zaterdag 9 maart 2019

Grenzen


Valt er eens wat te vieren, bouw ik een one-woman-party. Geef maar toe, wel lezen, maar niet tellen hè? Gelukkig let tenminste één iemand op. Ik! Om te zien dat de teller geen mooi rond getal toont. 433 is niet rond, noem ik het dan vierkant?
   Wel ben ik trots. Het is namelijk 9 maart 2019 wat staat voor acht jaar blogs. Ik vier mijn bloggerjaardag.

Veranderende kilometers
Bij de start dacht ik niet aan een einddatum of hoe lang ik zou volhouden. Wel hoopte ik op een doorbraak, op iets anders dan alleen blogs schrijven. Wauw, wat is dat gelukt!
   Mijn liefde is uitgegroeid tot werk. Houtens Nieuws en vrijwilligersorganisaties houden me uit het bos. Werkelijk, door alle schrijfwerk wandel ik minder. Geen zorgen, nog elke dag raak ik de minimale 10.000 steps. Het verschil zit ‘m in alles daarboven.

Net als hardlopers aan hun sport ben ik verslaafd geraakt aan wandelen. Het liefst ga ik elke week een stukje verder. Het is door allerlei schrijfklussen echter omgekeerd gaan werken. De kilometers van buiten zijn kilometers op het toetsenbord geworden.
   Het schrijven gaat iets ten koste van het wandelen. Terwijl de benen echt in beweging willen en moeten blijven om verschillende redenen.

Krijg ik een mail van een nieuwe organisatie. Of ik hen wil versterken met mijn schrijfkunsten. Ik vrees met grote angst ‘nee’ te moeten zeggen. Hoe mooi het ook lijkt, want anders gaat het ten koste van mijn benen en de daarboven zittende bips.

De lijn
Ben ik toch zelf onder de indruk van hoe ik dat schrijf: de zittende bips. Tja, die zit veel meer, als zit daar ook mijn probleem. Het wordt daar achter namelijk opnieuw wat ronder. Niet alleen door zitten, geloof me. Het zit ‘m evengoed in chocolademelk en M&M’s. Daarom maakte ik afgelopen week bekend:
   ‘Chocolademelk en M&M’s komen er niet meer in.’
   ‘Wat dan nog wel?’, klinkt in driestemmig koor.
   ‘Lions!’
   ‘Wat is het verschil?’
   ‘M&M’s zijn verleidelijk door de mooie heldere kleuren. Lions daarentegen zijn saai, bruin en zo onregelmatig als wat. Ik hou van gladgestreken en netjes. Lions verleiden me niet. Die mogen blijven. Al het andere lekkers moet de deur uit.’
   ‘Ik word bijna bang,’ klinkt Marcel ineens onzeker en houdt zich stevig vast aan de bank.
   ‘Geen zorgen schatje, jij bent lekker, maar jij krijgt mij niet dik. Dat is je twee keer gelukt, daar ben ik nog vol van.’
   ‘Kwijl, heel romantisch pap en mam, maar chocolademelk kan ik niet aantrekkelijk noemen,’ verstoort Benjamin ons gesprek.
   ‘Ho! Chocolademelk mist inderdaad alle fleur en kleur. Het draagt wel onweerstaanbaar verleidelijke warmte in zich. Vooral in de winter, ook al was die niet streng. Daarbij, bedenk even je koude handen om een warme beker. Voel de damp opstijgen en een waas op je bril blazen. Na een slok glijdt de warmte in je buik. Warmte, dat is het. Het gaat bijna voorbij aan mijn love for colors. Maar oh, die calorieën.’
   ‘Dus drink je takkenthee, want dat ziet er heerlijk kleurrijk uit.’
   ‘Bij muntthee gaat het om de gezonde variant op vetmakende cappuccino’s en winterse chocolademelk. Balans, dat telt in het leven.’
   ‘Jaja, ooit goed gekeken naar de kleur van die thee? Het lijkt wel een beker…’
   ‘Zie ik er uit of ik dat wil horen?’
   ‘Nee.’
   ‘Hou dan nu je mond maar Benneman.’

Blijft stiekem de vraag: waarom ik M&M’s met moeite kan weerstaan en een Lion no temption at all is? Beide zijn chocolade, beide zijn zoet. Wie het snapt, mag het uitleggen.

Tot het antwoord let ik beter op de bips, want al zie ik ‘m niet, mijn spijkerbroeken spreken onhoorbare woorden. Zij zijn mijn weegschaal en vertellen me grenzen te stellen.

Grenzen
Wat me terug brengt bij de organisatie waar ik ‘nee’ tegen moet zeggen. Zo jammer. Ze past bij me als mijn lekker zittende spijkerbroek. Contacten die er waren voelen goed en veilig en een eerste ontmoeting door een interview raakte zelfs mij diep. Zeg dan maar ‘nee’.
   Of stel ik een antwoord uit. Neem bedenktijd om niet te snel op zaken vooruit te lopen. Soms komt een antwoord vanzelf. Wachten leidde vaker tot mooie uitkomsten.

Ondertussen maak ik boskilometers, blijf ik schrijven voor deze en gene en verlies me in blogs. Zelfs als ik door de vele teksten die ik schrijf mijn eigen verhaal soms niet zie. Het lukt me iedere keer weer met een simsalla-gewoon-doen een verhaal op mijn scherm te toveren.

Je las het net weer. Dank je daarvoor.
Ga je mee naar 9 maart 2020?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten