zaterdag 23 juli 2016

OMA



Gisteravond typte ik dit ene woord op mijn scherm, want het is tijd voor een blog over oma.

Nog amper op enter geklikt vroeg Benjamin mijn aandacht. Ik zette mijn laptop recht voor me op tafel en had vervolgens een flink onderonsje. Flink als in gezellig lang. Waar we over kwetterden weet ik niet meer. Mijn laatste zin weet ik nog wel:
    ‘Schatje, je beseft toch dat ik dit snel weer vergeet?’ Zo gaat dat vaker. Het heeft iets te maken met dingen die zoonlief enorm interessant vindt en ik liever snel vergeet. Die eigenschap van goede hersens heb ik niet van oma, want waar zij teveel onthield, vergeet ik zoveel. Man, wat had zij een stel hersens. Ze bleef helder tot haar eind.

Na ons onderonsje, stond het OMA nog steeds wachtend op het beeldscherm voor me. Best jammer dat een blog zichzelf niet schrijft, want aan de andere kant op loungebank klonk ineens:
    ‘Kom Irene, we gaan dit kijken.’ Marcel drukte op een link en zo belandden we in Carpool Karaoke met Michelle Obama - de First Lady van America. Ik zag hoe Michelle tekeer ging op de ritme van muziek. Ik zou met gemak vriendinnen met haar kunnen worden, want van mafte ben ik groot fan.

Ineens plofte Celine erbij op de bank:
    ‘Mam, wat doet het woord OMA op je beeldscherm?’
    ‘Tja, dat is een blog die geschreven wil worden, maar niet de verdiende aandacht krijgt. Hoewel dit wellicht ook mijn kortste blog kan worden. Met dit ene woord zeg ik eigenlijk heel veel.’
    Zo zaten we met ons vieren, keken naar het scherm, maar zaten al snel aan de cake en kletsten gezellig tot laat. Zo eindigde de dag met een gesloten document van één woord: OMA.
    Morgen nog een dag…

Dat is nu. En het verdrietige bericht is: oma is gisteren overleden. Naast alle fun in mijn blogs, is dit er ook: het einde van iemands leven. Eigenlijk is ze mijn schoonoma. Vandaar mijn wens een blog te schrijven en haar daarin de hoogste plaats te geven. Lukt al aardig hè?

Onze enige oma is niet meer. De laatste groot-oma voor onze kinderen en nichtje heeft haar ogen voorgoed gesloten. Tranen heb ik niet, wel vrede met haar dood, want het is goed. Oma heeft de leeftijd van 90 bereikt. Ze heeft enorm veel mogen en moeten beleven als je kijkt op de kalender van de wereldgeschiedenis, zoveel meegemaakt aan nageslacht als je de kalender in haar slaapkamer bekijkt. Het is goed, ze wilde niet meer.

Wat blijft is terugdenken.
    Vanmiddag bij mijn schoonouders viel de vraag of ik een persoonlijk aandenken aan oma wilde hebben. Daar hoefde ik niet lang over te denken: een kop en schoteltje met een mooi theelepeltje erbij. Niet omdat ik graag uit zo’n kopje drink. De Irene kenner weet dat een theeglas mij niet groot genoeg kan zijn. Toch draagt een theekopje een herinnering. Stiekem denk ik niet alleen aan schoonoma, maar ook aan mijn bloedeigen oma. Zij leerde mij de lekkerste thee drinken: thee met melk en suiker (veel suiker!). Blijkbaar is theeleuten iets typisch oma’s bedenk ik ineens. Ik wil later ook een thee-oma zijn. Ik ga maar vast oefenen.

Hoewel ik mijn thee tegenwoordig heel kaal drink, gewoon zwart, want calorieën smaken zo vet, dronk ik tot vorige week op één wereldplekje altijd thee met suiker. Jawel, bij schoonoma. Ze maakte de thee met liefde, uit dankbaarheid voor onze komst, maar oh man die liefde mocht wat minder sterk zijn. Alleen met veel suiker kreeg ik ‘m achterover. Ze heeft nooit willen (of kunnen) horen (in haar doofheid) dat ik van slappe thee houd.
    Nu ze er niet meer is, besef ik dat haar kopjes thee me stiekem dierbaar waren, want het bracht me dichter bij haar en haar verhalen. Oma’s maken van iets schijnbaar gewoons, iets bijzonders. Ook weer zo typisch oma’s.

Onze beste date met schoonoma was afgelopen zondag. We waren met ons vieren en mijn dinnetje Leona naar oma. Oma had speciaal om Leona gevraagd en dinnetje wilde graag met ons mee.
    We hebben oma met hulp van een verpleegkundige in een rolstoel gezet en zijn gaan wandelen. Zonder van te voren te beseffen hoe het zou lopen, gingen we op pad. Wisten wij veel dat we een paar speeltuintjes verderop het kind in ons zouden aantreffen en onder oma’s toeziend oog los gingen op de gezins-wipkip. En verderop steunend en kreunend onze voeten door gaten in een speelmuur zouden wurmen voor de foto. Ik waagde mezelf van een glijbaan te laten glijden.
    Oma haalde op deze laatste date het beste uit ons. Zo was het bij oma. We mochten onszelf zijn en blijven. Daar ben ik schoonoma het meest dankbaar voor. Dat ze ieder van ons liet zijn wie die was. Ze accepteerde ieders unieke zelf.

Nu is ze niet meer. Ze keek uit naar het einde. Zoals ik al zei, het is goed. Ze is vertroeteld tot de laatste seconde. Wat rest is uit te kijken naar een hemels weerzien bij een kopje thee met veel, heel veel suiker en eindig ik zoals bij de laatste knuffel met oma met de woorden: ‘(Oma) tot ziens!’


4 opmerkingen:

  1. Heel mooi
    Met weemoed gelezen
    Ik had ook een thee oma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow, wat een mooi verhaal wat ten einde liep. Gecondoleerd ❤

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank jullie wel voor je lieve reactie.

    BeantwoordenVerwijderen