zaterdag 7 mei 2016

Wekmethodes

Maandag is de meivakantie voorbij! Da’s dan jammer, Benjamin moet zijn wekker weer zetten op 06.30 uur. Mij dan nog even niet gezien!
    Hij zal moeten wennen, want de afgelopen twee weken stond ik als wekker naast zijn bed. Soms lachte, brulde, fluisterde of danste ik. Alles omdat ik gebombardeerd was tot zijn private-weksignaal.

Hij had nog eisen ook.
    Zo moest ik hem om 09.00 uur uit dromenland rammen. Hij vindt uitslapen zonde van zijn tijd, wat mij akelig bekend voorkomt. Toen ik zo oud was als hij lukte het me voor geen meter om op schooldagen mijn bed uit te rollen. Maar op zondag stond ik vrolijk fluitend naast mijn bed om 07.00 uur. Met het vooruitzicht een hele dag te kunnen keutelen, was tijd verslapen geen optie. Ik bracht mijn bureau weer op orde; schreef verzamelde gedichten over of plakte ze in mijn gedichtenboek; ordende papieren die overal en nergens vandaag kwamen, kieperde een la om en schoof hem later uitgezocht weer op zijn plek. Ja, rommelen vond ik leuk. Verschil met Benjamin? Ik werd uit mezelf wakker, hij wil gewekt worden.

Hem wekken was één ding; hoe dat te doen een andere. Hij eiste elke ochtend een origineel ritueel? Gewoon even roepen dat hij op moet staan zou ongeïnteresseerdheid met zich meebrengen en resulteren in gesnurk. Alsof dat mijn zorg was? Ik zou alleen maar langer genieten van mijn rust. Maar nee, meneer roept al:
    ‘Mam, ik wil echt wakker worden gemaakt!’
    ‘Bedoel je met harde muziek of zo?’
    ‘Ja, maar wel muziek waar ik van hou, niet jouw softpop.’

Dat laatste hoorde ik zogenaamd niet. Daarom klonk de volgende ochtend uit mijn rockbox de vijfde symfonie van Beethoven. Of was het de zevende of negende?  Het maakt niet uit, want boze ogen keken me toch wel aan.
    ‘Oh, houd je hier niet van?’
    ‘Nee! Mam, dat weet je heus wel!’
    Oeps, heb ik toch een ochtendhumeur ontketend in al mijn originaliteit.

De volgende ochtend klonk hardcore door zijn kamer. Het kan ook wel steelhouse of softcore heten, afschuwelijk was het sowieso. Waar Benjamin zijn ogen voldaan opende, ontdekte ik bij mezelf een ochtendhumeurtje. Bah, wat een baggermuziek en dat in mijn huis.

Ter afwisseling besloot ik een andere ochtend Brutus (een grote knuffelbeer) en Dino (een knuffeldolfijn, logisch hè?) in te zetten. Met hun donkere stemmen en al duwend in de rug van zoonlief, ontwaakte hij al snel in de wereld der wakkeren. De knuffelberen werden uit mijn handen gerukt en in de hoek gesmeten. Benjamin was er duidelijk bij!

Naast Brutus en Dino kent de kamer van mijn zoon een berg kleine knuffels die op een willekeurige vakantieochtend één voor één vanuit de lucht op hem vielen. Toen de eerste neerkwam zag je de grootste schrikreactie. Die viel dan ook precies in de nek van meneer slaap-aap. Veertien knuffeltjes volgden. De laatst was van mij.

Een zeer effectief wek-middel is de neus dicht knijpen. Het werkte in no time. Naast zijn mond plopten ook de ogen van meneertje onverwacht snel open. Hetzelfde effect was te verwachten met een emmer water, maar the after-effect in de vorm van een nat bed leek me minder leuk. Daarom koos ik voor een natte koude hand op zijn rug.
    Een luide ‘pèp’ wist Benjamin al net zo de stuipen in zijn slaap te geven. Om een andere ochtend met zacht gekriebel weer terug te zijn bij de zachte wek-methodes.

Met nog één ochtend te gaan, bleken mijn originaliteit en ideeën op. Gelukkig was daar Celine met iets leuks. Ze schminkt graag en is er vaak mee bezig. Kijk gerust eens hier.
    ‘Mam, we tekenen met schmink een hartje op zijn wang met een pijl erdoorheen. Aan de ene kant staat een B en aan de andere kant een M. Tot nu toe valt hij steeds voor meisjes van wie de namen beginnen met M…’
    ‘Inderdaad, zijn eerste en grootste liefde was Mama!’, vul ik gniffelend aan. ‘Pak jij even snel je zachtste kwast en schmink?’

Net voordat we de deur van Benjamins kamer wilden openen, ging hij voor ons open. Benjamin botste bijna tegen Celine’s kwast op.
    ‘Wat is dat?’
    ‘Niets,’ zei Celine schuldbewust en liep rechtsomkeert naar haar kamer terug. Eerlijk als ik ben vertelde ik wat ons plan was.
    ‘Wat een stom plan!’
    ‘Maar wel origineel en ondertussen wachten we gewoon op Monique, Michelle, Mariska of Maud.’
    ‘Dat wordt dan misschien lang wachten. Mag ik ondertussen vandaag naar Merlijn?’
    ‘Merlijn? Natuurlijk!’

4 opmerkingen:

  1. Misschien kun je een nieuw bed kopen dat hem op een bepaalde tijd eruit kiept
    Haha

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heeft hij toch net een nieuw bed. Even zien of we daar nog wat aan kunnen veranderen...

      Verwijderen