zondag 12 juni 2016

Spijbelaar



Ik heb gespijbeld! Voor het eerst in mijn leven en wel vandaag (zaterdag 11 juni)! Dat ik gesnapt zou worden had ik nooit gedacht. Durfde ik eindelijk eens weg te blijven, werd ik van achter in mijn kladden gegrepen door een kerkgenoot en klonk dreigend:
    ‘Voelt het spijbelen bij jou ook zo goed?’
    ‘Je wilt niet weten hoe goed. Heerlijk toch!’ Ik trok mijn schoenveter wat strakker aan.

Last van schuldgevoel kende ik niet. Gewoon omdat ik besloot daar niet aan te doen. Maar ja, wie heeft nou ook een schuldgevoel bij het spijbelen uit de kerk? Ja, normaal zit ik op zaterdagochtend in de kerk. Nu eens niet. Want waar ik anders braaf en met nette schoenen in de kerk zit, zat in nu met wandelschoenen aan in de startblokken voor de EVA-zomerwandeling.

Voor de mensen die EVA niet kennen: zij is hèt christelijke vrouwenblad van de EO waar ik al jarenlang lid van ben en EVA organiseert geweldige activiteiten. Niet dat ik ooit eerder spijbelde om bij EVA te zijn, maar eens moet de eerste keer zijn. En ik zeg nu alvast: volgend jaar blijf ik weer weg uit de kerk. Geen dominee, predikant of priester die mij in de kerk houdt als ik kan wandelen met EVA. Bij deze geef ik me alvast op voor 2017!

Alleen dat woordje ZOMER in ZOMERWANDELING viel niet goed. Man, wat zag het er bedroevend uit toen ik in mijn slaapkledij door de luxaflex naar buiten keek. De hele afgelopen week stond een onbekende bol aan de hemel. Hij glinsterde en schitterde en kleurde mijn dag. Om vanochtend even te slikken bij het zien van een wolkendek die reikte van noord tot west, van oost naar zuid en kleine druppels liet vallen op het dak van onze schuur. Bah!

Ik droomde vluchtig van afgelopen dagen: ik lag in bikini in de tuin en hoorde manlief bij thuiskomst:
    ‘Ik doe toch iets verkeerd!’
    ‘Tja, thuis-blijf-MOEDER wordt je niet zomaar! Een top-baan is het zeker!’ Ik lag er nog maar net, voor hem leek het of ik de hele dag niets had gedaan. Het dagelijkse uurtje dat ik zonnebaadde liet een mini laagje bruinheid op mijn huid achter. Niet dat ik daar vandaag wat aan had, het werd verstopt onder een vest. Maar nog erger, waterafstotende kledij vond de weg naar mijn rugtas en belandde naast de lunch, flesjes drinken en een appel.
    Eén ding was zeker: regen of niet, ik ging wandelen met EVA!

De autorit ernaartoe was van het troosteloze heen en weer gaan van ruitenwissers en bij het uitstappen viel een druppel precies tussen mijn bril en oog. Laat het nou de laatste druppel zijn geweest van vandaag!
    Geen regen maar zegen; daarvoor kwam ik en ik niet alleen, want amper binnen waren daar een heleboel vrouwen. Ik voelde even een man-volk-gemis.
    Als middel om te acclimatiseren stuurde ik manlief een berichtje:


Eenmaal binnen stelde ik me op in de enige rij en voelde een warm welkom. Je kan zeggen wat je wilt, maar bij EVA binnen voel je jezelf direct thuis met een kopje thee, een smikseltje en alles gezellig aangekleed. En dat met 200 vrouwen. De eerste lichting van drie zat hier; de vroege vogels met al hun gekakel.
 
Het klonk door tot in het bos.
    Een bos dat ik niet kende, maar hé, met in totaal 600 vrouwen in de buurt had ik van angst voor enge mannen geen last. Ik voelde me veilig. Zelfs bij het lopen van de langste afstand (er waren vier wandelroutes te kiezen, ik koos natuurlijk de langste). Hoe langer op mezelf hoe beter, was mijn idee. Eenmaal thuis is het weer ‘mamamamamamamama!’ Of ‘vrouw, waar blijft mijn eten!’

Niet alleen de afstand kon ik kiezen, maar ook of ik een vriendin mee wilde (of meerdere) of individueel wilde rondtrekken. Ik koos voor het laatste, want hoe graag ik ook al kwebbelend met een vriendin op stap ga, soms loop ik grager alleen. Dan is het nog meer mijn dag!
    Mijn dag om de drukte van de junimaand even achter me te laten en lief te zijn voor mezelf. Een dag om met een boekje vol vragen en opdrachten op weg te gaan. Alles om dichter bij mezelf en God te komen. Een dag om in rust en ruimte de tijd te nemen met de ene voet voor de andere of juist om een poosje stil te staan of zitten. Te kijken om me heen en te ruiken, voelen en proeven hoe het is in het bos. Dicht bij de natuur, een boom knuffelen, een mug weg slaan of een grasspriet plukken. Alles even rustig en relaxed. Want dat was deze wandeling. Iets om vaker te doen, iets om mezelf te gunnen. Het werkt rustgevender dan drie weken vakantie. Misschien iets voor jou?

Tot zich toch wat stress aan diende toe ik onderweg de paperassen beter bekeek. Zie ik toch dat ik één dingetje fout heb gedaan: ik had de verkeerde schoenen aan! 



8 opmerkingen:

  1. Met een glimlach op mijn gezicht gelezen.
    Moet een leuke dag zijn geweest
    Moeite spijbelen waard dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahaha, je schrok je zeker rot? Je draagt sowieso al geen hakken en dan zou je er nog op moeten wandelen ook?!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij snapt het grotere probleem! Moi en pumps? Never!

      Verwijderen
  3. Ge-wel-dig Irene! Het is je wéér gelukt. En idd, vlg jaar weer!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuk blog. Wandelen, geen betere manier om tot rust te komen

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk hoor - zowel de wandeling als de blog!

    BeantwoordenVerwijderen