zondag 9 augustus 2015

Picknickmand



Nog maar net terug van een goed warme vakantie in Frankrijk, werd mijn hart vandaag extra verwarmd door mijn zus (Heidi). Ze heeft tijdelijk Amerika ingeruild voor Nederland en maakte de afgelopen weken dit land onveilig (met mijn auto), waar ik de Cote d’Azur onveilig maakte.

De tijden zijn nu veranderd. Wij zijn terug van vakantie en het is tijd dat ik Heidi een paar dagen claim. Dat begon vandaag.
   Ineens liep ze zomaar op me af. Zomaar alsof ze uit Skype is gestapt. Even dacht ik een fatamorHeidi te zien. Ze was echter geen nepverschijning, kwam steeds dichterbij, terwijl ik voelde dat mijn ogen vochtig werden. Zoals ook bij haar.
   ‘Zijn we emotioneler geworden?’, vroeg ik haar en deelde een flinke knuffel uit.

Ik denk dat het alles te maken heeft met het feit dat ik haar meer mis dan ik besef. Facebook, Skype en WhatsApp kunnen het gevoel van een life hug, haar echte stem en het echt samen-zijn niet vervangen. Het is soms gewoon nep-social-media.

Maar aan deze dag was alles als een life hug all day long, met Heidi, haar jongste zoon, haar oudste zoon met zijn gezin en mijn gezin. Een lekker stel, geloof me. Een dag vol gelach en tijd om goed up te catchen zijn gegarandeerd. Ik zou haast zeggen: NIET STOREN!

Genietend van het mooie weer zaten we in een park. De mannekes van het stel waren behoorlijk sportief bezig, waar de dames lekker op en rond het kleed hingen. Kletsend uiteraard, hoe herkenbaar.
   Tot ik eigenlijk wel trekzin in iets had. De koelbox, die niet meer zo koel was, want de deksel inclusief koelelementen lag er al langere tijd naast, liet zien dat er van alles te drinken was, maar wel wilde kauwen. Gelukkig vond ik in een andere tas een zak ships. Al snel knabbelde ik er krakend op los.

Tot er ineens een busje het veld op kwam rijden. Ik keek om me heen, verbaasd, want dit was toch een park? Waarom komt die lelijke wagen alle schoonheid verpesten? Wat heeft hij trouwens een grote picknickmand achterop zijn aanhanger!
   Dat kwam goed uit, ik had nog steeds trek, die van het lekkere.

Wij hadden echter geen mega-picknickmand besteld en om ons heen zagen we ook geen gezelschap die zoveel nodig zou hebben. Waar was het feestje eigenlijk? Het leek me het beste om maar even af te wachten en te zien of er nog iets uit de mand zou komen.

De mand werd van de wagen geduwd en getrokken, met zes man nog wel. En weet je wat er uit kwam? Zelfs toen ze ‘m omgegooid hadden?
   Helemaal niets! Volgens mij beseften ze nu zelf ook dat ze het eten vergeten waren. Sufferds.

Ondertussen vulde het veld zich met meer mensen en nog twee busjes met zulke grote manden. Alsof ik nu nog durfde hopen dat daar een uitgebreide picknick uit tevoorschijn zou komen. Volgens mij is dit feestje niet voor ons bedoeld. Ik ging weer zitten en keek even verder dan wat ik zag. Ik bedoel maar, omdat mijn buik wilde eten, zag ik een huge picknickmand, maar nu ik beter keek, zag ik dat ik getuige zou worden van drie hete luchtballonen die vlak voor mijn neus zouden worden gevuld en opstijgen.

Heerlijk om te zien hoe mijn zus opsprong met in haar hand de fotocamera. Hoe vaak maak je mee dat je eersterangs zit en getuige bent van drie heteluchtballonen die gereed worden gemaakt voor een vlucht. Ik tot nu toe nog maar één keer, één ballon. Way back!

De foto’s van mijn zus komen vast en zeker binnenkort op haar site. Ik verwijs je daar graag  naar, want ik weet zeker dat ze binnenkort hele mooie foto’s plaatst van deze middag. Ze zullen geweldiger zijn dan deze blog, want amper terug uit Frankrijk en direct opgetrokken met mijn zus, was er weinig tijd voor iets anders. Mijn zus was en is even belangrijker.

Tot volgende week!



3 opmerkingen: