zaterdag 17 november 2018

Ongewassen student


Ze wandelde zonder meer opnieuw ons leven binnen en liet de jaren van bezoekloosheid ver achter ons. Alsof ze altijd nog rond hing. Eigenlijk was dat zo op Social Media. De plek waar we al die tijd, maar steeds vaker van elkaar hoorden. Ze was gewoonweg nooit weg. Vooral sinds Instagram werden bekoelde lijnen weer heerlijk warm. Zo gezellig!

    Het contact intensiveerde zich vooral wanneer ik op de koffie was bij Starbucks (Utrecht) en dat deelde op Instagram. Een BLIEP uit mijn Phone volgde:
    ‘Ik kom er aan!’, zo schreef ze.
    ‘Niet doen,’ appte ik terug. ‘Ik ben alweer weg gefladderd.’ Mezelf hard op mijn billen slaand, want ik was vergeten een direct message te sturen waarin ik vertelde dat ik om de hoek was. Ze wilde zo graag weer eens live chatten.

Tot Falke, het gaat over haar, in de buurt van ons moest zijn en schreef dat ze graag eens aan kwam waaien. Zo was ze de laatste weken vaker around en ontmoetten we gisteren haar vriendin, die ons vroeg hoe lang Falke en ik elkaar kennen. Ons enige ijkpunt bleek deze heerlijke blog. Sinds 2012 dus.

Falke herinnerde me aan haar bezoek van een poosje geleden. Ze maakte ons huis werkelijk onveilig terwijl Celine aan het stofzuigen was. Zo kwamen we op het onderwerp huishouden. Een stom, zeg maar gerust ronduit nutteloos onderwerp. Het uitvoeren kost al zoveel tijd, er over hebben is mijn tijd nog minder waard.

Dat het juist Celine was, die even later, tijdens het eetklaar maken van een mango...
    Wacht! Even een tussendoor zijweggetje: Dochterlief is mijn privé-mango-killer. Ik was één keer de moordenaar en besloot dat ik het niks aan vond. Celine houdt echter zoveel van mango dat ze het snijwerk vooraf ervoor over heeft. Stiekem fluister ik er bij dat ik in mijn geheel zorg-moe ben en krijg rode wangen van schaamte. Hoe kan moi die koos voor de zorg voor mijn bloedjes van kinderen nu ineens voelen dat ik er klaar mee ben?
    ‘Zorg maar lekker voor jezelf en als je dan toch bezig bent ook voor mij.’ Een appel klaarmaken, de thee in de middag, een tussendoortje, ik heb geen zin meer om het klaar te maken. Die gedachtegang is belachelijk beangstigend sterk!
    Tot ik into mijn verleden-buuf bumpte en zij vertelde dat ze enorm genoten had van mijn overgang blog. Ze herkende zichzelf er in. Iets met leeftijd.
    ‘Heb jij ook zo genoeg van het zorgen voor alles en iedereen?’ Alleen haar vraag maakte dat mijn ogen groot werden als mangopitten (hoe groot zijn die eigenlijk?). Ze legde vervolgens uit dat die gevoelens een bijwerking van overhoop liggende hormonen zijn.

Terug naar mijn privé-mangosnijder. Out of nothing vroeg ze:
    ‘Mama, stofzuigen doe je drie keer per week en bed verschonen dan? Hoe lang laat ik mijn bed luchten? Help! Ik moet nog zoveel leren!’ Gelukkig vraagt ze nog net niet hoe en wanneer je het bed open gooit. Ik zou graag antwoorden met:
    ‘Midden in de nacht.’

Waren mijn ogen groot als mangopitten? Falke’s mond viel zo ver open dat er wel drie mango’s in pasten. Gelukkig waren die in de aanbieding. Ze keek me aan met een blik van: jij moet je schamen! Zo van: jij leerde je dochter niets over fatsoenlijk housekeeping?
    Falke woont al járen op zichzelf en nu samen. Zij weet natuurlijk alles van schoonmaken, opruimen en strijken. Waarom zou ze anders zo verbaasd kijken?
    ‘Irene, wat voor monster heb jij opgevoed?’
    ‘Monster? Celine?’
    ‘Ja, welke jonge griet wil nou leren hoe te poetsen? Dat bestaat gewoon niet?!’ Waarop Celine beledigd de serre in stapte.
    ‘Wel waar! Kijk mij!’
    ‘Jij bent duidelijk nog geen echte student, als in uitwonend. Ik zal je eens een kijkje geven in het studentenleven.’ Celine geeft mij een bakje mangostukjes en gaat met haar eigen bakje vitamientjes naast Falke zitten. ‘We eten elke dag pizza.’
    ‘Lekker!’
    ‘Vervolgens laten we de pizzadozen achter onze rug liggen, terwijl op de grond het vieze wasgoed nog wacht op een goede wasbeurt, onze bedden zijn in geen weken verschoond en de afwas van drie weken staat op het aanrecht.’
    ‘Doe die was een ontsmettingskuur van 60 graden! Dat jij niet in je blote tieties op de bank zit. Is je kledingkast nog niet leeg?’, kwam ik tussen beide.
    ‘Oh, maar dit zijn kleren van mijn vriendin.’
    ‘Wat heeft zij dan aan?’, vroeg Celine die ondertussen wat afstand nam van Falke.
    ‘Zij ligt nog te pitten, ze heeft een dag vrij. Maar dan nog dit over poetsen…’
    ‘Zeg maar niets meer. Daar bakken jullie vast geen fluit van.’
    ‘Precies!’ Falke kijkt er triomfantelijk bij.
    ‘Zo wil ik nooit worden!’
    ‘Dan moet je thuis blijven wonen!’
    ‘Dat is precies wat ik ga doen, for ever and always ever after, alles beter dan dat studentenleven.’
    Ik zucht.




2 opmerkingen:

  1. Leonie Lodenstein18 november 2018 om 15:41

    Hahaha zo grappig�� Ik geniet elke week altijd zo van je blogs, maar deze keer is die extra leuk, en zeer herkenbaar ha ha��

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tot volgende ronde dan maar weer. Tof zo'n trouwe fan!

      Verwijderen