zondag 22 september 2019

Nachtmerrie


Ongelooflijk! Waar ik afgelopen zondag en de rest van de week wist waar deze blog over moest gaan, bleek ik gisteren het hele idee vergeten te zijn. Een duik in mijn herinnering moest het bovenhalen, maar niks hoor. Het idee leek gezonken naar de bodem van vergetelheid.
    Ik zette er volledig mijn zinnen op om te vinden wat ik zocht. Beginnend me het checken van de notities en spraakberichten in mijn telefoon. Voilà, daar dobberde een titel omhoog. Ik wist dat ik het bericht niet hoefde af te luisteren. De titel zei voldoende: droom.

Nachtmerrie
Ineens besefte ik dat het niet voor niets was dat ik het hele verhaal vergat. Sommige stories moeten onverteld blijven. Het zijn trauma’s of nachtmerries. Suffe ik, waarom zocht ik nou door. Nu zit ik hier en denk maar aan één verhaal, een nachtmerrie.

Ken je dat? Dat iets wat overdag gebeurt, ’s nachts een totaal andere film wordt?
    Niet? Houden zo.
    Wel? Cool, dan ben ik niet de enige. In beide gevallen volgt hier een kijkje in mijn ongelooflijk rare kop.

Luguber
Nadat ik de groenteman van een veel te vaak genoemde winkel, vertelde over een afspraak met een man onder de brug, zei hij:
    ‘Wat aan lugubere locatie.’
    ‘Nou ja! Het is alleen maar voor een foto, want ik was zo stom om na een interview niet gelijk een foto te maken. Nu moet ik dat rechtzetten. Waarom maak jij nu iets weerzinwekkends van een afspraak onder een brug? Alsof iemand het op mijn gemunt heeft. Jij kijkt zeker graag horror.’
    ‘Het klinkt inderdaad als een spannende film. Weet jij wel wat er allemaal kan gebeuren onder een brug?’
    ‘Het is niets meer dan een prima locatie tussen zijn en mijn woonplaats. Lekker middenin.’
    ‘Prima, maar mocht je het niet overleven dan…’
    ‘Hou je mond jij!’

Droombeelden
Pas ’s nachts besefte ik dat hij niets had moeten zeggen. Zijn woorden vormden zich tot hele andere beelden dan een onschuldige fotosessie. Ik wil geen woorden bevuilen aan de beelden en angsten die mij uiteindelijk bezweet en met hartkloppingen wekten. Bedenk zelf maar de beelden bij een zwakke vrouw en een sterke man. Zij onschuldig, hij verkeerde belangen. Voor haar is het een verloren zaak. Ze eindigt dood in haar auto op de bodem van het Amsterdam-Rijnkanaal.

Alleen al dit beschrijven bezorgt mij komende nacht vast weer zweet dreams. Maar eerlijk, het is toch belachelijk wat één zo’n uitspraak met me doet? Wat een zieke fantasie heb ik 's nachts. Kennen meer mensen dit?

SOS-alarm
Gelukkig werd ik wakker en besefte dat deze droom een andere draai moest krijgen of een oplossing. Wat voor smoes kon ik bedenken om de boel af te zeggen? Hoewel die foto gemaakt moet worden. Wat is een veiligere locatie? Hoe houdt ik mezelf veilig?
    Mijn telefoon is al ingesteld op SOS-alarm, waardoor na drie keer achter elkaar op de startknop te drukken, mijn lief een bericht ontvangt met mijn locatie, foto’s van beide camera’s en een geluidsfragment. Dat voelt redelijk veilig.
    Zonder dat ik het wist stuurde mijn broekzak ooit eens een SOS-alarm naar mijn man. Hij belde en vroeg:
    ‘Is alles goed met je?’
    ‘Wat lief dat je daarvoor belt. Dat doe je anders nooit.’
    ‘Oh, alles is dus goed.’
    ‘Ja, hoezo?’
    ‘Jij stuurde een SOS-alarm, maar als het verder niets is ga ik gauw verder. Ik ben druk.’ Klik, klonk aan de ander kant. Tot zover onze romantiek.

Chaperonne
Terug naar die droom. Ik vond mijn oplossing in dochterlief Celine. Zij was vrij en kon mee naar die afspraak onder de brug. Zo kon zij alles opnemen en zo nodig 112 bellen. Had ik maar zo de boel opgelost en durfde weer lekker te slapen.

De volgende ochtend vertelde ik niets. Ik besefte hoe absurd die droom was. Als ik die vertelde werd ik vast en zeker volledig uitgelachen en dat in de vroege ochtend?
    Na mijn bakkie stapte ik in de auto en ging op weg naar de brug. Midden daarop vroeg ik me ineens af welke kant ik eigenlijk moest zijn en klonk een piep uit mijn phone. De laatste negeerde ik, want ik rij MONO. Ik reed de brug over, ging de eerste weg links en met de bocht meer de helling af. Aan het eind weer links en vond mezelf onder de brug.
    Hoezo was het daar luguber? Ik was niet eens alleen, ik spotte ooggetuigen en een hele rij auto’s. Daar paste mijn rood monstertje netjes naast.
    De grote afwezige was de man met wie ik afgesproken had. Kon ik mooi mijn phone checken en lees:
 

Oh kijk, daar stond hij, aan de overkant. Ik zwaaide en bedacht onwillekeurig: ik kan nu nog weg!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten