zaterdag 22 oktober 2016

#ikverdienfriet



Jaaaa, het is bijna patatdag! De echt volgende volgers kennen deze Van Valen gekte: zondag is frietdag. Mocht je nou je/mijn boek willen laten signeren of een meet and greet, kom dan morgen naar de Kwalitaria tussen 13.00 en 14.00 uur.
   Niet dat we daar elke week zitten. Nee, soms vind je ons bij grote M, bij ‘t Brugske in Zuid-Limburg of de Cafetaria in Argeles sur Mer, Zuid-Frankrijk. Daar ben je evengoed welkom, maar check even voordat je die hele reis onderneemt voor een live chat.

Morgen zijn we dichtbij huis en eigenlijk hoeven we onze bestelling niet te noemen. Bellen dat we eraan komen is genoeg om bij aankomst mijn pinpas in werking te stellen en aan te schuiven met de woorden:
   ‘Bedankt! Eet smakelijk!’
   Morgen klinkt éénmalig:
   ‘Wel mijn blog lezen hè!’ Want meer lezers, delers, volgers en fans is toch wel leuk. Hoewel deze blog vooral geschreven is vanwege een grootse friet wedstrijd. Lees maar hier. Ik ga winnen, ik proef het!

Ik zou bijna grootste friet wedstrijd schrijven, maar dat is onze private Van Valen competition. Daarbij gaat het er om wie het grootste frietje op zijn bord heeft? Een hard spel met maar één spelregel: zoek je grootste frietje.
   Zo zie je ons bij het ontvangen van onze borden allereerst ijverig zoeken naar het grootste frietje op ons bord en houden al snel vier handen een patatje in de lucht. Degene met het grootste frietje heeft gewonnen en is dolgelukkig. Wat die wint?
   Het grootste frietje.
   ‘Bedankt! Eet smakelijk!’

We hebben ondertussen ook kennis gemaakt met hun klachtenprocedure. Die werkt!
   Zo klonk mijn klacht bij de eerste hap van een salade:
   ‘De sla is wel erg nat.’
   ‘Zeurpieten!’, klonk vanachter de toonbank. Niet zo gek, het was die tijd van het jaar dat het land bevolkt werd door die Ouwe Baardmans met zijn Pieten. Een week later klonk bij mijn binnenkomst:
   ‘De sla is vandaag droog!’
   ‘Is de centrifuge weer gemaakt dan?’
   ‘Nee, ik heb het droog geföhnd.’ Hij heeft geen woord gelogen, de sla was droog. Heerlijk,  die salade kan ik aanbevelen.

Om toch weer te zeuren. Naast de gefrituurde calorieën drink ik calorieloze thee in plaats van blikdrank. Zo houd ik de boel in balans. Kwalitaria heeft echter van die miezerig kleine theeglazen (duidelijk voor de mooi), zegt mevrouw ik-ben-van-de-flinke-bak-en-zo-stom-om-mijn-eigen-zes-liter-thee-beker-niet-mee-te-nemen. Niet dat er zes liter in past, maar wel de inhoud van twee theeglazen in één. Heerlijk, een theebuik!
   Had ik eindelijk dat pieptheeglaasje geaccepteerd, waren de smaakjes afgeschaft en kreeg ik Engelse Thee. Ja, dan zeurpiet ik, want ik ben van de rooibos- of smaakjesthee. Bosvruchten, mango, Earl Grey, dat is Typisch Irene. En raad ’s wat? Na mijn klachtsel kwam er weer een theedoos in the house. Zo zie je maar, bij Kwalitaria is klant echt koning.

Eén dame voelt zich echter alles behalve koning. Dat is Celine. Zij kreeg de schrik van haar leven, toen Maykel (morgen even zien of het goed geschreven is) nietsvermoedend vanachter haar opdook en zonder pardon haar smartphone uit haar hand griste.
   ‘Weg met dat ding. Socializen is veel leuker,’ was zijn wijze les. Benjamin stopte daarop zijn Phone stilletjes in zijn zak. Celine zat er beteuterd bij en kreeg de telefoon pas terug bij vertrek.
   Sindsdien is er een haat-liefde verhouding tussen klant en medewerker. Hoewel dochterlief op haar beurt de sigaret uit Maykels mond griste en uittrapte toen hij relaxed stond de stinkpaffen (van Maykel moet ik hier schrijven 'roken', maar helaas voor hem laat ik het staan). Zo was het ineens 1-1.

Ook Benjamin kent zijn piepmoment. Zijn HAMBURGER VLIEGTUIG, zo heet ie echt (zie kassafoto), wat eigenlijk de hamburger plain is (een hamburger zonder de dingen die meneer niet lust) en klinkt als plane (vliegtuig). Ja, ingewikkeld ik weet het. Die hamburger vliegtuig is maar zo ineens een F16 geworden. Het stukje vlees is vernieuwd en bevalt meneer niet. Zo blijft meneer achter met een patatje pinda plain! Klinkt best lekker eigenlijk.

Marcel en mijn mooiste moment was toen ik als anti-sportfan dit jaar de Tour de France een dag volgde. Puur omdat ik die ene gast op zijn fiets wilde zien; die gast waar mijn vriendin helemaal warm van werd, ene Contador. Die moest ik zien.
   Maar ook was het patattijd. In de wetenschap dat bij Kwalitaria een tv hangt, gingen we op pad.  Echter vanaf ons tafeltje was het niet te volgen. Op mijn zucht, pakte eerder genoemde Maykel ons tafeltje tussen ons uit en zette die recht voor de tv. Dat betekent dat het dan midden in de loop stond. Klanten die na ons kwamen moesten hun buik inhouden om voorbij ons te komen en hun bestelling te doen. Als ik maar Contador konden spotten. Het zijn de privileges van het vasteklantschap. I’m enjoying it.

Wat blijft? Winnen natuurlijk, want #ikverdienfriet. Een jaar lang. Maak mij de koningin van de patat. Zeg ik hier alvast:
    ‘Bedankt! Eet smakelijk!’, en dat voor een jaar lang!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten