zaterdag 20 april 2019

Droombaan


Hoe vreemd klinkt dit:
    ‘Marcel, ik kwam vandaag een collega tegen.’
    De laatste keer dat ik iemand een collega noemde is zo’n eenentwintig jaar geleden. Toen werkte ik.
    Heeft Marcel ineens reden mij in de hoek te zetten. Hij zal zeggen:
    ‘Jij bleef werken, de plek veranderde.’

Binnenshuis
Als iemand mij na mijn ontslag bij Thuiszorg Stad Utrecht op waarde schatte was hij het. Zeg maar gerust hoog. Dat is nooit veranderd. Tot op het uur van nu is hij blij met mij in zijn leven. Wat natuurlijk logisch is, want met mij kreeg hij handen en voeten voor het werk dat hij het meest haat: het huishouden.
    Ik haat het niet, maar zeg daarmee niet dat ik het jippiejajee-leuk vind. Ik vond het prima te doen naast mijn buitenshuise parttime baan als gezinsverzorgende en coördinerend uitvoerende. Tot we zwanger werden en besloten om geld in te leveren zodat ik 100% mama kon zijn.

Ik besefte toen niet dat mensen me zouden zien als voltijds huisvrouw. De belediging! Ik ben fulltime mum - de kinderen zijn hoofdzaak, the housekeeping bijzaak. En Marcel? Even denken… Doe-het-zelfzaak? Doodsoorzaak? Nee natuurlijk niet. Hij is mijn hoofdoorzaak! Hij was tenslotte nodig voor ons ouderschap.

Pijnlijk
Gek hoe dit alles bovenkomt omdat iemand pas nog zei:
    ‘Oh, moet er schoongemaakt worden? Vraag Irene, zij weet daar alles van.’ Ik weet zeker dat het niet verkeerd bedoeld is. Ik help graag met opruimen en zo. Alleen heb ik jarenlang opgebokst tegen mensen die op me neerkeken en zulke uitspraken meenden. Ik koos voor stay at home momness.
     Vergeet trouwens niet dat we ons allemaal bezig houden met the housekeeping. Zelfs met een betaalde kracht, blijft er voldoende over. Kijk jij op jezelf neer als je huishoudelijk werk hebt gedaan? Of voel je (stiekem) de voldoening als de was weer netjes in de kast ligt en de kamer weer even een toonzaal is? Met de nadruk op even.

Droombaan
Ga ik opnieuw bijna voorbij aan het feit dat ik mijn droom leef. Ooit was die droom verpleegkundige, maar één droom ging verder, hoger en was groter: thuis-blijf-moederschap. Opvoeder te zijn, als in fulltime, 100% en er overal bij. Ik hoorde Celine’s eerste woord:
    ‘Mamamamamamamamam.’ Over op-waarde-schatten gesproken. Benjamins eerste woordje was:
    ‘Ballll.’ Hij hield de l lang vast. Ik was getuige van hun eerst stapje, zag het eerste tandje, hoorde het eerste plasje op de pot. Ik was de pleister, de zoen, de zalf, de verschoner, de schouder, het klimrek, de duwer, vanger en tiller, het dansje, het liedje, het snoepje, de vitamientjes, de nachtzoen, de taxi en het lunchpakketje. Ik was er als eerste bij. Qua opvoeden heb ik mijn best gedaan, soms zelf gevallen, maar altijd opgestaan. Nog steeds coach en bovenal trots dat ik er altijd was.

Afschudden
Daarmee is het tijd de frustratie van mensen die op me neerkijken als huisvrouw af te schudden. Ik ben werkelijk te oud om me zorgen te maken over wat men van me denkt. Of valt het samen met het feit dat ik geen thuis-blijf-moeder meer ben, maar freelance schrijver? Ik ben zo vaak van huis dat ik zelf moet wennen aan dit nieuwe leven. Het is echt, of men mij nu serieus neemt of niet. Ik neem mij in elke geval serieus!
    Net zoals de collega die ik ontmoette bij de Appie. Zij herkende mij van een freelanceborrel en werd tegelijk met mij freelance auteur voor Houtens Nieuws. We kletsten over onze ervaringen, welke opdrachten we doen en hoe we onszelf voorstellen bij een interview. Zij noemt zichzelf journalist, waar ik mezelf voorstel als schrijver. Ik ben tenslotte geen opgeleid journalist.

Journalist
Eenmaal thuis vroeg ik me hardop af wanneer je journalist bent, waarop manlief antwoordde:
    ‘Google, weet vast en zeker het antwoord!’ Terwijl ik me boog over het avondeten, stelde meneer Google op de proef en ontdekte dit bij https://www.iusmentis.com/meningsuiting/nieuws-journalistiek/wanneer-burgerjournalist/: Je bent journalist als je informatie, meningen of ideeën aan het publiek bekend maakt. Dit is ook van toepassing als je niet voor een massamedium zoals kranten, televisie of radio werkt. Ook als burger met een persoonlijke website kun je dus journalist zijn.
    ‘Dan ben ik al acht jaar journalist, want ik blog mijn mening en ideeën en geef informatie al jaren weg.’ Ik steek er mijn tong bij uit, want mezelf horen zeggen: ik ben journalist, gaat me te ver. Het voelt oneerlijk voor de opgeleide journalist, die de diepte, wijdte en kracht leerde van goed journalistiek.

Mooiste titel
Of vind ik het stiekem niet meer zo belangrijk om mijn waarde te vinden in het werk en gaat het me om plezier in mijn werk. Te zien dat ik van hobby werk maakte en dat terwijl ik nog altijd mijn droombaan leef: ik ben moeder!




Geen opmerkingen:

Een reactie posten