zaterdag 23 mei 2015

Strafwerk



    ‘Die lieve mevrouw K, die mij zo goed Duits probeert te leren, verdient het niet dat ik mijn huiswerk niet af heb!', zegt dochterlief verontwaardigd, ‘en dat dertig keer. Is dat strafwerk of is dat strafwerk?’
    ‘Strafwerk? Jij? Welke leerkracht moet ik in elkaar slaan?’
    ‘Geen, want ze is juist lief!’
    ‘Maar jij en strafwerk, dat bestaat niet! Waarom eigenlijk?’
    ‘Ik had mijn huiswerk niet af.’
    ‘Oeps!’ Ik val van verbazing van de bank.

Celine die geen huiswerk maakt is ondenkbaar. Dat durf ik hier zwart op lichtblauw te schrijven. Ik tref haar veelal boven haar schoolboeken aan. Altijd, oh nee, zoals nu blijkt, maakt ze BIJNA altijd haar huiswerk; leert ze goed voor haar toetsen en haar werkstukken zien er uit om direct uit te geven.
    En nu strafwerk. Het is ongehoord! Wat mij betreft zou het verboden moeten zijn voor deze topper!

Laat me even naast mijn laarzen lopen en vol trots denken aan mijn meid. Ze is een voorbeeldleerling, dat weet ik gewoon. Als hulpmoeder op de basisschool zag ik dat al. Ik was erbij om te zien dat ze zich van kleuter ontwikkelde tot een jonge dame – en wat voor één. Elke leerkracht zou tekenen voor een klas vol Celine’s.
    Een klas waarin iedereen altijd het huiswerk heeft gemaakt en oplet in de les. Een groep zonder eeuwige geroezemoes, geschuifel en getetter (waar Celine zo gek van wordt). Iedereen zou zich houden aan afspraken en met respect omgaan met elkaar en de leerkrachten. Dit alles in de wetenschap dat ze thuis de boel weer op stelten kunnen zetten.

Maar nee… strafwerk. En eigenlijk is het de schuld van mijn man en mij. In al haar wil om een voorbeeldleerling te zijn, slaat ze nogal eens door in het doen van haar schoolwerk en hebben wij haar gezegd af te remmen. Soms moet het kind in haar even los mogen. Even ruimte om te spelen.
    Ik ken het gevoel; in alle moeten, even mogen. Dat willen we toch allemaal wel eens even?
    ‘Maak maar eens niet je huiswerk, leer maar even minder goed voor een moeilijke toets, lees het boek wat minder intens! Ga spelen! Laat af en toe wat liggen.’ Zo klonken onze adviezen.
    Dat ze vanaf dat moment alle rommel in d’r kamer laat liggen en nooit opruimt, is nou net wat wij niet bedoelen. Daarom heb ik vooral extra uitgelegd dat we het over schoolwerk hadden.

Zo is het gekomen dat Celine haar huiswerk niet heeft gedaan en verdiende daarvoor een beloning! Alleen nou net niet in de vorm van strafwerk! Ik lig nog naast de bank van verbazing.
    ‘Het is niet eerlijk, dat jij als vier VWOer zo’n sanctie krijgt. Hoe zit dat met zelfstandigheid, inzet en werkhouding? Zo’n goede leerling als jij, met zulke cijfers, mag best wat ruimte krijgen. Iedereen kan zien dat je meer dan je best doet.’
    ‘Maar mama, een leerkracht kan niet de ene leerling wel en de andere leerling geen straf geven.’
    ‘Dus heb jij nu pech en mag je strafregels schrijven.’
    ‘Ik denk eigenlijk dat de docent me liever geen strafwerk had gegeven. Ze is juist zo’n lieverd.’
    ‘Maar wacht! Ik kan het voor je doen!’, zeg ik ineens enthousiast en Celine begint te stralen.
    ‘Wil jij de strafregels schrijven?’
    ‘Ja.’ Ze rent direct naar boven om iets te pakken.
    ‘Gebruik dan deze pennen!’ Ze biedt me een set gekleurde pennen aan.
    ‘Oh leuk, kleurpennen!’ zegt het kind in mij. Ik ga gelijk los en speel met woorden en zinnen, vooral in de laatste zinnen laat ik me even teveel gaan! Zou de verandering opgemerkt worden?

De soms niet lieve mevrouw K, die mij met de grootste moeite Duits probeert te leren, snapt dat ik soms mijn huiswerk niet maak.


2 opmerkingen: