zondag 24 september 2017

Uitdaging


Het is zo genieten hè, grote kinderen. Niet omdat ze op me neerkijken en al mijn grijze haren tellen. Het is echt niet leuk om wéér de kleinste in huis te zijn naast andere te kleine zaken.
    Wel blijf ik bij deze les: accepteer wat niet groter wordt.

Wat ik bedoel met groot-kinder-genot is dat het super heerlijk is dat zij opgegroeid zijn. Met hun 18 (bijna 19) en 16 jaren borrelt een nieuwe fase op tot aan mijn knieholten. Een nieuwe wenfase.
    Eentje waarin mijn kinderen het beter gaan weten dan mamskie. De profs-in-dop komen nu al thuis met vertelsels waar mijn oren van klapperen. Ik vrees dat ik binnenkort echt naast mijn sokkel lig, want ze ontdekken steeds vaker dat ik het niet weet en zij wel.
    Wie vangt me op in mijn val?
    ‘Marcel!’ Hoor ik jullie al in koor roepen.
    Hoe kan hij me nou opvangen als hij op zijn werk is? Ik denk dat ik beter mezelf oppak.

Anyway, een nieuwe periode hè? Het brengt groeiende onrust in mij. Grote kinderen, meer profs om me heen. Hoe blijf ik staande? En waar komt ineens die innerlijke roerigheid vandaan?
    Hobbies die me zo liggen, lijken voorbij. Ik verkies dobberen in ons bubbelbad boven lekker creatief schrijven? Waarom ervaar ik geen ontspanning bij het doorbladeren van mijn favoriete tijdschrift, maar lonkt een studieboek? Waar komt deze psychische tumult ineens vandaan?

Volgens mij heeft het alles te maken met kinderen die hun ding doen en mijn ding niet meer zo nodig hebben. Veranderende dingen dus.
    Het leven met kleine kinderen, sterker nog baby’s ligt ver achter me. De tijd van luiers vervangen, mondjes voeden, babyprakjes maken, snottebellen af vegen, kwijlmondjes poetsen, geen privacy op de wc en nachten niet slapen zijn voorbij. Záálig dit leven zonder babypeuterkleuterkindjesdingen. Het is als een wegwerpluier voorbijgevlogen. Einde kleine snotneusjes, hoera!
    Ik kijk op naar de twee jongeren die zijn ontstaan.

Om te ontdekken dat ik minder voldaan ben met mijn baan als baas in eigen huis. Wie wil nou niet eigen baas zijn? Het dilemma van hoe werk van privé te scheiden even daar gelaten. Serieus! Ik weet tot op dit moment niet of ik nou op mijn werk ben en wanneer mijn privétijd is aangebroken.
    Ik hou het op een fulltime-dagtaak-24/7-baan.

Ineens lijkt het 100% thuis-blijf-moederschap over en uit. Ik ben gewoonweg ontslagen door de tijd. Dit schrijvend besef ik wat er binnenin borrelt. Ik heb een ontslag te verwerken, daarom een nieuwe uitdaging nodig.

Gisterochtend deelde ik mijn struggle met man en dochter tijdens onze ochtend boterham.  Peoples, ik ben zoekende.’
    ‘Wat zoek je dan? Niet dat ik veel tijd heb om te helpen zoeken, want ik moet zo naar het werk. Trouwens, jij bent altijd degene die hier alles vind, dus het komt vast goed.’ Het is natuurlijk manlief die alle vertrouwen heeft in mijn vindkunsten.
    ‘Mam, wat ben je kwijt dan? Een penninkje, schaapje of wat?’
    ‘Ik ben op zoek naar iets nieuws in mijn leven.’
    ‘Oh bedoel je het zo. Je kan vrijwilligerswerk gaan doen. Je komt er altijd zo blij vandaan,’ is geen gekke optie van manlief.
    ‘Ik dacht meer aan weer gaan werken.’ Marcel verslikt zich.
    ‘Wil je al je vrijheid opgeven voor een baas?’ Daar zegt hij wat. Ik ben 19 jaar baasloos, lukt het me wel om weer voor een big boss te werken?
    ‘Wat dacht je van werken in het Rijksmuseum? Je bent daar zo graag!’, dochterlief denkt mee. Ze kent mijn prille kunstliefde.
    ‘Ik heb ontdekt dat ik voor een baan als suppoost drie opleidingen moet doen: die van beveiliger, alsof ik daar de guts voor heb. Zie je mij iemand neerslaan omdat ie niet braaf is of lijk ik iemand voor een wapenvergunning? Laat staan dat ik tegenover een kunstcrimineel zal staan met een houding van: touch my hair, lose one finger. Mensies, zo ben ik niet. De tweede opleiding, die van kunstgeschiedenis teken ik voor. Daarvoor ren ik de schoolbanken wel in. Daarbovenop een binnen-huizige-opleiding in het museum waar ze me zien staan, lukt vast. Maar die eerste is me één teveel.’
    ‘Dus voorlopig toch meer vrijwilligerswerk?’ klinkt Marcel zichzelf herhalend.

Ik pak mijn theebeker vast en staar voor me uit. Celine snuit haar neus terwijl Marcel van tafel opstaat.
    ‘Of…’
    ‘Wat mam? Wat is echt een goede uitdaging voor jou?’ Celine duikelt naar het puntje van haar stoel. Marcel draait zich om.
    ‘Toch een kind!’

2 opmerkingen:

  1. Kunstgeschiedenis, dat is wel heel leuk ja!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha je schrijft zo leuk! Het is zo lastig hè om echt iets te vinden wat bij je past. Succes met zoeken.

    BeantwoordenVerwijderen