zondag 2 april 2017

Feestje!

Wat is dat toch met 1 april? Zodra ze mij zien zetten mensen het op een zingen. En geloof me, of ze nu wel of niet kunnen zingen, ze doen het. Vals, uit de maat, in koor of solo. Het komt allemaal voorbij. Ik laat het over me heen komen, wachtend tot de laatste noot. Zelfs als ze me ervoor wakker bellen (gelukkig vandaag niet gebeurd), blijf ik stilletjes aan de lijn luisteren.

Wat, beter vraag ik: wie mij vandaag het meest gelukkigst maakte met zijn zang?
    Marcel, hij was de eerste die voor mijn verjaardag zong. Ja, hij kan zingen en deed dat om precies 0.07 uur. Wat eruit ziet als 007, mijn Bond(genoot). Mooi niet dat zingen zijn enige cadeau was. De afgelopen week leek elke dag feest. Nee, ik moet zeggen: met hem is elke dag feest, maar hij maakte het deze week nog iets feestelijker.

Hij nam me mee naar het tuincentrum. Tja, dan zijn mijn twee vrouwenhanden snel gevuld.
    In de ene hield ik een Magnolia vast – mijn favoriete lentebloeier. Eindelijk één in mijn eigen tuin.
    In mijn andere hand hield ik mijn pinpas. Meneer had zijn portemonnee in zijn werk-jas laten zitten en die hing op de kapstok. Mocht ik met het intoetsen van mijn pincode mijn eigen twee cadeaus betalen. Ja twee, want Marcel hield een vogelvoederhuis onder zijn arm.

Gooi ik even een vraag in de groep: de vogels in ons blok zijn gewend dat ze stukjes brood vinden op ons terras. Dat is met de komst van het vogelvoederhuis afgelopen. Maar de mussen, meesjes en een roodborstje hebben het brood na een dag of vijf nog steeds niet ontdekt. Weet iemand hoe ik de vogels duidelijk maak dat het brood niet op het terras maar in het huisje ligt? Ik overweeg slingers, ballonnen en lichtjes op te hangen in het huisje, maar zouden ze daar op af komen?

Nog bedenkend hoe ik de vogels naar het huisje lok, viel met een harde plof de post op de deurmat. Ik schrok op uit mijn overpeinzingen, liep naar de deur en zag een gezellig paars/wit geblokt kartonnen envelop liggen. Het was werkelijk een feestelijke envelop.
    Het maakte me super nieuwsgierig; vooral omdat het voor M.A. van Valen bleek te zijn. Dat ben ik dus niet!

Manlief nog amper thuis, stond ik al bij hem met dat postpakje onder zijn neus.
    ‘Post voor jou, schatje!’
    ‘Hé, maar dat is verkeerd geadresseerd.’
    ‘Hoe bedoel je? Is het niet voor jou?’
    ‘Nee, het is voor jou. Ik had nog zo gezegd dat er I. op moest staan.’
    ‘Oh wat leuk! Moet ik nu wachten tot zaterdag?’
    ‘Ach nee joh! Het is te leuk om te wachten.’ Vol spanning maakte ik het pakje open en een sprongetje volgde.
    Het zijn AquaNotes. Vanaf nu zullen er geen ideeën meer door het doucheputje worden weggespoeld, want ik heb een notitieblokje waarop ik kan schrijven onder de douche! De oplossing voor veel verloren inspiratie! Ik ben blij!

Die blijdschap hield aan tot aan het schrijven van deze blog. Je moet weten dat ik mijn verjaardag al heel lang niet meer groots vier en toch elk jaar enorm verwend word.
    Zo zijn er de kinderen met altijd zeer creatieve uitspattingen
en mensen die om verschillende redenen onverwacht even aan komen waaien en iets leuks meenemen. Zo voel ik me ondanks geen officieel feestje toch altijd enorm jarig.

Maar altijd, aan het begin van het jaar, stel ik mezelf de vraag: kan ik niet op een leuke ludieke manier invulling geven aan mijn verjaardag?
    Zo bedacht ik laatst: zou het leuk zijn om al mijn vrienden, familie, bekenden en feestboekertjes uit te nodigen om mijn verjaardag te vieren rondom een favoriet wandelplekje in mijn favoriete bos?

Zie hier de uitnodiging:


Nog net niet op 86 keer printen gedrukt, besef ik: hoe grappig mijn idee bedoeld is, met 1 april als datum neemt toch niemand het serieus?
    Troost je, dat doe ik zelf ook niet!

3 opmerkingen:

  1. Hahaha het is niet makkelijk om op 1 april jarig te zijn ... Super zeg, een aqua blok. Dat wil ik ook wel!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. http://www.lachwinkel.nl/shop/ Of Google er even op los. Ze zijn fantastisch, maar dat lees je in mijn volgende blog.

    BeantwoordenVerwijderen