zondag 20 november 2016

Lasagne



Met ons hoofd boven een bord left overs vraagt Benjamin ineens:
    ‘Mam, wanneer eten we weer eens lasagne?’
    ‘Dat staat nou net op de planning voor volgende week.’ Hij is blij!
    Celine daartegenover niet. Ze kijkt sip naar haar bami. Ik weet het maar al te goed: hoe lekker ik mijn eigen brouwsel voor een heerlijke schaal lasagne ook vind, zij wordt er niet warm van. Ze zou nu het liefst haar omi bellen om daar te gaan eten. Helaas zijn opi en omi op vakantie.

    ‘Ik ben ook van plan stamppot te maken.’ Ik hoop dat Celine daarmee opklaart.
    ‘Lekker! Mama, maak je dan boerenkoolstamppot?’, is Benjamins auto reply.
    ‘Ik dacht aan spruitjesstamppot.’
    ‘Wat? Nee!’, verzucht zelfs Marcel. Waar hij het lef vandaag haalt weet ik niet. We hebben nog nooit spruiten in stamppot gegeten. Misschien is het wel knetter lekker.
    ‘Mama, ik wil liever zuurkoolstamppot,’ klinkt Celine en kijkt me smekend aan.

Wil jij geloven dat boven de kliekjes op ons bord er ruzie ontstaat tussen de twee jongsten aan tafel. De één wil boerenkool- de ander zuurkoolstamppot. Nog even en de vorken vliegen over en weer over tafel. Gelukkig grijpt Marcel in.
    ‘Oké, we doen meeste-stemmen-gelden. Wie wil er boerenkool?’ Daar gaat één hand van Benjamin, daar gaat nog één hand. Die van Marcel. Om zichzelf nog kracht bij te zetten, steken ze beiden hun andere handen in de lucht. Daarbij kijken twee paar ogen smekend en kwijlend in mijn richting.

Er komt niet één hand, maar er komen ook geen twee handen bij. Beteutering is mijn uitzicht.
    ‘Wie wil zuurkool?’, klink ik nog even om het lekker in te smeren. Daar gaan Celine’s en mijn handen de lucht in. Helaas zijn er niet meer handen.
    ‘Dat maakt het gelijkspel, de meeste-stemmen-gelden werkt niet echt pap. Wat nu?’ Celine is uiteraard blij met deze uitslag, want haar keus is nog niet van tafel.
    ‘Als wij zeggen: meiden tegen de jongens. Dan winnen wij toch Celine, want vrouwen gaan altijd voor.’
    ‘Als de mannen geweest zijn.’ Klinkt Benjamin alsof zijn uitspraak nog enig verrassing teweeg brengt.
    ‘Dan telt de hoogste leeftijd van het team,’roept Marcel. Juist omdat hij het roept, vermoed ik het verlies van dochterlief en mij. Daarom weiger is als anti-reken-wonder dit als graadmeter te gebruiken. Het voelt gewoon niet goed.

Nu ik deze blog schrijf heb ik tijd om even hoofd te rekenen: Marcel + Benjamin = 63 jaar. Irene + Celine = 62 jaar. We zijn samen niet eens veel jonger dan de mannen, sterker nog: na mijn verjaardag zijn we even oud. Eigenlijk voel ik me dankzij Celine’s leeftijd toch best bejaard!

    ‘Laat de leeftijd maar achterwege. Slecht plan,’ roep ik uit. Elk van Marcels ideeën zijn sowieso een slecht voorteken, want hij staat aan Benjamins kant. Stelletje boerenkool slurpers.
    ‘We gaan voor wie het meest volwassen zijn,’roept Celine en maakt me eeuwig dankbaar.
    ‘Dus jij ziet mij als volwassener dan papa?’
    ‘Tuurlijk mam!’ Die compliment laat ik even binnenkomen, maar veel tijd om te stralen is er niet, want Benjamin proest het uit.
    ‘Jullie,’hij wijst van Celine naar mij en terug, ‘volwassen?’, en strooit meer kaas naast dan op zijn bord macaroni. Heel volwassen ja.
    ‘Wie het eerst…’
    ‘Jongens, jongens, jullie gaan zo enorm aan één ding voorbij.’ Klink ik zelfs in eigen oren griezelig zeker van mijn zaak.

Ineens vallen de mannen akelig stil. Dat is heus niet omdat ze hun mond vol eten hebben. Sterker nog ze krijgen geen hap meer door de keel. Met deze ene uitspraak beseffen zij dat binnen nu en een paar seconden blijkt dat ik de slimste ben en daarmee Celine haar bord zuurkool wint! Met andere woorden: moge de wijste onder ons winnen! Ik voel Celine naast me opspringen in haar stoel, ze voelt me aan en zegt voordat ik het kan zeggen:
    ‘Mama kookt!’




4 opmerkingen:

  1. Jij kookt, baas boven baas! Ik heb trouwens nog nooit van stabelen gehoord ... Nieuw woord bedacht? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Stabelen? Dat is stapelen a la Ireens! En omdat ik kook mag ik dat gewoon zo zeggen. Ik ben baas in eigen keuken.

      Verwijderen