zondag 11 juni 2017

Ruimtevaartplaatjes



De actie is bijna afgelopen. Vandaag kunnen we de laatste ruimtevaartplaatjes innen bij onze vriend Albert Heijn. Tenzij hij je vriend niet is, dan spaar je misschien juist voor Minions kaartjes. Als iemand die over heeft, hou ik mijn buurvrouw aanbevolen. Zij spaart ze.

Ik beken hier ruimtelijk: ik spaar de Ruimtevaartkaartjes.
    Wat zeg je? Zijn mijn kinderen daar te groot voor? Ik ook!
    Dat is een waarheid als Jupiter.

Tot Celine één keer meeging naar Appie. Ze zag de kaartjes toen de kassière ze mij aanbood en griste ze voor mij neus uit haar hand.
    Ik was verbouwereerd, de kassière ook.
    Ten eerste: wie spaart hier die kaartjes? Zij wist niet eens van het bestaan van deze actie. Ten tweede: de kassière (ik noem haar voor het gemak Sylvia) kent mij en kent Celine. Ze zal wel denken: is dit de leuke dochter waar Irene over schrijft?
    Sylvia is net als een paar andere vrienden een trouwe lezer van mijn blog. De lieverd, weet zoveel over mij.

Waarschijnlijk dacht zij bij het grissen van dochterlief: hoe oud ben jij eigenlijk dat jij die kaartjes zo graag wil? Of vraagt zich onderhand af waarom ik ze eigenlijk spaar? Want ik heb toch zulke grote kinderen, die doen er toch niets meer mee? Zo denken er meer.
    Daarom beken ik: ik spaar ze voor mijn kleinkinderen.

Nee, die heb ik niet en krijg ik (hopelijk) voorlopig ook niet, maar wel heb ik de kleinkindertjegarantie middels een contract. Meer daarover is alleen bekend bij de eigenaars van mijn boek. Het gaat over een heerlijke blog ontstaan bij onze patatzaak met een onverwacht aandoenlijke figurant.
    Het is inmiddels drie jaar oud, nee niet die figurant, mijn boek!

Zo weet je nu, ik spaar alvast voor mijn kleinkinderen. Hoeveel dat er worden? Geen idee. Waar ik garantie heb bij het ene kind, zegt het andere glashard:
    ‘Ik wil geen kinderen!’ Als je ziet hoe hij naar kleine kwekkers kijkt! Misschien vind of vond hij zichzelf zo vervelend als kind? Hij is natuurlijk zijn eigen grootste voorbeeld van kind-zijn en als dat tegenvalt, ja, dan wil je geen kinderen.
    Ik wilde ze wel, want wil kleinkinderen. Kom maar op, met die Ruimtevaartkaartjes.

Leuke bijkomstigheid is de ruilhandel.
    Ik had al snel een goede deal met mijn buurvrouw. Zij koopt niet bij Appie, maar had al snel meer kaartjes dan ik en wilde graag delen. Korte lijnen, daar hou ik van.
    Uiteindelijk had zij de buit binnen en ben ik me gaan storten op de zoek-en-vinders op het grote deelbook. Wat een platform is facebook dan weer. In een uur of twee tijd lijkt het erop dat ik mijn boek vol heb en help ik zelfs vrienden  van vrienden aan kaartjes. Feestig hè?
    
Nog een paar kaartjes wachten me: dinsdagavond zie ik mijn vriendin, zij heeft mijn laatste twee kaartjes op zak. Via dochterlief krijg ik zondag een envelop met een paar kaartjes erin. Een andere vriendin neemt dinsdag wat kaartjes mee en vandaag viel er post op de mat.
    Wat volgt? Een laatste beslissende check om te zien of ik alles heb.

Wat blijft? Een flinke stapel overige kaartjes. Die kreeg ik op de valreep bij de Albert Heijn in mijn handen gestopt. Even vroeg ik me af: is dat omdat ze zo graag van die kaartjes af willen? Of omdat ik zo’n goede vaste klant ben en ze me op die manier willen bedanken?

Ik zweef weg in het idee van het laatste, dat voelt namelijk zo goed: ze zien me graag!
    Tot maandag dan maar weer Sylvia. Geen zorgen, ik sta dan weer met beide benen op de grond!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten