zondag 25 juni 2017

Drieluik

Zonder van te voren te beseffen waar ik aan begon, vormt zich met deze blog een drieluik. Weliswaar onderbroken door een (kano)uitstapje, maar vooral een vervolg op mijn blogs COOLBLUE en CONFETTI. Heb je die nog niet gelezen, dan zou ik dat eerst even doen.
    Bedenk vooral dat deze drieluik de schuld is van COOLBLUE, dus als je er genoeg van hebt, verwijs ik je naar hen. Stuur ze een bericht, dat deed ik ook.

Ik deelde mijn blog met hen. Dat doe ik altijd als ik een bedrijf noem in mijn schrijfsels. Het heeft geleid tot leuke en verrassende reacties. Zo kreeg ik een jaar of twee geleden twee gratis doosjes Dolce Gusto koffiecups als dank voor een blog over de Mini-Me koffiemachine.
    Mijn blog over de FIAT 5ooHEMEL werd goed onthaald bij Fiat, maar bleek net niet goed genoeg voor een FIAT 5oo op de stoep.

Nu deelde ik mijn blog met COOLBLUE en wachtte af. Hun reactie kwam snel en bleek verrassend. Lees gerust even mee:


Ik deelde ons e-mailadres en kreeg opnieuw een reactie:



Ik besefte dat ik maar beter weer in COOLBLUE therapie kon gaan en zette hun wachtmuziekje aan. Ik was eindelijk het deuntje kwijt, maar oké. Ook dat vergat ik snel weer, want had maar één doel voor ogen: confetti maken. Gekleurd papier, de perforator en mijn plek aan tafel had ik snel gevonden.

Tijdens het maken van confetti vroeg ik me het een en ander af. Wat zal de bezorger denken? Zullen ze hem toegefluisterd hebben wat er komen gaat? Heeft hij, misschien wel zij, dit al eens meegemaakt? KRAAAAK, daar ging weer een strook papier door de perforator.  Zal ik het filmen?

Ja, ik ga het filmen! Wat weer nieuwe vragen opriep: wil hij wel gefilmd worden? De kinderen mogen dan wel thuis zijn, als de pipo-in-blauw-oranje-pakkie vroeg komt, zijn zij niet wakker. Dan moet ik de deur openen, confetti strooien en filmen tegelijk. Dat is een onuitvoerbare uitdaging, want ik kan al geen twee dingen tegelijk, laat staan drie! Hoe voer ik alles uit?

Niet veel later ontving Marcel een email.
    ‘Irene, heb jij iets besteld bij Coolblue?’
    ‘Nee, hoezo?’
    ‘Ze komen morgen iets bezorgen.’
    ‘Morgen? Dan moet ik zorgen dat ik thuis blijf.’

De volgende dag stond ik te popelen. Ik vond het zelfs spannend. Stel dat de bezorger niet zit te wachten op een kleurenregen? Wat als hij boos wordt? Stel…
    Niks stel, ik doe dit gewoon, voor een lach op ieders dag!

Toen klonk de deurbel… Kijk zelf maar wat er volgde en lees daarna mijn blog verder uit.


Het was dus geen verrassing. Er was één dingetje: in de mail stond vermeld wat in het pakje zat. Die mail moesten ze wel versturen, want het bezorgtijdstip werd erop vermeld. Dat was niet onbelangrijk, want het zou toch jammer zijn als ik met confetti bleef zitten!
    Het ging dan ook niet om het pakje, het ging om de bezorger en de verrassing voor hem.

Uiteindelijk bleef ik zitten met een stoep vol confetti, hopend dat de bezorger later die dag bij het uitkleden nog wat confetti terug zou vinden. Ik gun hem wel een kleurig aandenken.
    Aan mij om de stoep weer confettivrij te maken en weet maar één goede (vooral makkelijke) manier te bedenken: stofzuigen!
    Amper de stofzuiger aan, komt de buurman aanrijden op zijn fiets. Hij knippert met zijn ogen. Wrijft er even in als wil hij zeker zijn dat hij het goed ziet. Wie stofzuigt dan ook haar stoep?
    Ik! En ik lach!
    Nu weet hij zeker, dat ik niet spoor. Maar dat maakt mij niet uit, dat wist ik toch allang.


2 opmerkingen:

  1. Erg leuk Irene, ook grappig, dat filmpje erbij!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Soms moet er even een ander ingrediënt in het geheel toch?

      Verwijderen