zondag 28 november 2021

Hoerenboom

Hoe ik binnen 24 uur mijn schoondochter ernstig teleurstelde. Herstel: dubbel teleurstelde.
    Mijn kerstengel in eigen persoon, Benjamin, is gek op kerst en zet het liefst in september de boom op. Zo vroeg hij weken geleden boven zijn bord ‘Spaghetti di Omi’:
    ,,Wanneer zetten we de boom op?”
    ,,Na 5 december.”
    ,,Wij doen niet aan Sinterklaas.”
    ,,Nee, weg met die ouwe.”
    ,,Waarom dan niet 1 december?”
    ,,Oké, 1 december als het op zondag valt. Krijg ik vrijstelling om tijdens het eten mijn agenda te checken?”
    ,,Nou vooruit,” klonk Benjamin cynisch.
    ,,Oeps, het valt op woensdag. Dan toch maar op 5 december.”
    ,,Wat? Mam, waarom niet zondag 28 november?”
    ,,No way.” Waarna Benjamin opstond om vla te pakken. ,,Als we uitgaan van 1 december en jij mijn koffie maakt, vervroeg ik het met één dag. Of maak al mijn bakkies en per bakkie trek ik het één dag vooruit.”
    ,,Dan maak ik meteen 26 bakkies. Staat ie morgen.”
    ,,Ho! Je kunt het maximaal vervroegen naar 28 november, dus drie bakkies is voldoende.” Ik kreeg mijn bakkie en geen bakkie volgde. Daarmee schreef ik op 30 november: kerstboom optuigen.

Eigenaar
Tot twee weken geleden:
    ,,Mama, jullie willen toch een nieuwe kerstboom?”
    ,,Ja.”
    ,,Als we zondag gaan, kan ik mee. Kunnen we kijken of we eentje met sneeuw kopen.”
    ,,Meekijken + meebeslissen = meebetalen.”
    ,,Deal.”
    We vonden een boom, maar deelden de kosten niet 50/50. Daarmee werd ik boomeigenaar en vroeg zoonlief:
    ,,Zet je ‘m op?”
    ,,Ben jij gek, 30 november staat ie.”
    
Hoerenboom
Gelukkig was ik te nieuwsgierig naar de boom met lichtjes en hoe dat in elkaar stak. Ik zette ‘m een dag later toch op met als resultaat een dolgelukkige zoon. Ook stuurde ik Lara een appje. Zij wil namelijk een piek. Ik niet:




Het verhaal achter die rode bal? Lara zei vorig jaar dat ze een hoerenboom wilde.
    ,,Wat? Mijn huis uit!”, riep ik. Al roep ik dat vaker, ze blijft gewoon.
    ,,Maar rode ballen zijn mooi.”
    ,,Echt niet.” Wel kreeg ze met kerst een rode kerstbal om in de boom te hangen. Ik gun het meiske wel iets.

Inkopen

Terug naar maandag en Benjamin:
    ,,Er zit nog geen bal in de boom, mam.”
    ,,Haal jij de kerstspullen uit de schuur?”
    ,,Die ouwe troep?”
    ,,Daar heb je een punt. Tijd voor vernieuwing.” Dinsdag kwam ik thuis met nieuwe ballen en slingers en hing alleen de slingers en één bal in de boom.
    ,,In dit tempo is de boom met kerst nog niet vol mama.”
    ,,Neem het gerust over.” Wat hij niet deed. Het was ook niet nodig, want een dag later kroop de kerstsfeer in mijn kop en gaf ik alle nieuwe spullen een plekje. Er bleef echter één plekje open tussen alle crème, toffee en bruine ballen. De plek voor Lara’s rode bal.


Opvallender
Ze hing ‘m gisteravond op tot ik tijdens het eten zei:
    ,,Hij moet midden voor, nu valt ie niet op.” Omdat madammeke na het eten geen aanstalten maakte om van de bank te komen - als je naast Benjamin zit, wil je natuurlijk niet van de bank - pakte ik de bal en hing ‘m bijna op zijn plek. Het is dat het haakje uit mijn vingers gleed en de bal zonder enige stuiter maar met een doffe plof de grond raakte en brak, anders hing die nu.
    Mijn handen schoten naar mijn mond, mijn ogen werden groot en zagen Lara. Je denkt dat Calimero zielig kan kijken? Lara wint en mijn schuldgevoel groeide. Wel stond Lara op en knuffelde me.
    ,,Je houdt nog wel van me?”
    ,,Natuurlijk, al ben ik héél verdrietig.”
    ,,Je krijgt een nieuwe bal.”

Kleinigheidje
Vandaag stond een wandeldate met vriendin Agnes en haar man op de agenda. Bijna klaar om te gaan, besefte ik dat ik een kleinigheidje vergeten was. Daarbij moet je weten dat ik het niet nodig vind dat wie mij bezoekt een presentje meeneemt. Jij bent mijn cadeau. Omdat anderen het wel doen, nam ik me voor hier beter in te worden. Ik zakte deze keer, ik kocht niets.
    Opnieuw schoten mijn handen naar mijn mond en werden mijn ogen groot. Ineens besefte ik: onder de kerstboom ligt mijn oplossing. Ik griste er een pakje eronderuit, ontdeed het van het kerstpapier en pakte het opnieuw in.
    ,,Wat is het?”, vroeg Celine.
    ,,Dat zeg ik niet.”
    ,,Voor wie was het?”, vroeg Benjamin.
    ,,Dat zeg ik ook niet.”
    ,,Waarom haal je het papier eraf?”, vroeg Marcel.
    ,,Daar staat de naam op.”
    ,,Maar het is niet meer voor degene die het zou krijgen, dus vertel?”
    ,,Oke, voor Lara.”
    ,,Dus eerst laat je mijn bal kapot vallen en nu lever ik een cadeau in?”
    ,,Oeps, bedenk maar iets waar ik het mee goedmaak.”
    Zul je zien, komt ze met dit idee: ze wil volgend jaar die hoerenboom.





zondag 21 november 2021

Bewust Bewegen

Ken je dat? Je hoort ergens een liedje, kent het niet en wil het later opzoeken. Ik probeer dan een herhalende zin te onthouden. Die zin vergeet ik echter, omdat ik onderweg een bekende tegenkom, de phone gaat of ik moet een boodschappje doen. Aan de woorden somedays it rains had ik niets meer. Tot ik vanavond zocht op rainy days en mother in a song en bam! Daar popte ‘Days like this’ van songwriter Van Morrison op het scherm. De versie van Dermot Kennedy herkende ik als het liedje dat ik hoorde tijdens de les 'Bewust Bewegen' van Nastasja.
    Nastasja was jaren geleden mijn manueel fysiotherapeut. Ze is super al ervoer ik haar behandelingen vaak niet als fijn. Helaas stopte ze als mijn therapeut. Niet omdat ik uitbehandeld of niet meer te behandelen was – al weet iedereen dat ik sowieso niet te helpen ben - wel omdat ze me niet meer kon behandelen. Zij en ik hadden zo’n enorme klik vol humor dat ze soms door het lachen de behandeling moest staken. Dan lag ik schuddend van het lachen op de behandeltafel of zij lag krom van het lachen ernaast. Zij, ik en behandelen, was geen goede drie-eenheid. Ze droeg me over aan een collega. Die was serieus!

Liefdevoller
Veel behandelingen later ontdekte ik in Nastasja’s praktijk de training Mindful Fysiotherapie. In mijn woorden is dat een trainging om meer bewust van jezelf in het moment en vooral zachter voor jezelf te leven. Ik besloot ervoor te gaan en leerde werkelijk liefdevoller met mezelf om te gaan. Het werkte zo goed dat ik stopte met de fysio-behandelingen.
    Om eerder dit jaar te beseffen dat mijn lijf weer vastliep. Ik was niet meer zo lief voor mijn lijf en wilde dat veranderen. Ik overwoog yoga tot iets in me zei dat ik op de site van www.fysiotherapiehoutenzuid.nl moest kijken en ik ‘Bewust Bewegen’ ontdekte.

Zachter

Dat probeerde ik uit en hoorde tijdens de proefles regelmatig:
    ,,Kan het zachter?” Ik herinnerde me die woorden van eerder en bleef. Samen met andere vrouwen… Hé, waar zijn de mannen? Die zijn ook welkom. Al zijn die misschien eerder gevlucht, want er zijn dames van een bepaalde leeftijd. Iets met wisselende stemmingen, emotionele buien en vlieg oppers en daar heel open over, of zelfs er kleding voor uit trekken. Die herkenning werkt verzachtend. Mannen blijf maar weg!!!
    Voor de rest leer ik er wonderlijke dingen, zoals mezelf van mijn rug naar mij zij en buik draaien door alleen met één voet te werken. Ook wordt mijn nek leniger na oefeningen die voor mijn idee niets met mijn nek te maken hebben.
    ,,Ja, het kan zachter!”

Preek
Een week of twee geleden begon de les met serieuze mededelingen. Het RIVM verscherpte de maatregelen en Nastasja leeft die regels na, daarom voert ze de QR code check in. Ze vertelde ook over haar zorg in het algemeen. Ik voelde mee in haar zorg om haar cliënten en haarzelf als behandelaar. En dat terwijl haar hart zo naar haar medemens uitgaat. Ze eindigde haar huishoudelijke mededingen met:
    ,,Tot zover mijn preek,” en drukte de muziek aan. Daarin klonk in zin één de deprimerende tekst: ‘…there'll be days like this’. Ik moest er enorm om lachen. Het klopte bij de ietwat bedrukte sfeer, maar zorgde vooral voor een dosis gelach in de zaal. Zo gaat dat bij Nastasja, alles lekker spontaan en eerlijk.

Fitnesbal
Iedere les komt de fitnessbal erbij en bij alle oefeningen klinkt:
    ,,Heb je een dag dat je denkt: leuk Nastasja maak jij het jezelf lekker moeilijk, ik doe dat vandaag niet, dan is dat oké. Vindt je echter dat je een tandje harder kunt…bla bla bla”, dan volgt een zwaardere optie, gevolgd door:
    ,,Kan het zachter?” Iets met bewustzijn van je eigen intentie. Hoe bijzonder is het dat als een oefening niet lukt, maar je hebt wel de intentie, dat je brein al activeert.
    Wil jij weten hoeveel intenties ik sindsdien heb?
   
Omrollen
 Vaak kies ik voor de lichtste versie van oefeningen. Het is gewoon het zachtst en soms lukt iets domweg helemaal niet.
   Laatst moesten we op onze zij op de fitnesbal liggen. Leunend op je voet was het de bedoeling met de heup en zij op of meer tegen de bal te liggen en één hand leunde op de grond. Ja tuurlijk! Bij wie dat lukte mochten ze ook nog het bovenste been wat omhoog doen. Wacht! Eerst zien te blijven liggen.
    Vóór mij zag ik iemand net zo hard worstelen als ikzelf. De herkenning was zo treffend. Ik proestte het uit. Het enige dat mij nog lukte was op mijn buik over de bal te hangen en de tranen uit mijn ogen te lachen. En Nastasja zei:
    ,,Kan het zachter?”
    ,,Nee!” Deze lach, zo hard, zo intens? Die moest harder… voelde als de beste therapie in tijden.
    Doe mij die vaker!

Tot volgende week Nastasja. Ik verheug me.

zaterdag 13 november 2021

Anek-kadootjes

Op mijn beeldscherm duikelen al langer een paar Anek-kadootjes (grappige situaties) over elkaar heen voor de eerste plek. Ze kunnen me wat, ik koppel ze.

Languit
Stel je Marcel voor op de bank. Herstel: stel hem voor, maar liggend op de bank. Lukt het of heb ik hem teveel voorgesteld als de man met beide benen op de grond?
    Ga even zitten voor de volgende schokkende mededeling:
    Marcel heeft een zeer relaxte band met onze bank. Zie hem liggen, laaaaaaaanguit, met geen been op de grond. In al zijn lengte ligt hij daar. Gelukkig is de bank langer, zodat er plek overblijft voor mij.

Gave
Zo liggend struint meneer regelmatig rond op Fakebook. Hij houdt graag alles bij, maar deelt zelf niets. Zelfs geen likes, dus niet huilen dat hij jou niet liked, hij liked zelfs mij niet. Dat hij me volgt weet ik wel, want dan klinkt:
    ,,Hé, ik zie dat er een foutje staat. Dat is niet goed.”
    ,,Oh, nee,” zucht ik hard. ,,Sloop er echt een foutje uit mijn zicht? Wanneer schrijf ik nou eens perfect? Wat is fout?”
    ,,Dat.”
    ,,Ja, wat dat?”
    ,,Het woordje dat. Het is die kleding, niet dat.”
    ,,Nee, het is toch het kleding, niet de?”
    ,,Irene het is de kleding. Dus die!”
    ,,Oh.” Waarna we stilvallen en meneer na twee minuten uitroept:
    ,,Ik heb een gave.”
    ,,Wat dan?”
    ,,Ik noem een fout en POEF, opgelost!”

Onderweg
Gaan we terug naar Celine’s kinderfeestje. Ik blijf het lekker zo noemen. Ik wandelde met haar boodschappenlijstje door de appie om te eindigen op het zelfscanplein. Ik was een piep verwijderd van betalen tot ik dit las:
    ‘U wordt mogelijk gecontroleerd, er is een medewerker onderweg.’
    Komt die medewerker m/v met de auto, trein of fiets? En hoelang moet ik wachten als die in de file staat? Heeft die medewerker wel ingecheckt met zijn of haar OV-kaart? Geen woord over een QR-code, geeft alleen maar gezeik. Poep, zei ik er toch iets over.

Unicorn

Ah, daar is de medewerker. Het is… Oh, wacht, misschien blijft ze liever anoniem. Voor het gemak gebruik ik mijn eigen naam. Dat is een prima en mooi pseudoniem al vermoed ik dat het verwarring geeft, daarom deze uitleg: Ik ben ik en mij en zij is Irene en zij. Handig toch? En zij, Irene, checkte mijn boodschappen.
    ,,Wat een leuke Unicorntaart heb je, voor wie is die?”
    ,,Voor mijn dochter.”
    ,,Die dochter die bij de Sterpoelier werkt?”
    ,,Ja, ik heb er maar één.”
    ,,Hoe oud wordt ze?”
    ,,23.” Irene keek daarop een beetje nieuwsgierig. Ik snapte het wel en zei: ,, Celine is gek op unicorns en wilde deze taart. Ik vind dat prima, want wat is er eigenlijk tegen? Zit er niet in ieder van ons nog een kindje dat af en toe even wil spelen en unicorntaart eten?” De ander begreep het en keek me aan met een blik van verstandhouding. Heb ik weer een vriendin gemaakt. Tijd om te spelen hadden we echter niet. Celine wilde die taart en ik wilde er mijn tanden in zetten. Al vraag ik nu: welke tanden? Want boy, die taart was zoet! Mijn tanden vielen spontaan uit mijn mond.

Paardenbiks
Een andere boodschappenronde liep ik even langs eerder genoemde Sterpoelier die een blik wierp in mijn karretje.
    ,,Wat is dit nou?” vroeg hij, nadat hij Weetabix voor mijn neus hield.
    ,,Dat zie je toch?”
    ,,Wie eet deze paardenbiks?”
    ,,Ik zei de gek.”
    ,,Dat zocht ik niet achter jou.”
    ,,Jij dacht zeker dat ik dagelijks opgetut achter een luxe ontbijt zit: gekookt eitje, vers sapje, ovenbroodjes en de krant, Houtens Nieuws natuurlijk!”
    ,,Nou nee, dat ontbijt zie ik niet voor me, maar paardenbiks nog minder.”
    ,,Toevallig vind ik het heerlijk.”

Zoeter
Al loog ik een beetje. Ik eet het nog maar pas en ontdekte dat ik het best saai vond. Kijkend in Marcels muesli-ontbijt, zag ik rozijnen.
    ,,Mag ik een rozijn van jou?”
    ,,Ja hoor.” En hup daar ging een rozijn van zijn bakje naar de mijne.
    ,,Dat smaakt beter.” Waarna meneer meteen meer rozijnen uitzocht en aan mij gaf.
    ,,Kwartet! Maar dat was niet mijn bedoeling. Nu heb jij geen rozijnen meer.”
    ,,Hoeveel denk je er nodig te hebben?” Kijkend in mijn bakkie antwoorde ik:
    ,,Ik denk een stuk of zestien.” De volgende dag bleek dat ik me vertelde. Het moesten er twintig zijn. Nu was het zoeter, gelukkig niet zo zoet dat ik mijn tanden weer verloor. Ik heb ze nog! Hoera!

Ziel
Maar even hè, ben ik de enige die zich ongemakkelijk voelt als een ander uitgebreid kijkt naar wat je kocht en je tas volledig doorzoekt? Het voelt voor mij of iemand in mijn ziel kijkt.
    Gelukkig mistten deze keer maandverband, tampons en Tena Lady.

zondag 7 november 2021

Woonwinkels

Waarom is meubels of toebehoren zoeken zo verschrikkelijk?!
    Sinds ik twee weken geleden viel voor de hanglampen bij Kwalitaria, wensen we gevieren een make-over van de huiskamer. De koele kleuren moeten ruimte maken voor warme kleuren, zonder de meubels te vervangen. Waarom wegdoen wat het nog doet? Het scheelt een berg afval en is daarom vast goed voor het milieu; het scheelt Markplaats-klanten over de vloer en het voorkomt oeverloos zoeken naar nieuwe meubels.

Boodschappenlijst
Met dat in gedachten, bedacht Marcel met ieders goedkeuring de wandkast te wrappen in een volledig andere stijl. Als man van de folies, plakt dat goed. Daarbij maakt het vernieuwen van de handvatten het geheel af. Het moet vooral stoerder ogen.
    Die handvatten noteerde ik.
    Kijkend naar de grote bank, verwachten we zoiets niet te vinden in de spannende stijl of kleur die wij voor ogen hebben. Bovendien hangen we er nog prima in. De saaie kleur halen we toch gewoon op met flink keurrijke, fleurige en fluffy kussens.        Hup op het lijstje gezet.
    ,,Nu we toch bezig zijn vervangen we de handlamp boven de tafel,” zei ik, doelend op de lampen die ik zo leuk vind bij ons stam-cafetaria.
    Lijst? Check!
    ,,Tussendoor wil ik even bij de Action dumbells van 0,5 kilo halen voor de handoefeningen die ik moet doen. Die hebben ze vast daar.” Daarmee was ons lijstje compleet:

Vliegensvlug

Daar gingen we afgelopen zondag, eerst naar de Action en Praxis dichtbij huis. We liepen fris en fruitig de winkels door, om niets te vinden. Zelfs geen gewichtjes (ondertussen maakte Marcel zelf iets).     Op de route naar Meubelboulevard Utrecht bezochten we Karwei en Gamma. Waar we door de jaren heen vaker leuke lampen vonden.
Bij de Gamma, viel me voor de derde keer op hoe snel Marcel uitstapte. Rij even mee de parkeerplaats op:
    Meneer reed richting een parkeerhaven, maar koos toch ineens voor de andere kant. Mijn hoofd zwiepte daarmee even verkeerd. Dat heb je met een evenwichtsprobleempje. Al snel stond mijn roer recht. Oh nee, dat was de auto. Marcel trok de sleutel uit het contact, drukte zijn gordel los en stond buiten. Ergens tussen het eerste en het laatste deed hij iets, waardoor hij, toen ik achter de auto vandaan piepte al drie auto’s verder stond te wachten. Hij keek zo van: wat kost jou zoveel tijd dan? Tutututut, schiet nou op.
    Gefrustreerd vroeg ik:
    ,,Ren jij de eerste stappen of zo?” Ik trok nog even mijn rugtas goed op mijn rug. Wat een gedoe met die dikke winterjas.
    ,,Ik stap gewoon uit, gooi mijn deur dicht, druk op de centrale deurvergrendeling, klaar.” Ik snapte het ineens: hij met zijn lange benen en grote stappen. Als we wandelen voel ik me soms net een klein meisje dat moeite doet om de ander bij te houden. Ik heb ook zulke korte beentjes.

Pestgedrag
Na ons vruchteloze bezoek aan de Gamma reed meneer al voordat ik mijn deur dicht had de parkeerhaven uit. De pestkop. Van schrik gleed de deur uit mijn hand en helemaal open.
    ,,Moeilijk hè, een deur dichtgooien!”
    ,,Jij baldadig mannetje. Ik had pas echt hard gelachten als de deur er uit zou vallen. Waarom zo snel gassen?”
    ,,Om jou te pesten.”
    ,,Tuurlijk! Zal ik jou eens pesten?”
    ,,Nou?”
    ,,We zijn vier winkels verder en bij alle vier vergaten we te kijken naar handgrepen.” Ik hoorde een zucht en zag een frons.

Prijskaartje
Volgende stop: Hornbach. Lopend naar de ingang, bukte Marcel zich ineens. Ik schrok enorm tot ik zag dat hij zijn veter strikte. Harder dan bedoeld zei ik:
    ,,Nou kun jij de pot op. Nu loop ik door!” en keek quasi boos. Waarop schuin achter me een vrouw zei:
    ,,Zo, zo, dat gaat goed!” Ze keek medelijdend naar Marcel. Of die vrouw door had dat het gedol was? Geen idee. Wij liepen al hard lachend de Hornbach in. Waar we in ieder geval met iets buiten kwamen. Iets voor de zaak. Meer niet, want de enige leuke deurknoppen kwamen op een totaal van €240,-.
    ,,Zo, zo, dat gaat goed”, klonk nu uit mijn mond. ,,Over my dead body! Wat hopelijk nog even duurt.”
    ,,Zullen we maar meteen kijken voor een nieuwe kast?”

Bedrukt
Inmiddels voelden we ons net als het weer: neerslag(tig) en bewolkt. Onze sjop-zin lag aan diggelen op het vriespunt. We hoopte bij IKEA onze slag te slaan, want als zij het niet hadden, wie dan wel? Lang verhaal kort: we verlieten de winkel met geen kussens, geen kast en geen deurknoppen! Uit frustratie liepen we nog even bij Kwantum en Leenbakker binnen, maar waarom eigenlijk?
    Voor kussens! Natuurlijk!
    Eenmaal thuis met een paar kussens in de rug, beseften we dat we onze koppen eerder in het zand, nee in de laptop hadden moeten steken. Dat had benzine gespaard, was beter voor het milieu en vooral voor ons humeur. Boy die kreeg het te verduren. Maar vergaten we alweer, want...
    We zijn geslaagd!

zondag 31 oktober 2021

Dwalen naar de Vogelenbuurt

Het was weer heerlijk de-benen-strekken afgelopen zondag, beginnend met:
    ,,Irene, zullen we de Vogelenbuurt eens ontdekken?”
    ,,Leuk, vogels spotten.” We namen de trein naar Utrecht Centraal, waar we na uitchecken in zuidelijke richting naar het Moreelsepark wandelden. Daar had ik vooral oog voor de poort waar bussen af en aan onderdoor rijden. Bij het achterom kijken verraste het contrast van oud en nieuw me. Kijk zelf, hoe verbluffend.


UFO
Vergat ik daarbij helemaal de zo bekende Inktpot, het hoofdkantoor van ProRail, te vereeuwigen. Daarom een foto van eerder dit jaar. Hij staat rechtsboven. Extra leuk is de verdwaalde UFO op het gebouw. Die mistte duidelijk de UFO-landingsbaan in Houten.


Theepot
De Catharijnesingel en Marga Klompébrug overgestoken liepen we in noordelijke richting naar Hoog Catharijne en mengden ons in het winkelend publiek. Zin in die drukte hadden we niet, daarom liepen we flink door. Wel spotten we de Theepot die vroeger bovenop Hoog Catharijne en de Catharijnesingel stond. De pot is verplaatst, wat logisch is: thuis staat ie dan op het aanrecht, vervolgens op tafel, dan weer in de tuin. Tja, waar staat de pot de volgende keer?

Start
We wandelden doelgericht dwars door Hoog Catharijne The Mall om uit te komen op de Vredenburgkade. Hier startte onze wandeling officieel. Vanaf hier volgden we dwalend onze route. Al dwaalden mijn ogen direct richting alle fietsen. Ze stonden overal!!! Tegen bomen, hekken, palen en op plekken waar het niet mag. Zo Nederlands.
    We liepen het prachtig restaurant Bunk voorbij. Een binnenwaartse blik maakte dat ik er best even wilde zitten, we waren echter nog maar net op weg. Nu al pauze was wat overdreven. We liepen door Park Paardenveld op; een voor ons fris nieuw stukje park in centrum Utrecht. We liepen door tot aan de Monicabrug. Eigenlijk moet ik zeggen er onderdoor. Dat het kon wisten we niet. We rijden er meerdere keren per jaar overheen als we de vlaggen in de Jacobitoren uithangen, maar er onder lopend deed ik nooit eerder. Of ik er ooit nog over of onderdoor durf? Boy, wat rammelt die brug onder al dat verkeer! Aan de andere kant lagen rondvaartboten aan de kade, dat me direct inspireerde tot een ander schrijfsel.





Soms is het goed
even stil te liggen
aan de kant gaan
de wereld aan je voorbij
even niet mee doen
maar juist opladen
energie en kracht winnen
rust pakken
om daarna weer door te stomen
Vergeet niet af en toe
even achterover te leunen
armen over elkaar
eerste even jij

Nijntje
Links aan de overkant van het water zagen we de Weerdsluis. Zo dichtbij en we konden alleen maar rechts met de bocht mee. Mijn plan was de sluis straks van dichtbij te bekijken, maar eerst naar Nijntjepleintje.
    Daar deed de tekst van ’t Zusje me wat. Ik dacht terug aan een telefoontje met mijn oudste zus, drie dagen eerder. We beseften dat ik met bijna 50 jaar op mijn naam, eigenlijk geen zusje meer ben. En toch zei ik dat ze me altijd zusje mag blijven noemen. Het voelt gewoon veilig, ze is mijn grote wijze zus en ik ben de fladderaar. Heerlijk! We bellen snel weer zus.
    Ondertussen stond ik, tegenover Nijntje met haar kleine oogjes en neusje, midden op het plein. Een troetelgevoel maakte zich van me meester al stond ze daar in steen. De schattige griet. Ik maakte een foto met spijt dat ze geen zon pakte.

 

Pleintje
Vanaf hier trok de 1e Achterkerkstraat ons. Die lag groen en in al zijn smalligheid voor ons. Met het volgen van die straat verlieten we Nijntjepleintje en vergaten de Weerdsluis volledig. Voor de rest bleek het een toffe keus, want bij de kruising met de Van Asch van Wijckstraat bereikten we een pleintje.
    In de bomen hingen kaartjes met tekstje en achter ons sierde een grote wandschildering de muur. Hier fladderde ik even over het plein.
    ,,We schieten al aardig op he?”, zei ik hardop, wetend dat manlief zich voegt naar mijn fotografie-gekte. Hij wijst mij zelfs op interessante zaken. Hij kijkt met me mee.

 


Doodloper
Vervolgens staken we de Van Asch van Wijckstraat over en liepen de volgende straat in. Het was opnieuw groen, smal en een oranje fiets en plantenpotten op een muur trokken ons. Soms loop je zonder het te weten een retourtje; de straat eindigde met een hek, een huisnummer en vol begroeiing. Pas terug bij het begin van de straat viel de straatnaam op: de 2e Achterstraat.
    Opnieuw viel een muurschildering op. Al verpestte de bekladdende graffiti de good fibe. Het werd een oefening kijk-door-de-rommel-heen. Grappig dat de watertoren in de schildering in werkelijkheid achter ons stond.
    Marcel merkte een nepraam op aan de andere kant van het plein. Scherp gezien. Ik keek er overheen.




Rondjes
We liepen de Lange Lauwerstraat in, puur op het beeld van de boom verderop. Het maakte die straat groener dan alle andere vanaf het kruispunt. We passeerden de Lauwerhof.
    ,,Ho! Zo dicht bij een watertoren kwam ik nooit. Ik wil er een rondje omheen. Leuk!” En keek omhoog.
    ,,Leuk?”, zei Marcel en sprong aan de kant. ,,Ik snap dat de bewoners willen dat het net geplaatste speeltuintje verdwijnt. Ze klagen over onrust.” Zei ik al dat we ons leven waagden? Kinderen fietsten rond en rond en rond en niet in langzame vaart. Nee, ze fietsten flink hard met die kleine beentjes.
    Ons rondje toch veilig gehaald, kwamen we uit bij de boom die ons eerder aantrok. Het bleek een plein met plantsoentjes.
    ,,Dit is nou een botanisch rommeltje,” zei Marcel, waarop ik een foto maakte, want het is precies dit verval dat de herfst zo typeert. Nog even en alles is kaal. We liepen door en ontdekten dat we de 3e Achterkerkstraat in liepen. Wie kon vermoeden dat de Lange Lauwerstraat, overgaat in de 3e Achterkerkstraat? Beetje onlogisch, maar hé, zo is het leven soms ook.
    ,,Nu naar de 4e Achterkerkstraat,” riep ik uit, opende Google en ontdekte dat die niet bestaat niet. Zie je, onlogisch.


 

Opvallend
We sloegen links de weide Begijnestraat in en namen rechts de Van Asch van Wijkskade tot aan de Plomptorenbrug en liepen de Wolvenstraat in. We ontdekten mooie kiekjes en pandjes om bij een vroegere gevangenis een filmfestival route te ontdekken. Die doen we een andere keer. Hier maakten ze ooit opnames voor de film Helleveeg.
    Weer door, liepen we langs een gebouw aan de Wittevrouwen waarop de letters SvPO stonden.
    ,,Daar huist de Stichting voor Politieke Onrust.”
    ,,Nee, joh, dat is de Stichting voor Persoonlijke Ontwikkeling,” antwoordde manlief wijs.
    ,,Dat klinkt wel serieuzer, maar of jij gelijk hebt?” Weet jij het, mijn lieve blogfan?
    We liepen de Kloksteeg in, voorbij een schattig klein tafeltje met kleine theepotjes en kopjes en een menukaart. De steeg bleek een doodlopertje. Al vond ik de zon als spot op de wandschildering een mooi plaatje.




  Leg niet het bijltje 
maar je werk
er even bij neer
Leg het weg
laat het los
kom tot rust
Kopje thee
chocolaatje
benen languit
verleg je focus
Breng het dichter bij jezelf
kruip in je eigen schulp
laat de ander even wachten
Kom tot rust
en bid
zing
rust desnoods bij God
laad weer op
En go!

Tivolituin
Via de Singel bereikten we het Lucasbolwerk, waar Stadsschouwburg Utrecht staat met aan de muur en prachtig beeld. Ik waagde het onder haar rokje te kijken. Sttt… niet doorvertellen. Gelukkig leidde Marcel me af en zei dat we dichtbij de Tivolituin waren.
    ,,Zullen we daar even kijken?”
    ,,Tuurlijk! Klinkt goed.” Via de Kruisstraat ontdekten we al snel de ingang. Opnieuw voelde ik dat herfst iets doet met de natuur. Het was minder bloemrijk dan we wensten. Tot ik de stenen pilaren met teksten erop opmerkte. Heel raar, ik heb iets met teksten.
    Terwijl ik de woorden las, vertelde een onbekende vrouw het een en ander over de dichters van de teksten op deze en een andere pilaar in de tuin. Ik kan niet lezen en luisteren tegelijk, dus van wat ze zei onthield ik niets, behalve dat ze graag vertelde. Nog even rondgewandeld zei ik:
    ,,Volgend jaar wil ik terug, als alles bloeit en groener is.”
    Bij de uitgang aan de Mulderstraat stak de vrouw opnieuw een verhaal af over de geschiedenis van de tuin. We hielden haar verhalen echter af, niet omdat we geen tijd hadden, wel omdat we lekker op onszelf de bomen, ik bedoel de aantrekkelijke straten wilden volgen.



Liedje
Onze tocht liep langs verschillende andere mooie plekken.
    ,,Kijk! Het huis van Romeo en Julia. Ik zie jou al staan op dat balkon. De onderste dan wel.” Iemand weet van mijn hoogtevreezerigheidje.
    ,,Ik vind het huis vooral opvallen tussen de andere, waarbij de auto’s werkelijk lelijk in de weg staan voor de foto.” Verderop in de Kerkstraat doemde Orgels en Piano’s op. Hoe toepasselijk de Ebony en Ivory. Een keer raden welk lied ik vanaf dat punt zong. Door het verbodsbord zie je dat het geen zwart-wit foto is. We denken dan ook niet zwart-wit toch?
    Weer doorgelopen kwamen we uit op Park Lepelenburg.
    ,,Voel jij je benen ook?”
    ,,Ja, ik heb er twee.” Het wandelden met iedere vijf minuten een tussenstop voor een foto. Dat eiste zijn tol.
    ,,Zullen we zo langzamerhand richting Station Vaartsche Rijn lopen?”
    ,,Ja, maar kan dat via dat pand daar?” Ik wees naar de Buntenhof waarna we uitkwamen op het Servaasbolwerk waar we een stukje Zocherpark kozen om rond Sonnenborg Museum te lopen. Daar spotte ik een tekst op de muur en Marcel wees op een bankje, met een tekstplaatje dat hij regelde. Heerlijke tekst hè?





 
Afsluitend
Via de Agnietenstraat en Nicolaaskerkhof liepen we richting de Twijnstraat, vandaar liepen we naar de Twijnstraat aan de Werf, waar het zo mooi lopen is en we nog een bankje tegen kwamen. Het is dat ie niet in de zon stond, anders… zat ik daar misschien nog te wachten tot de eigenaar er wilde zitten.
    We liepen door naar de Oosterkade, waar we nog net wat zon hoopten te pakken. En jawel, boven het water, op de steiger pakten de laatste zonnestralen en namen twintig minuten later ons boeltje bij elkaar om de trein te pakken op station Vaartsche Rijn.
    Geen vogel in de buurt of in straatnamen gezien, maar geweldig genoten.
    Op naar de koffie.
    Tot de volgende wandeling. Misschien dan echt de Vogelenbuurt. Al weet je nooit met ons en onze spontane acties.

Met een fladder en een groet,
Ireen