: grote kinderen, grote vrijheid! Want als er dan even geen zorgen zijn, trek ik er op uit. Heerlijk! Jas aan, das om, muts op en last but not least wandelschoenen aan. Klaar voor weer en tocht op de teller. 
    Die tocht mag nooit onder de zeven kilometer uit komen. Al moet ik daarvoor een extra rondje in mijn tuin lopen, de zeven moet gehaald! Dat het iets te maken heeft met een dwangneurose of andere gekte, daar hoor je mij niet over.

Waar je me wel over hoort is dat ik tijdens mijn laatste wandeling een ingeving kreeg, waar ik zelf van tegen de boom viel. Vraag je me nu wat ik wil worden, dan blaas ik jou de sloot in: ik wil hoteleigenaar worden.

Het komt allemaal door een prachtig hotel waar ik langs liep. Het was grandioos. Ik heb de kamers niet geteld, maar het waren er veel! Sommigen waren heel ruim, anderen heel knus. Dan weer lagen de kamers dicht bij elkaar, dan weer verder van elkaar. Sommige kamers waren zo diep als het pand. De een had enorme ramen, de volgende kleine luikjes. Verschillende kamers werden helder verlicht door de zon, waar aan de achterkant geen zon kwam. Je moet er maar van houden.
    Voor ieder was er wat wils. Het leek er zelfs op dat elke kamer naar eigen believen van de gasten was ingericht. Ik kan me zo goed voorstellen dat elke gast zich thuis voelt en misschien liever nooit meer vertrekt. Ik zie de gasten in al hun verschijningen, geuren en kleuren, met hun eigenheid en gekkigheid, met hun schoonheid en soms griezeligheid, het hotel bewonen en er met elkaar genieten.

Als het mijn hotel was, zou men inspraak krijgen in de bouw. Geen stroobreed zal in de weg liggen om de gasten te horen. Willen ze een dakpan wat schuiner, een muurtje wat breder, een kamer wat groter of zelfs een hooizolder…?

Goed plan! Die komt er. Ik zal er zelf niet lang vertoeven, maar voor wie een nachtje romantisch wil rollebollen met stro tussen de billen? Ga je gang. Hoewel ik me ook voor kan stellen dat de kleintjes het geweldig zouden vinden om te spelen met de hooi… hatsjie… balen.

Voor mij is belangrijkste dat ik weet bij wie ik moet zijn met mijn bouwtekening en foto van het te bouwen hotel. Marcel natuurlijk! Die man van mij zegt altijd dat hij alles kan. Mooi! Kan hij zorgen voor: planken hout, afgezaagde boomstammen, plantenstengels, oude dakpannen, houtblokken, stenen met boorgaten, bamboe- en rietstengels.

Zo denkend over alle benodigdheden, weet ik ineens de naam van mijn hotel: Krioelotel!
    Deze lente moet ie klaar zijn, mijn insectenhotel!



8 opmerkingen:

  1. Het is weer zondag ochtend.
    Net een ontbijt achter de kiezen,kopje koffie voor me.
    En dan...........blog lezen van Irene
    Heerlijk. Je wandelen onderschrijf ik direct natuurlijk

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gaaf om je dag zo te beginnen! Lijkt me heerlijk! ;-)
      Wandelen it is!

      Verwijderen
  2. Hoe kom je er bij Hotel manager! en een hooizolder zie ik wel zitten zolang er genoeg lakens en dekens zijn en een warme douch.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lieve schat... Je past niet in dit hotel! Sorry!

      Verwijderen
  3. Reacties
    1. Denk niet dat jij in mijn hotel past Bert.
      Omdat ik nu twijfel of jij mijn 'grap' begrijpt (en je bent niet de enige), heb ik gelijk mijn blog aangepast. Lees de laatste zin nog eens...

      Verwijderen
  4. Reacties
    1. De foto had het moeten verduidelijken. Maar blijkbaar is dat niet voor iedereen zo goed te begrijpen. Men moet ook wel weten wat een insectenhotel is: zie onderste foto onder mijn blog. Met mijn kleine aanpassing is het toch wel heel duidelijk toch?

      Verwijderen