zondag 2 oktober 2016

Slopend

Beste meneer Dorrestein,

Wat begin ik toch weer seksistisch. Typisch ik om te denken dat Dorrestein alleen uit mannen bestaat. Het is dan wel een containerbedrijf, maar dat ik blind bedenk dat een container (voor onze sloopzaken) door een man is geplaatst, nog verkeerd ook, is niet lief gedacht.  Tenslotte kan er een vrouw aan het roer van Dorrestein en/of de vrachtwagen hebben gezeten. Feit blijft: de container was super verkeerd gedropt.
    Daarom schrijf ik deze brief.
 
Zoals u weet is een container verkeerd bezorgd. Hij was bestemd voor ons nummer 20, maar werd geplaatst op een andere nummer 20. We wonen aan een verwarrende fietsstraat, dat weet ik. Wie bedacht dan ook dat midden in onze straat, zelfs aan de andere kant van onze brandgang, de straat een andere naam moest krijgen?

Volgend project: een brief aan de gemeente.

Er was nog zo gezegd de container te plaatsen op het grasveld en bij twijfel bij de bewoner aan te bellen. Zat ik daar kant en klaar te wachten op de deurbel, maar er klingelde niets. Wellicht is er aangebeld bij de andere nummer 20, maar zonder reactie, en zo dacht uw werknemerster:  ik plaats de container op de privéparkeerplaats van deze mensen. Eind goed, al goed.

Dus niet! Twee buren konden hun auto niet meer kwijt, want de container was niet alleen in lengte een joekel, maar ook in breedte. Daarbij was afgesproken dat de container twee dagen zou staan. Dat bleek niet lang genoeg. Daarom moest ik opnieuw bemiddelen en de buurman vragen of hij wat langer mocht blijven staan. Dat mocht, maar dan wel tegen een boekenbon.
    Toe maar, het mocht mij 20 euro monnies kosten om deze buur te vriend te houden terwijl ik de containerfout niet maakte.

Mijn fout is dat ik de buren elke ochtend rond half negen hun bed uit laat dreunen. Daar ga ik u verder niet mee belasten, want dat is niet uw schuld. Maar hé, uw fout kostte mij 20 monnies voor een boekenbon, mag ik dan een bosje bloemen verwachten op mijn trillende eettafel?

Met dank voor het uiteindelijk wel verwijderen van de verkeerd geplaatste container en de vervangende container waar mijn auto zich achter verstopt. Eigenlijk ben ik gewoon blij dat het nu goed staat. Goed werk, mannekes en vrouwkes!

Met vriendelijke groet vanuit mijn eierdop,
Irene van Valen
Contactgegevens (knal ik mooi niet op het wereldwijde web) zijn hiernaast via het 'contact me' op te vragen.


Eind goed, al goed zou je denken.
    Niet dus. Ik noemde al dat onze buren ’s ochtends hun bed uit werden getrild, zo niet hun huis uit werden geschud. Het valt me nog mee dat er geen meldingen zijn van aardbevingen in Midden Nederland, want ik voelde de afgelopen week trillingen á la Richter in ons huis.

Toegegeven, eigen schuld, dikke bult: wij gaan verbouwen. Onze aanpandige schuur moet geamputeerd worden en plaats maken voor een serre. Het voelt echt als een amputatie, want het lijkt erop dat het niet los wil komen van ons huis.

Waar het maandag nog redelijk vriendelijk trilde en oordoppen niet nodig waren, bleek het dak toch steviger dan verwacht. Daarom moest dinsdag grover materieel komen. Gelukkig bezweek het dak dan toch en waren de muren gemakkelijker om te krijgen. want zonder beschermend dak leek zelfs een stormpje genoeg om ze omver te blazen.

Voel je ‘m al? Als het dak steviger was dan gedacht, kon dat ook voor de vloer gelden. Vol goede moed begon het hakwerk. Er was echter geen doorkomen aan.
    Wat bleek: de schuur heeft een fundament voor een flatgebouw. Opnieuw was het verwachtte materieel niet voldoende om met een dag of twee de boel er uit te hebben. Er moest een machine aan te pas komen.

Met het indrukwekkender en imposanter worden van de machine, werd het geluid direct luidruchtiger. Hier is waar we de schaal van Richter bij konden leggen. Van schrik schudden de Starwars Playmobil poppetjes op een plankje in de kamer van Benjamin van hun plek. Sommigen  maakten gelukkig een zachte landing op zijn bed. Op een schap in de huiskamer wiegelde het sleutelbakje van links naar rechts op het plankje en overal in huis vonden we spullen op de grond. Gelukkig geen scherven.

Maar de grootste verrassing was wel dat er een boomkweker* bij werd gehaald. Dat kwam mij zeer goed uit. Want mijn vijf-mini-appeltjes-dragende-appelspriet moet ooit gesnoeid worden, maar hoe en wanneer dat moet? Dat kon deze man mij mooi even met een Spoedcursus Appelboomverzorging leren.
    Vraag ik me alleen af waarom ik hem zo slecht kon verstaan.
    Oh wacht, ik had mijn oordoppen nog in.






*deze boomkweker is naast kweker ook loon- en grondwerker. Als liefhebber van grote machines, was hij de aangewezen persoon om de machine te besturen die onze schuurvloer er bijna uit heeft. Nog één dagje, hopen ze, en dan is de vloer er uit. Aan mij om de buren te vertellen dat ze maandag vanaf half acht (vroeger dan afgelopen week) de boel flink laten trillen.
Oordoppen in de oren? Werken maar!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten