zondag 16 december 2018

Instagram


Tjonge zeg, dat mijn man het nodig vindt om op Instagram zijn gespierde vorderingen zo ten toon te spreiden en mij daar niets over vertelt! Ik ben verbluft.

Voordat ik door ratel, geef ik onverbloemd toe dat hij zijn fitness-werkzaamheden vele malen serieuzer volhoudt dan ik had verwacht. Zet ik hem in de vorige blog volledig voor gek, buig ik hier in diep respect voor mijn schatje!

Om onverwacht te stuiten op zijn nieuwe insta-account alsof hij fans achter zich aan wil. Mijn man? Serieus? Zei ik vorige week dat ik mijn handen vol heb aan één van hem? Zo dacht ik dat hij zijn handen meer dan vol heeft aan mij en zijn hart erbij.
    Zeker in de afgelopen week. Hij leefde voor één doel: mij terugpakken. En terecht! Ik schaam me behoorlijk in een hoekje om de video die ik vorige week online deelde. Het was de reinste schending van zijn privacy, hoewel hij voor elk woord, foto en video toestemming gaf. Kan je nagaan wat hij voor me over heeft. Een week later weet ik beter. Met zijn:
    ‘Ja, je mag het plaatsen,’ bedacht hij waarschijnlijk direct mij terug te pakken. Niet wetend hoe onmogelijk dat werd.

Hij wilde alleen maar de laatste woorden van mijn vorige blog bewijzen. Die waarin ik zeg harder te snorren dan hij, wat het bijgesloten neveneffect van mijn verkoudheid is. Waar manlief ’s nachts zelden last van mij heeft, haal ik alle maandenlange snurk-leed van zijn bedkant in een paar nachten tijd in. Natuurlijk wilde hij me via dezelfde weg bewijsmateriaal verschaffen. Heb jij een filmpje of geluidsopname gezien?
    Ik ook niet. Blijkbaar verpest ik het nachtelijks. Ik zet het op een gesnurk, om net wanneer meneer op de opnameknop drukt en een PLING klinkt, te wiebelen en stil te houden. Eén keer werd ik wakker van de PLING . Werd echter niet wakker genoeg om te zeggen:
    ‘Dat ga jij dus wissen!’

Volgens mij probeert hij me nu op een andere manier te pakken. Ineens verscheen op Instagram een suggestie dat Marcel een optie is om te gaan volgen? Een suggestie? Hij is veel meer dan dat! Hij is mijn werkelijkheid.
    Moet je nagaan, mijn eigen lief, volgt mij niet eens. Terwijl ik als een maffe fan al zijn posts like te liken. Zodat anderen maar vooral zien wat voor moois hij steeds weer maakt. Oh wacht, dat is een ander account. Manlief zit op Instagram onder de naam RitsRatsReklame. Hij verschuilt zich graag achter die naam, want is zo eentje van achter de bedrijfsmuren.

Tot nu, de stouterd, waar gluurder Instagram hem als suggestie noemt. Hem volgen? No way. Wel roep ik meneer uit zijn sloffen:
    ‘Waarom zit jij ineens als gespierde bundel op Instagram en weet ik van nikkes? Zoek jij chickies of zo? Zoals ik mannen achter mijn account krijg?’

Alles begon met mijn gesloten account. Ik moet geen pottenkijkers van all over. Tot mensen me zeiden dat ik leuke dingen schreef die voor meer mensen dan alleen volgers leuk zijn. Daarom opende ik de boel en had binnen een paar dagen ineens een leuk aantal volgers meer. Bijna alleen Amerikaanse mannen, die werken in het leger en 50+ zijn. Een aantal van hen hadden het lef om via direct message van zich te laten horen. Echt, privé berichten van vreemde mannen! Ze zeiden dingen als: you look nice; you have a nice smile; you look gorgeous; you have a lovely face en al dat soort gekwijl.
    Waarop ik dacht: kijk even verder sufferds! Ik ben getrouwd, watch my bio. Maar nee, ze kijken alleen maar naar de kop! Druiloren! Die kop zegt niets, vooral die op Instagram zegt weinig. Daar zijn rimpels wegmoffelt en grijze haren onzichtbaar, omdat die foto zo klein is. What’s in a picture

Al goed, mijn bio. De zin I love my little family zegt niets over een echtgenoot. Dat werd: I love my husband! De slijmballen bleven komen. Vervolgens plaatste ik een foto van ons samen et voilá, einde kwijlerds! Tot Celine een maand of wat geleden een relaxte foto van me maakte en die als nieuwe profielfoto verscheen, zoals ook de alleenstaande buitenlandse mannen.
    Daar ging mijn account op PRIVE. Nu geniet ik dagelijks van de macht om onbekende mannen af te wijzen. Baas in eigen account!

Wat blijft? Mijn manneke en zijn nieuwe profiel. Ik weiger te volgen, want hij deelt vast niets meer dan zijn profielfoto. Zoals op zijn Facebook amper iets verschijnt. Daar staat zo weinig dat Facebook er geen jaaroverzicht van kan maken!
    Wel is hij mijn realiteit, zit naast me op de bank, maakt mijn potje thee, smeert mijn borst en rug in met Vicks VapoRub en hoopt van harte dat mijn verkoudheid snel over is.
    Dat is iets waar ik hem blind in volg!

zaterdag 8 december 2018

Snurkerd


   ‘Slaap lekker,’ zei ik tegen mijn manneke.
   ‘Ga jij niet slapen dan?’
   ‘Ik lees nog even wat.’
   ‘Oké.’ Hij leek er niet gerust op, want hij sloot zijn ogen niet.

Hoe is dat bij jou? Volgens mij hoeven mannen hun kussen maar te ruiken, de ogen te sluiten en POEF, weg zijn ze, vertrokken naar snurkland.
   Ik hou er van mijn bedenksels te generaliseren, maar door te schrijven over mannen (meervoud), klinkt het alsof ik naast zes mannen in bed lig. Geloof me, ik heb aan deze ene mijn handen vol. Wat zekersteweten beter is dan de buik vol, maar gelukkig heb ik mijn hart vol van hem. De waarheid is: ik heb mijn oren vol van hem!

Wat me terugbrengt naar ons nachtelijk gesprek:
   ‘Ik mag toch nog wel even lezen? Of voel jij je veiliger als ik zeg dat ik blijf waken?’
   ‘Oh zeker, dat klinkt veiliger. Nu durf ik gerust te slapen.’ Hij sloot zijn ogen en was POEF weg. Dat bewezen de opvolgende schokjes. Die ken je wel. Dat je bijna in snurkrijk bent aangekomen, maar nog één intens harde schok door je lijf giert, alsof je in een put valt. Laat het de wensput zijn, dan kun je gelijk je wens eruit op diepen!

Wat manlief niet besefte was dat ik om één enkele reden wakker bleef. Ik wilde bewijsmateriaal vergaren. Bewijs waarmee ik voor eens en altijd hem de mond kan snoeren. Ik hoor echt wat ik hoor, manlief snurkt en hij weigert me te geloven. Je moet zijn uitvluchten eens horen:
   ‘Ik adem zwaar.’
   ‘Ja, die kennen we uit mijn boek.’
   ‘Ik hoor niks!’
   ‘Dat is omdat jij degene bent die slaapt’
   ‘Als jij dat nou ook eens doet!’
   ‘Dat wilde ik gisteren. Ik nam me voor om na zes vreselijke nachten, lekker lang te slapen. Ik lag er heerlijk vroeg in en liet niets of niemand tussen mij en dromenland komen. Ik vergat jou!’
   ‘Ik zei niets!’
   ‘Klopt! Het is erger, jij moest zo nodig ronken.’
   ‘Ik? Het was vast de buurman.’
   ‘Die ligt anders niet naast me. Ik hoor jou eigenorig!’
   ‘Onmogelijk! Weet je dat mensen die dikker worden snurken? Kijk mij, ik ben niet dik!’
   ‘Ha! Je vergist je. Jij wordt dikker, sinds jij sport om aan te komen. Dat lukt, want hoeveel kilo kwam er bij? Vijf? Tada! De verklaring voor meer decibellen snurk. Stop met fitness, want het is slecht voor je huwelijk. Ach laat maar, ik pak je binnenkort knetterhard terug.’
    Wat wil jij nog doen dan? Sinds jouw invalide vinger moet ik mijn eigen brood al maken. Is er meer?’ Tja, door die stomme vinger hield ik me inderdaad niet aan onze enige huwelijkse voorwaarde, die waarin ik beloofde elke dag zijn lunch te maken. Zo’n zwaar gekneusde wijsvinger kon ik niet bedenken. Maar ik heb meer om mee te dreigen:
   ‘Wat dacht je van all houskeeping?’ Manlief duikt ineens diep weg onder het dekbed. Hij is allergisch voor dit woord, in welke taal ik het ook uitspreek. Hij huivert.

Dat gruwelen is nog niets bij wat ik aan het bekoksnurken ben. Ik vergaar binnenkort bewijsmateriaal in zijn sterkste soort. Die in de vorm van een geluidsopname.
   Daarom ligt, tegen al mijn principes in, ineens mijn telefoon elke nacht naast ons bed op het nachtkastje. Hij staat zelfs aan, wat verboden is in Huize van Valen. Een regel die Marcels telefoon aan zijn scherm lapt.

De grap is dat zodra manlief ligt te zagen, ik eerst moed moet verzamelen om mijn phone erbij te pakken. Dan weer lig ik zo lekker, dat ik niet wil omdraaien. Evengoed ben ik bang dat hij wakker wordt van mijn bewegingen of het licht van het telefoonscherm (die al donker staat). Toegegeven, meestal ben ik te slaperig om in actie te komen terwijl bewijs luidneus’ naast me ligt en draai ik me op mijn rechteroor, zodat mijn linkeroor vrij ligt. Die laatste hoort toch amper iets. Soms zo handig… orig.

Tot ik besloot te waken en daarmee zijn ronken vast te leggen. Ik zeg nu: waken loont!
   De volgende ochtend hoorde manlief een opname, lachte er hard om (terwijl hij ’s ochtends niet heel lacherig is), maar toegeven?
   ‘Wie zegt dat ik dat ben? Misschien ben jij het wel zelf!’
   ‘Ach, meneer Smoes, klets maar. Dit is bewijs! Jij wil er weer onderuit, maar weet je, ik pak je binnenkort terug voor al die nachten dat jij me uit mijn slaap haalt.’
   ‘Moet ik bang worden?’
   ‘Dat valt te bezien!’



Dat terugpakken deed ik vannacht en de komende nachten. Ik ben grieperig en de daarbij behorende bijwerking is een dichte neus. Het kwam zomaar van de een op de andere minuut opzetten tijdens de film afgelopen donderdag. Weet je wat er volgt als ik snotverkouden ben?
   Ik snurk. Extra hard!



zaterdag 1 december 2018

Smoesjes


Voor alle lezers die het oudste kind zijn, heb ik deze vraag: Ga jij altijd after dinner naar het toilet? Ik vraag verder niet naar de boodschap die je daar achterlaat. Dat boeit me niet.

Wat jullie (de oudste der kinderen) betreft valt me iets op.
    Voor wie mij niet zo persoonlijk kent: ik ben niet de oudste maar juist de baby van de familie - als in de jongste van drie. Gelukkig word ik tegenwoordig serieuzer genomen, ietsjes, en trouwde op mijn tijd met een man die de oudste van twee is.
    Weet je wat mijn oudste zus en manlief nou beide doen? Zij gaan na het eten naar het toilet. Ik vraag me heus niet af waarom, maar toch. 

Bedenk ik dat ik mezelf in de problemen schrijf: Celine, mijn oudste kind en dochter gaat juist niet standaard na het eten naar de kleine kamer. Logisch, zeg jij, die is bezet! Boven maakt ze evenmin gebruik van de badkamer. Gaandeweg deze blog, kom ik hopelijk achter de reden waarom zij de afwijking van mijn theorie is.

Daar gaat Marcel weer, de gevulde wrap nog maar net doorgeslikt en afgemaakt met vanillevla-extra-verlekkerd, aan de wandel, opent de tussendeur, stapt in de hal en laat mij achter aan tafel. Weg zijn de voeten waar ik de mijne aan opwarmde.
    Me achterlatend met herinneringen aan mijn oudste zus. Zij bezocht dat mini-hokje standaard wanneer het haar beurt was om de tafel af te ruimen of af te wassen. Volgens mijn memories was slagroom zelfs haar ergste smoes. Ik vermoed dat het nu de naam lactose-intolerantie draagt en weg is ze. Mijn middelste zus en mij achterlatend, met dit voordeel dat ik mijn voeten kon blijven warmen. Het voordeel van drie!
    Madam-oudste bleef zo lang weg, dat de achtergestelde meiden besloten op te ruimen zonder haar. Deze grap kostte anders teveel van onze vrije tijd. Kwam madam de keuken in, was alles klaar. Zo slim!

Ik geef meteen toe dat mijn herinneringen enigszins vertroebeld en verkleurd worden door de tijd en daarmee onwaar kunnen zijn. Mijn moeder zou toch niet toestaan dat mijn oudste zus elke dag zo handelde? Dat ik het zo ervoer blijft. Het van me af schrijven voelt als therapie.

Misschien werkt het net zo bevrijdend als ik Marcels toiletgang van me af schrijf. Met die mazzel (voor hem) dat ik de rommel op tafel direct achter zijn bips opruim, terwijl hij zich ontlast. Niksen is tijdverspilling als in de avond leuke activiteiten op het menu staan. Stapt hij dan eindelijk weer binnen, sluit ik net het zeepbakje van de vaatwasser, stel de knoppen in en klap de deur dicht.
    ‘Ben je al klaar?’

Ik zeg verder niks, want eergisteren liep het behalve bovenstaande toiletbezoek helemaal anders. De deurbel klonk, terwijl meneer in de kleine kamer zat. Ik voelde me gedwongen de rommel op tafel en aanrecht achter te laten en bedacht welk lef deze vreemde heeft om mij ongevraagd af te leiden met zijn irritant verkooppraatje.

Ik open de deur, kijk vluchtig van de ogen van de aanbeller naar het naamplaatje. Zie je wel? Een man, hij is er eentje van NUON. Ik had de bel kunnen negeren - moeten doen of ik doof ben.
    Ondertussen weet ik mijn lieverd een meter bij me vandaan, weliswaar gescheiden door een muur, op de toiletbril, terwijl ik op de deurmat sta. Wat een heerlijk romantisch idee hè? Het geeft me in ieder geval de kracht om te denken: Irene laat beide mannen eens een poeppie ruiken.

    ‘Dag meneer.’
    ‘Goedenavond mevrouw. Wat heeft u een ontzettend leuk deurbord.’ Zo  beginnen ze allemaal, de kruiperds.
    ‘Ja, leuk spandoekje hè?’
    ‘De tekst op uw deur is net zo bijzonder.’
    ‘Inderdaad meneer, maar kom ter zake.’
    ‘Heeft u haast?’
    ‘Ik sta hier zeker niet voor mijn lol. Ik zie daar,’ ik wijs op zijn naambordje, 'NUON staan. Geloof me, ik heb geen interesse, ga lekker naar de volgende deurbel en bespaar mij en jezelf tijd.’
    ‘Wilt u dan niet minder betalen voor uw energie?’
    ‘Nee, eigenlijk niet!’
    ‘U wilt niet goedkoper uit zijn?’
    ‘Dat zei ik. Wat ik wel wil is dat u weg gaat.’
    ‘Mag ik nog één vraag stellen?’
    ‘Serieus?’
    ‘Bij welke energieleverancier bent u aangesloten?’
    ‘Meneer dat gaat u helemaal niets aan. Toedeloe!’
    ‘Maar...’ BAM, ik smijt de deur dicht.

Met het dicht gooien van de voordeur, opende zich een andere. Waarmee bewezen werd dat wanneer de ene deur zich sluit een andere open gaat. Het gebeurde waar ik bij stond!
    Marcel stapte uit het kleine kamertje, liet zijn hand op mijn schouder vallen en zei:
    ‘Wauw, wat ben ik trots op je. Je hebt die man echt goed afgepoeierd.’
    ‘Dat verdient een beloning hè?’
    ‘Zekersteweten!’
    ‘Ruim jij dan even de tafel af en de keuken op?’