zondag 25 maart 2018

Emotionele waarde


AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET! Zo zingt Marco Borsato uit opgeblazen borst in het gelijknamige lied. Boy, heeft hij gelijk! Zolang iets in mijn hart zit, hoef ik er geen afscheid van te nemen. Dierbaar als het is, blijft het veilig waar het zit. Het heeft alles te maken met toegevoegde emotionele waarde.

Emotionele waarde en ik zijn een typisch stel. Marcel zal zeggen: een onmogelijk stel. Hij heeft te dealen met mij en de waarde die ik aan alles geef. Waar hij vooral aan mij emotionele, sociale en fysieke waarde hecht, plak ik op alles de sticker ONVERVANGBAAR. Vooral op de knutsels, liefdesbriefjes, tekeningen en spulletje die onze kinderen maakten. Die waar VOOR MAMA op staat zijn het waardevolst.
    Ieder stukje denderde knetterhard mijn hart in, BAM! Weggooien verliest alle waarde.

Om te beseffen dat ik dit ook met mensen heb. Soms bump ik into iemand (een heerlijke uitdrukking, omdat ik er duidelijke bumpbeelden bij heb); een onverwachte ontmoeting, soms letterlijk door te botsen om vervolgens met een sorry, een verlegen glimlach of zelfs uitleg mijn excuses aan te bieden. Vaak is dit eenmalig, maar evengoed is dit de eerste stap naar meer praatjes. Zo ging het met Ton op de groenteafdeling en Sylvia bij de zelfscan of met mensen op straat, zelfs op Instragram.
    Laat staan als ik bump into een bekende. Het praatje wordt een afspraak met koffie en een flinke bijklets sessie. Kort en krachtig of met alle tijd, in beide gevallen zijn mensen in mijn hart gebumpt. De één dieper dan de ander - ik hou zo van mensen.
    Hoeveel plek heeft een hart?

Ondertussen ben ik enorm afgedwaald van wat ik wilde delen. Hoe ik hiernaartoe geploft ben?
    Ik moet terug naar de emotionele waarde waar ik over begon en opletten dat mijn verhaal niet andere kanten op botst.

Kom mee, een kleine twee weken terug in de tijd.
    Ondanks zware regenbuien koos ik het bospad. Het was eigenlijk echt heerlijk! Vooral toen ik ontdekte dat mijn regenjas niet bestand was tegen zóveel regen en mijn schoenen mijn voeten net zomin droog hielden. Sowieso verloor ik grip met die schoenen. De zolen hadden nog maar een beetje profiel. Maar wandelschoenen zo lek als een zeef was me echt een overdosis waterdruppels te veel.
    Gelukkig herinnerde een vriend me eraan om als ik dan toch drijfnat was er dan vooral maar het beste van te maken. Let go, stamp in de plassen! Als natter niet kan, laat het meisje binnenin even los! Daar was ze aan toe zeg! Jump!
    Zo eindigde ik naast doorweekt en koud vooral heerlijk verfrist. Echt maf!

Thuis ging alles uit tot aan mijn ondergoed, want pas daar ontdekte ik dat ik tot op mijn hemd nat was. Doorweekt en toch happy. Koud tot op mijn bot en weten: een volgende keer ga ik gewoon weer, want thuiskomen is daarna overheerlijk en warm.
    Het is de plek waar chocolademelk, joggingbroek en dik vest me opwachten.

Na heerlijk opwarmen en me klaarmakend voor mijn plicht, staarden de drijfnatte schoenen me aan. Ik pakte ze op en bedacht dat de volgende wandeling er één naar Bever Sport is.

Zo gezegd zo gedaan.
    Ik stond al gauw oog in oog met allemaal LOWA’s, het merk waar ik weer voor wilde gaan. Mijn keus was echter niet voorradig dus zou thuisbezorgd worden.
    Daarom stond donderdag de bezorger voor de deur en besefte ik dat hierbij het definitieve einde aanbrak voor mijn oude vertrouwde wandelschoenen! Let op: dit zijn dé schoenen waarop ik het wandelen als sportliefde oppakte. Geen idee hoeveel kilometer ik op ze gevreten heb, maar het zijn er veel en het werden er meer en meer.
    Eigenlijk ben ik aan ze gehecht, ook al voldoen ze niet meer. Voel je ‘m? Die emotionele waarde komt mijn hart in denderen. Moet ik ze werkelijk de prullenbak in gooien alsof het niets is?
    Zij waren erbij toen ik mijn-alleen-in-het-bos-angst overwon; of wandelde rond de meren in de buurt; bij de Lek en het Verdronken Bos; bij Rhynauwen; Amelisweerd; verschillende plekken in verscheidene provincies; of aan de Noordzeese stranden; La France’s Cote d’Azur, Parijs, de Charente Maritime, de Pyrénées Orientales; Barcelona en vele andere plekken.
    New Zealand bleef onbewandeld. I dream on.

Herinneringen… Even een zakdoekje pakken, traanoogjes. Door de hooikoorts natuurlijk!
    Of niet, het zijn de schoenen die plaats moeten maken voor mooiere waterdichte stappers. Die zijn echt mooi, ik koos ze zelf. Maar hoe neem ik nu afscheid van deze oude dierbare kistjes?

NIET!
    Tijdens mijn houskeeping voelde ik vooral veel emotionele waardeloosheid tot een geweldig idee in mijn hoofd bumpte. Na een appje naar mijn lief en zijn bewezen medewerking, wist ik dat afscheid afgewend is en ik zing: AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET!
    Het zit ‘m in de kunst!







2 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Het kwam zomaar in me op. Je kent het, als inspiratie. Eens zien wat er allemaal nog meer in een lijst past. Hahaha!

      Verwijderen