zondag 14 april 2019

Schrikwekkend


Als moeder doe ik het nóóit goed!

    Het eten is te heet, te lauw, te flauw of niet lekker. Ik koop de verkeerde shampoo voor Celine, Benjamins gel is op, ik heb de waarheid over Sinterklaas een beetje verdraaid en het ergste is dat Marcel teveel aan mijn billen zit. Wacht, dat doe ik niet, dat doet hij en Celine vindt het teveel! Zó vermoeiend!

Waar ik het meest van schrik, als het gaat om feedback van de kinderen tegenover mij als mum, is dat ik te hard klop. Dit gaat niet over het kloppen van matten of slagroom. Aan mij klopt verder ook best veel, maar ik klop verkeerd. Dat krijg ik tijdens het eten op mijn bord.

Stoorzender
    ‘Mama, jij klopt altijd met zo’n harde BAMBAM en staat gelijk binnen. Van schrik springt de Brushpen uit mijn hand met een mislukte streep tot gevolg. Dat doe je net zo tijdens het studeren.’
    ’Ik weet dat ik je soms enorm laat schrikken, terwijl jij gebogen zit over schoolboeken of handlettering. Soms wil ik iets vragen of leg ik je schone was op bed. Een andere keer sleep ik de stofzuiger door het hele huis en neem daarmee gelijk even jouw kamer mee in het weg slurpen van stof. Ik weet dat ik stoor, maar wanneer moet het dan? Je bent vaak thuis wanneer ik around ben. Ga dan weg wanneer ik thuis ben of kom thuis wanneer ik vertrek. Het is een kwestie van plannen!’
    Nu lijkt het alsof ik haar altijd stoor, maar zal ik een blogje opendoen over hoe vaak zij mij stoort? Ze is net zo erg als Marcel, alleen, of zeg ik, gelukkig op ander gebied.

Terug naar Celine’s opmerking:
    ‘Je laat me zo enorm schrikken, mama!’ Er valt een stilte, waarna Benjamin op z’n Benjamins reageert:
    ‘Heftig!’ Een typische reactie à la man. Kort, als in weinig woorden. Ik zie het bij meer mannen; in één, twee of hooguit drie woorden iets zeggen. Daar tegenover staat moi als madam-gebruik-vooral-veel-woorden voor wat in minder tekst te zeggen is. Ik hou niet van kort van stof. Dat is andersMANs kunstje. Applaus! Klaar?

Nee, niet klaar! Ik ken één man die meer letters vuilmaakt in privéberichten aan mij dan ik aan hem. Dat is mijn zwager, een zeer betrokken familielid. Hij reageert links en rechts op verschillende serieuze en grappige zaken. Echter daar waar het forten, geweren en ander militair-materieel involves, is hij er als een kogel bij om mij het een en ander in meerdere woorden en volzinnen uit te leggen. Super leuk, keep going! Terwijl mijn antwoord akelig goed klinkt in de stijl der mannen: interessant of wist ik! Verder ben ik vóór klessebessen en lijnen warm houden. Ik ga voor contact!

Schrikreactie
Leuk, die warme lijntjes, maar ze helpen me niet als het gaat om mijn harde kloppen en Celine’s schrikreactie.
    ‘Ik kan binnenkomen zonder kloppen!’, zeg ik tegen Celine.
    ‘Of je klopt of niet, ik schrik sowieso van jou.’ Dat is typisch Benjamin.
    ‘Mam, je moet gewoon rustig kloppen. Gewoon klop-klop, even wachten en dan…’
    ‘Ik klop rustig!’
    ‘Laten we papa evalueren,’ zegt Benjamin, ‘van hem schrik ik nou altijd.’
‘Marcel is inderdaad schrikken!’
    ‘Eigenlijk is het niets aan om iemand bij ons thuis te laten schrikken. Niemand schrikt zoals normaal is. Papa schrikt of reageert gewoonweg niet, hij weet waarschijnlijk niet eens wat schrikken is. Mama raakt gelijk gehandicapt en Celine gaat direct huilen. Wat zijn dat voor reacties! Het is gewoon triest.’ Best veel woorden voor Benjamin! Gelukkig lacht Celine het hardst, waar Benjamin gelijk heeft over mij. Als ik schrik en ik ben miss-schrik-van-alles, verschiet ik me een duizeling, echt twisted!

Voorbeeldfiguur
    ‘Wat betreft papa, zeg je wel wat, Benjamin. Hij schrikt dan wel nergens van, maar zelf is hij een geest op sokken. Van hem schrik ik altijd, want ik hoor hem nooit. Wat een sluiper! Sta ik in de keuken jullie hapje eten te heet te bakken, staat die man ineens achter me. Wacht! Ik weet de oplossing voor zijne luchtigheid: we doen hem een bel om de nek!’
    ‘Noem hem gerust een sluiper, hij klopt tenminste schattig en zachtjes op de deur en wacht voordat hij binnenkomt,’ reageert Celine. Nog even en ik word met manlief naar boven gestuurd om te leren hoe hij klopt, de klopspecialist.
    ‘Ik weet niet wat papa doet en wat mijn aankondigende klop helemaal fout maakt, ik ben zekerste weten geen zotte debiel die als een lompe os op je deur staat te rammen. Echt, that’s not me-like. Weet je wat? Ik vraag roetveegpiet wel even om op je deur te kloppen, dan weet je in één klop dat ik het heel niet verkeerd doe.
    ‘Ma-ham, die zit toch in Spanje?’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten