zaterdag 21 januari 2017

Sneeuwvlok



‘Marcel! Waar is ie?’
‘Wie? Benjamin?’
‘Nee!’ klinkt mijn stem geïrriteerd. Ik kijk onder de tafel, onder mijn bureau, onder de bank. Ik tuur de hele kamervloer af, van woonkamer tot in de serre. Ga zelfs zo laag op de grond dat elke kruimel opvalt – een zeer slecht perspectief.
‘Benjamin zal je daar niet vinden, die zit op zolder.’
I know. Ik zoek Vlokje.’
‘Oh, die is in de serre.’ Ik volg Marcels vinger.


Ja hoor, daar ligt ie. Mijn hartslag vertraagt weer, mijn ademhaling zakt naar de buik en een zucht klinkt. Hij ligt bij mijn slof (maat 38). Zo zie jij gelijk zijn formaat en denk er om; doe ‘m niet af als stofballetje. Voor mij is het een bijzonder sneeuwvlokje, met een opvallend verhaal.

Er waren eens twee vriendinnen die mij bij wijze van grappigheidje (een jaar of twee geleden, drie of vier kan ook wel – de tijd gaat snel) een zak sneeuwvlokken stuurden met de boodschap: Kijk eens hoe leuk? Sneeuw!
    Over het wel of niet leuk zijn van sneeuw zeg ik dit winterseizoen niets, dat komt vanzelf wel weer.
    Deze sneeuwvlokken via de post vond ik fantastisch en al gauw gaven ze de kerstboom een extra cool white look. Ze versieren onze kerstboom elk jaar weer. Ook afgelopen kerst, maar nu bleek één sneeuwvlokje extra speciaal.

Afgelopen jaar moest de boom op 27 december wegwezen. Na te zijn leeggeplukt, afgebroken, ingepakt en naar zolder te zijn gebonjourd bleef één sneeuwvlokje achter op de vloer. Niet dat het mij opviel, hij was werkelijk eenzaam en alleen, ongezien.

Echter niet alleen de boom moest weg, de hele benedenboel ging van de vloer.
    Na 17 ½ jaar lopen, kruipen, rennen, springen, fietsen, vallen, opstaan en weer doorgaan op skates of poepend, spugend, spelend, proestend, knoeiend, kleurend, lachend, vechtend, huilend, kieteldodend, rollebollend of op welke manier ook de vloer gebruikt werd; de vloer ging er uit. De serre was namelijk klaar – tijd om met een nieuwe vloer de benedenboel één geheel te maken.

Hier was het dat ik de Mount Everest voor me zag. Alle meubels, de gesloopte laminaatvloer en de nieuwe PVC vloerplanken moesten daar allemaal overheen getild worden. Wat een klus!

Vraag jij je ondertussen af wat sneeuwvlokje hier nou mee te maken had?
    Nou, hij bleek een stevig blijvertje. Hij heeft het namelijk voor elkaar gerold om zonder menselijke aanraking de oversteek te maken van de oude naar de nieuwe vloer. Niemand heeft ‘m opgeraapt, opgetild of overgeplaatst. Hij is uit zichzelf van het oude naar het nieuwe gebuiteld. Knap toch?

Daarom besloot ik dat deze sneeuwvlok moet blijven. For ever and ever en ligt nu in de serre na vele wentelingen rondom de eettafel en vermijding van de stofzuiger. Rondom het sneeuwvlokje ligt dus standaard wat meer stof dan elders in huis. Ik kom mooi niet te dichtbij met de stofzuiger.

Voor wie vanaf nu ons huis betreedt bestaat hiermee een nieuwe regel:
    Ergens op onze vloer ligt de sneeuwvlok. Jij zal ‘m op willen rapen en wegooien, maar denk er om, hij mag NIET op- of aangeraakt, opgezogen of opgeveegd worden. Buiten is voor hem streng verboden. Je mag naar ‘m kijken en schoppen. Probeer ‘m gerust opzij te blazen of duwen. Maar hij mag niet verdwijnen en zeker niet gestolen worden.

Deze gehechtheid zit ‘m in zijn naam. Zodra ik een ding, een iets, in dit geval een ietsje (groot is ie niet) een naam geef, krijgt het een plekje in mijn hart en huis.
    Zijn naam? Die noemde ik toch al aan het begin?

2 opmerkingen:

  1. Ahhhh vlokje
    Van dit blog speciaal genoten.
    Wat een lol hadden Wendy en ik!
    Misschien kun je er een hekje omheen bouwen? Lololol

    BeantwoordenVerwijderen