zaterdag 30 maart 2019

Winnaars


    ‘Verloren! Tjonge, dat begint lekker!’
    ‘Had je maar beter moeten spelen, hè?’
    ‘Ik wist nog geen strategie.’
    ‘Natuurlijk krijgt strategieloosheid de schuld.’ Hij staat op van het bed.
    ‘Schatje, vergeet je niet iets?’ Ik houd mijn hand op als om hem de hand te schudden.
    ‘Gefeliciteerd,’ klinkt met zware tegenzin en hij kijkt weg.
    ‘Nu alsof je het meent.’ Hij pakt opnieuw mijn hand, kijkt me aan en moppelt:
    ‘Gefeliciteerd Irene!’
    ‘Was dat nou zo moeilijk?’

Verliezers
Hij zal nooit écht tegen zijn verlies kunnen, vooral om 07.45 uur. Wie begint de dag dan ook met vier op een rij?
    Marcel en ik dus. Ertoe aangestuurd, noem het pure dwang, door Celine. Het spelletje was haar selfmade huwelijkscadeau voor ons. We moesten het direct spelen. Ze zat erbij en vond het spannend, tot ik won en zong:
    ‘Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach, wie een spel wint in de morgen, lacht de hele dag!’

Evengoed verloor ik een kwartier daarvoor, om 07.30 uur, een wedstrijd. Die van wie is de eerste die de ander feliciteert.
    De wekker ging en manlief die vandaag iets eerder wakker was, als in hij had zijn kop er eerder bij, zette het op een zingen. Geloof me, ik was direct wakker en dat zonder koffie!
    ‘Lang zullen we leven lang zullen we leven,’ de rest bespaar ik je, want echt zuiver en helder klonk hij niet. Ik bedoel maar, manlief was dan wel behoorlijk bij de tijd, zijn stem niet. Zingen is sowieso niet zijn grootste gave.
    Hij had beter voordat de wekker ging, dat ding uit moeten zetten. Vervolgens stilletjes de slaapkamer uit moeten glippen, de trap af glijden, de huiskamer in lopen en zijn gitaar uit de standaard pakken. Dan weer de hele weg terug en eenmaal boven een liedje voor mij spelen. Dat is hemels wakker worden.

Dromerijen
Wat me eraan herinnert dat ik nog wacht op de dag dat hij onder het balkon een serenade speelt. Dat beloofde hij zo’n 25 jaar geleden en ik maar wachten… op het balkon. Die moet nog gebouwd worden.

Hoe dan ook is het natuurlijk super tof dat meneer onze trouwdag vrijdag al in mind had en thuis kwam met de 26e  bos bloemen.
    Hij koopt regelmatig, één keer per jaar, een bosje bloemen voor me en komt ermee wanneer het hem uitkomt. Dat is niet persé op onze trouwdag. Soms wel rond mijn verjaardag, die evengoed rond onze trouwdag is. Maar nooit en te nimmer op Valentijnsdag. Die zekerheid heb ik, want zegt hij:
    ‘Valentijnsdag is commerciële nonsens en voor geheime liefdes.’ Dat wij van onze liefde geen geheim maken beamen onze kids. Zij draaien ons nogal eens hun rug toe, want zijn allergisch voor zoenende ouders. Maar als ik thuis niet mag zoenen, waar dan wel? Buiten?

Ik weet één plek waar ik manlief wil zoenen. We wandelen er elke week aan voorbij. Hij wil niet. Snap jij dat nou? Mij niet willen zoenen?
    Hij zegt me overal te willen zoenen. Maar waarom dan niet in de muziektent op het Plein in het Oude Dorp. Vrijdagavond liepen we er weer.
    ‘Wil je mij zoenen?’
    ‘Altijd!’
    ‘Daar in die muziektent?’
    ‘Nee, kijk dan, al die lampen die er branden. Iedereen kijkt.’
    ‘Misschien vinden mensen het juist heel romantisch!’
    ‘Romantisch? Zo’n oud stel dat daar staat te zoenen?’
    ‘Wat? Ik ben niet oud!’

Life-maker
Inmiddels liepen we een zijstraat in. Het moment was voorbij, mijn hoop nog niet foetsie. Misschien ooit, krijg ik hem over die treden. Ik kreeg hem over meer drempels. Dat is het bijzondere van 26 jaar optrekken met mij.

Meneer is evengoed bijzonder. Hij vergeet nooit onze trouwdag, terwijl mannen er toch om bekend staan als vergeetachtig in deze? Met Feestboek is dat echter onmogelijk, ontdekte Marcel vandaag. Hij kreeg een herinnering onder zijn neus toen hij even de laatste onzinnige roddels wilde upcatchen. Ik kreeg die herinnering niet, want vergeet onze datum natuurlijk niet, evenmin het aantal huwelijksjaren dat op onze teller staat.

Iemand anders was wel de tel kwijt. Elk jaar stuurt iemand ons trouw een kaart en nu blijken we ineens 28 jaar getrouwd te zijn? Ho! Da’s twee jaar te veel of is het alvast een kaart voor dan? Je kan maar op tijd zijn hè? Anyway, bedankt lief mens!

Nu staat een volgende wedstrijd op de planner. Eenzelfde wedstrijd met een andere aanleiding op 1 april. Eens zien of ik de hoogste toon zing:
    ‘Fijne verjaardag voor mij…’ Of dat Marcel even eerder inzet:
    ‘Fijne verjaardag voor jou, maar hoe oud wordt jij nou, vier-en-dertig zegt Fakebook, jij moet snel in de hoek!’

Weet je wat? Ik laat hem gewoon winnen en sleur hem mee de hoek in. He makes my day!
No, he makes my life!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten