zaterdag 15 januari 2022

Gratis kunst in Waterpark Horsterwold

    
,,Al regent het, we gaan toch wandelen,” zei ik stoer, stond op uit mijn stoel, liep de gang in, trok mijn schoenen aan, bond mijn das om en griste een paraplu van onder de kapstok.
    ,,Oké, omdat jíí zo nodig moet, ga ik wel weer mee,” zei Marcel en slofsjokte achter me aan. Hij pakte alleen geen plu, hij schoof een muts over zijn hoofd.
    Een muts! Mijn niet gezien! Wat denk jij nou? Als je mij mutsig ziet, is de Elfstedentocht een feit.

Controles
Dat Marcel zich zonder morren de regen in liet sleuren, bewees gewoonweg dat wij geen hele dag binnen kunnen hangen. Wij moeten er uit; luchten, bewegen, in en uit ademen, de benen strekken. We zouden eens stijf en stram worden. Oh, dat ben ik, sowieso. En door!
    Marcel stond zoals gebruikelijk eerder buiten dan ik. Ik moest natuurlijk eerst nog plassen, de vaatwasser inruimen, make-up bijwerken en alle sloten, ramen en de kookplaat checken. Ondertussen draaide de auto al warm.
    Oh nee, die stond een wandelingetje verderop op de parkeerplaats. Bij CenterParcs mogen de auto’s niet bij het huisje blijven staan.

Horsterwold 
We besloten de Tuurtoren in het Horsterwold, Stille Kern - klinkt heerlijk rustig - te bezoeken en er een wandeling achteraan te plakken. Onderweg naar die toren regende het echter steeds harder, zodat ik bij het uitstappen vertwijfeld zei:
    ,,Al moet ik door de modder ploeteren en giet het als een bezetene, die toren ga ik op en als dat het enige is dat we vandaag doen? Dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik er uit ben geweest.” De toren lag 200 meter verderop. We beklommen de treden om, eenmaal boven en omringd door nattigheid en kou, een verrassend mooi 360 graden breedbeeld te zien liggen.”
    ,,Ik geloof dat ik ondanks weer of geen weer hier echt nu wil wandelen.” Het open gebied en de waterpartijen lonkten.



Plateau
    ,,Ze beloven verderop nog een uitkijkpunt.”
    ,,Wat staan we hier nog? Let’s go!”, zei ik en stapte met flinke passen het pad op. ,,Gelukkig is dit een verhard pad, daarbij blijven de schoenen schoon.” Al snel bereikten we een soort rond plateau, genaamd: Circle of Life, met uitzicht op een meer. Vogels vlogen er laag over, zwanen dreven vredig op het oppervlak, regendruppels beroerden het water en naast het meer lag een pad.
    ,,Over een half uur gaat de zon onder. Kom, we lopen tot het eind van het meer en daar zien we wel weer. Ik denk dat de route die we willen lopen te ver is, met de zonsondergang zo dichtbij.”
    ,,Top idee!” Ik liep achter manlief in de richting van een trap. Die leidde naar het meer.
    ,,Het is hier verboden te fietsen,” wees Marcel me op het bordje aan de trapleuning. ,,Denk er om Irene, niet fietsen.”
    ,,Ships, ik wist dat ik iets vergat."
    ,,Wat dan?"
    ,,Mijn fiets.” Marcel liep twee treden voor me omlaag. Ik volgde en nam net de eerste trede, draaide meneer zich zo plotseling om dat als ik een muts op had, die terplekke van mijn hoofd was geschoten.
    ,,Irene!”, zei hij streng: ,,Niet fietsen zei ik toch!”
    ,,Ja maar…”, uhm wat moest ik zeggen? ,,Het leek me zo tof om met het stuur in mijn keel beneden te belanden. Is weer eens iets anders.”
    ,,Ja, dat is jammer van de fiets.”
    ,,Oh ja, gelukkig ben ik lopend. Nou, hup lopen!”



Waterpark 
Onderaan de trap liepen we links het pad op, waar het waterniveau schrikwekkend hoog aan de voeten stond. Zei ik een verhard pad? Niet hier! De modderpoelen lagen ons aan de tenen. Slalommend om de vele plassen slurpte en blurpte het onder de schoenen. De voeten bleven wonderwel droog.
    Al fotograferend en goed op het pad lettend liepen we door. Ik gok zo’n kilometer. Liepen we prompt PLONS tegen een keuzemoment op. Zo’n punt waar je denkt: gaan we door of terug – door het water of afhaken.
    ,,Hier lijkt het minder diep,” zei Marcel zoekend naar de mogelijkheid om de optie ‘door’ uit te voeren. Ik volgde vertrouwensvol in zijn waterspoor en riep binnen twee voorzichtige stappen:
    ,,Natte sokken!”
    ,,Wat? Je hebt nog wel zulke prachtige wandelschoenen.”
    ,,Blijkbaar geen waterdichte. Het loopt zo mijn schoenen in.” Vanaf dat moment boeide het me geen spetter meer waar en hoe ik liep. Nat is nat. Ik liep ineens heel wat ontspannener, nog meer genietend van de geluiden onder mijn schoenen en het uitzicht over het pad en het water. ,,Het is heerlijker genieten als het niet meer uitmaakt.”




Verdronken bos
Al lag het meer links van ons en een stuk bos rechts, het leek of we tussen twee meren door liepen. Sterker nog, Verdronken Bos 2.0 lag naast ons; 1.0 ligt bij Tull en ’t Waal; dat is echt een bijzonder stukje natuur. Als je eens in het midden van het land bent? Daar moet je heen.
    Hier legden sommige bomen bij al dat water het houtje. Dat zorgde voor mooie waterweerkaatsingen, zeg maar gerust kunstwerken. De natuur is gratis kunst! En het regende maar. De zon zakte lager en het einde van het meer naderde.
    ,,We gaan terug!”, zei ik en klapte mijn paraplu in. ,,Natter dan nu kan niet.”
    Ik stampte prompt hard in de eerst volgde plas op onze weg terug.





Fladdergemis
Het past bij me, al stamp ik tegenwoordig wat minder in de plassen en voel een minder fladderig hart. Het komt wel weer als alles om me heen normaal wordt. Dan word ik vast weer gekker. Nu is alles om me heen gek en word ik normaal. Het stinkt, bah! Ik wil fladderen.
    Geloof het of niet (en vriend Ante, gelooft het zeker niet): ik wil een sneeuwengel maken in de winter, huppelen in de zon, stampen in de regen en de wind mijn haar laten verwaaien, zorgeloosheid. Wie wil dat niet?!
    ,,En ik wil in het voorjaar naar deze plek terug,” zei ik terug bij de auto. ,,Wat moet het dan mooi zijn hier, als de zon schijnt en alles groen kleurt.”
    ,,Irene, jij wilt altijd overal naartoe terug. Noteer het maar vast.”
    Bij deze gedaan, lekker handig zo’n blog-note.






zondag 9 januari 2022

Ondernemer

Hoe leuk klinkt dit: ik ben sinds 1-1-’22 eigenaar van een eigen zaakje met de hele originele naam 'Typisch Irene'. Oké, het is misschien niet zo origineel, maar hoe leuk dat die nu officieel ingeschreven staat bij de Kamer van Koophandel (KvK). Bam!
    Dat ik Typisch Irene een zaakje noem bedoel ik niet denigrerend. Integendeel; ik neem mijn werk heel serieus. Het is echter één vrouw groot en kent geen gehuurde werkplek. Het gebeurt allemaal nog net niet aan mijn keukentafel.

Huur
Ik bedenk ineens dat ik uit moet kijken met mijn uitspraken en schrijfsels, want de eerste klant waar mijn eerste factuur naartoe gaat, kan me wel eens terugpakken door te zeggen:
    ,,Je hebt wél een werkplek, in mijn serre nog wel. Ik stuur je vanaf nu maandelijks een huurfactuurtje.”
    Ik luister even niet. Las je het? Ik heb een eerste klant, eigenlijk drie, maar deze is mijn meest geliefde klant. Hij wacht vast met spanning af wanneer mijn eerste factuur in zijn mailbox valt. Zijn mazzel is dat ik die nog moet ontwerpen. Wat komt er veel kijken bij het opstarten van zo’n klein bedrijfje.

Samenwerking
Natuurlijk ben ik super trots dat de afspraken met mijn eerste klant, RitsRatsReklame (RRR, niet te verwarren met Brr) goed verliepen. Al speelde een heerlijke maaltijd daar een grote rol in. Ik kookte en tijdens het eten kwamen we het een en ander overeen aangaande het werk dat ik dit jaar voor hem doe. Ik mag nu al drie uur noteren en een volgende klus staat gepland in het fietstransferium in Houten Centrum. Niet alleen help ik hem, mijn werk komt daar te hangen.
    Heerlijk, dat samenwerken met dit wereldbedrijf alleen maar leuker wordt.

Uitmelken

    ,,Moet ik straks ook nog betalen voor het maken van mijn dagelijkse lunchpakket?”
    ,,Nu je het zegt, dat kan ik ook wel eens factureren. Vind ik het ineens minder erg om te maken. Daarbij bepaal ik mijn minimumtarief op €25,- per keer.”
    ,,En dat vijf keer in de week?”
    ,,Ja, ik maakt toch vijf keer jouw lunch klaar? Kan ik niet met terugwerkende kracht declareren voor de afgelopen (bijna) 29 jaar.”
    Hoor je het? Ik ben al echt een zakenvrouw! Waarop ik zelf het hardst lach.
    ,,Ik denk dat ik toch maar coronasteun aanvraag,” verzuchtte Marcel.

Schuld
Nadat een goede vriend hoorde dat ik mijn man, eigenlijk zijn zaak, facturen stuur, zei hij:
    ,,Wat maakt dat nou uit? Het geld blijft in de familie.”
    ,,Het maakt heel veel uit, want wat ik krijg, kan ik uitgeven.” Ik lachte er hard om, wetend dat er niets uit te geven valt. Sterker nog, ik ben mezelf geld schuldig. Mijn privérekening stond garant voor het inschrijfgeld voor de KvK, want een zakelijke rekening bestond nog niet, omdat je zonder inschrijfnummer van de KvK geen zakelijke bankrekening kunt openen. Snap je het?
    Wat ik snap, is dat ik in de papieren nu al rood sta! Best sneu.

Eenzaam
Nog zieliger was het gegeven dat mijn lief niet mee mocht bij het tekenen van de papieren bij de KvK, iets met coronamaatregelen. Bereikte ik een mijlpaal - het openen van mijn zaakje - is dat moment van mijn handtekening dat het papier aanraakte en versierde niet vereeuwigd. Een foto buiten voor de KvK werd mijn troostprijs.

Site
Eenmaal thuis, begon het eerste werk: het bouwen van mijn website.
    Hoe kan het inschrijven van een bedrijf zo gemakkelijk zijn in vergelijking met het bouwen van een site. Wat een klus om die zo te maken dat die mij goed representeert. De teksten zijn daarbij mijn grootste uitdaging, want dat staat voor mijn werk, mijn product. Tegelijkertijd groeit mijn trots op dat plekje dat mijn zaakje straks op het web vult. Nog even geduld voor jou.

Verrassingen
Weet je eigenlijk hoe het zo komt, dat ik ineens een zaakje start?
    Vlak na de zomervakantie belde een man me op. Hij was onder de indruk van een artikel in 't Groentje waarvoor ik hem interviewde.
    ,,Wil jij met me samenwerken om mijn site te schrijven?”
    ,,Dat heb ik nog nooit gedaan, maar wil ik graag doen. Ik weet alleen niet hoe ik dat moet declareren, want ik heb geen eigen bedrijf.”
    ,,Wat? Oh, ik dacht van wel.”
    ,,Ik bel binnenkort de boekhouder van de zaak van mijn man. Hij kan me vast vertellen wat ik het beste doe. Je hoort van me.”
    Amper een week later volgde een zelfde soort gesprek met een andere klant:
    ,,Wil jij mijn site herschrijven?” Hij kreeg hetzelfde antwoord.

Bal
De boekhouder zei:
    ,,Open een zaak, want als het begint, komt er meer en het is zó leuk een zaak te hebben. Jij kunt het wel. Ik spreek je na de inschrijving bij de KvK.”
    De bal rolde. Ik zette door. Daarover gesproken, ik moet gaan.
    I've got work to do: mijn website bouwen en een factuur maken.

zondag 2 januari 2022

Kerstballen en meer

Kerst en Oud&Nieuw vlogen voorbij en *poef* 2022 is een feit. Hoe waren jouw feestdagen?
    Ik hield al rekening met een staartje - een vervolg op mijn blog Hoerenboom, want ik moest een nieuwe kerstbal kopen. Nu lijkt het te gaan om een lange staart of zelfs een bal die nog wel even door rolt.
    Weet je trouwens nog dat ik een pakje onder de boom vandaan griste? Die was voor Lara bedoeld, maar ik gaf het aan Agnes. Het was een klein groen vaasje, waarvan ik nu weet dat het verrassend goed past in het interieur van vaas-verzamelaar Agnes. Ik ben een volg-je-hart type, maar dat het zo goed paste voorzag ik niet. Wat betreft Lara: zij kreeg een nieuwe vaas voor haar bos LEGO-bloemen, die past nog beter ook.

Genoegdoening

Het kopen van een nieuwe kerstbal voor Lara viel niet mee, tot ik onverwacht een lelijke rode kerstbal, eigenlijk kerstmond bij de Appie vond. Na het uitpakken ervan zei ze:
    ,,Het kan niet tippen aan de gesneuvelde bal, maar hier neem ik genoegen mee.” Ze hing hem in onze kerstboom met een grote glimlach om haar eigen mond.

Verrassing
Op kerstavond kreeg ik van Lara een cadeau:
    ,,Dit is voor jou.” Het woog niets, daarom vermoedde ik een kerstbal. De verrassing was groot bij het zien van een glimmende Bossche bol kerstbal.
    ,,Wauw!”
    ,,Dat is omdat ik steeds Bossche bollen vergeet mee te nemen.”
    ,,Van deze word ik in ieder geval niet dik. Dank je wel. Ik weet dat het altijd druk is bij Bossche bollen-bakker Jan de Groot en dat je na een werkweek liever bij Benjamin bent dan bij Jan in de rij staat. Dus geen zorgen. Deze bol vervangt alle gemiste bollen.” Ik hing de bol in de boom.

Nieuwsflitsen
Kerstavond volgde om na het gourmetten uit te buiken bij de populaire kerstfilm Elf! Hij popte zo vaak op tijdens het zoeken naar leuke kerstfilms dat we die besloten te kijken.
    Wat een ontzettend suffe en domme film, maar wat genoot ik van het familie-samenzijn in het besef dat Benjamin dit jaar het huis uit gaat. Hij verlaat zelfs de regio. Hij wordt Brabander. Oh, wacht:
    ,,Benjamin als je me eens wilt verrassen met een bos bloemen, niet doen.”
    ,,Mooi kom ik daar ook van af.”
    ,,Ik wil dan liever Bossche bollen.” Ineens zie ik iets lekkers in zijn vertrek uit het ouderlijk nest.
    En als ik dan toch nieuwtjes deel, dan ook deze: Typisch Irene is als bedrijf bijna een feit. Ik ben in te huren als schrijver van (web)teksten, blogs en photo-inspirationals - alles in mijn persoonlijke stijl.

Onbreekbaar

Verder naar eerste kerstdag bij de schoonouders. Lara bleek nog niet klaar met mij. Ik kreeg opnieuw een lichtgewicht cadeau, waarvan de vorm geen kerstbal verraadde. Het bleek een kerstbaljurk. Een rode!
    ,,Vanaf nu krijg jij ieder jaar een rode hanger voor de kerstboom.”
    ,,Oh nee, het wordt een hoerenboom.”
    ,,Ja! Mijn moeder vond deze kerstbal nadat ik zei dat ik de meest hoerige kerstbal zocht. Weet je wat dit nog beter maakt?”
    ,,Nou?”
    ,,Hij is onbreekbaar en daarom perfect voor jou.”
    ,,Bedank jij je moeder vooral even?”

Challenge
Vervolgens stond een midweekje Center Parcs op het kerstmenu van Marcel, Celine, haar vriendin Laura et moi.
    ,,We gaan heel veel afleveringen 'Friends' kijken in de Eemhof, want 30 december verdwijnt de serie van Netflix. Zonder zwembad en winkels moet het lukken die serie af te kijken.” Ik keek wisselend wel of niet mee en  hoorde dinsdag dat het er om zou spannen.
    ,,Zullen we morgenavond bingewatchen?”, was mijn idee.
    ,,Maken we daar een challenge van,” zei Laura.
    ,,Wie het langst opblijft?”
    ,,Wat valt er te winnen?”
    ,,Eeuwige roem in mijn blog.”
    ,,Ben jij ochtend of avondmens?”
    ,,Avond en jij?”
    ,,Ochtend.”
    ,,Die challenge win ik.”
    Tot Laura zichzelf gedurende de avond vol propte met suikergoed om vol te houden. Ik bleef weg van dat idee met mijn lijn op het oog. Marcel haakte rond elf uur af en Celine volgde rond kwart voor één, waarna de echte krachtmeting startte. Het ging lekker tot ruim na 01.00 uur. Ik gaapte steeds meer vanaf 01.30 uur. Om 01.45 uur deden we wat 'Nederland in beweging' oefeningen en om 02.00 uur bleef ik bijna in mijn gaap steken. Laura’s ogen werden roder waardoor ik dacht: zij bezwijkt zo. Maar nee. Om 02.20 uur haakte ik af:
    ,,You win! Mijn ogen rollen weg, ik word misselijk.”
    ,,Yes, ik heb gewonnen! Die eeuwige roem in jouw blog is voor mij!”
    ,,Gefelici-gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaap!”

Wens
De dag erna, wist ik me met moeite uit de stoel te hijsen voor onze laatste en natste wandeling van 2021. Daarover volgende week meer, ik wil nu slapen.
    Blijft alleen nog dit: Voor iedere dag in 2022 wens ik je een verrassing toe. Zie het als aanmoediging om in iedere dag iets goeds te ontdekken. Maak er wat van!

Liefs,
Ireen


zaterdag 18 december 2021

Lockdown

Nu locken mijn woorden down
zijn als Brugman uitgepraat
weten niets kroms recht te praten
brengen niets op het tapijt
meten niets breed uit.

Zelfs koetjes en kalfjes blijven uit
en vergeet de ekster
uit mijn nek valt niets te kletsen
vuile woorden klinken niet
ze zijn onvindbaar
niet uit mijn mond te halen
of met een pen te beschrijven.

Welk kruit verschieten
als een mus ontbreekt
een gladde tong mist
alle rap uit de tong verdwijnt
de mond niet volloopt
geen hart op de lippen ligt
maar ik er juist op bijt

En waarom?
Wéér een lockdown
Zucht!!!

zondag 12 december 2021

Wandelroute kastelen Walenburg, Sandeburg en Groenestein

    ,,Dus het wordt een 5?”
    ,,Ja, want we moesten twee keer omlopen,” zei Marcel met een toon die geen tegenspraak duldde.
    ,,De varkens maakten toch wel iets goed, al waren het geen schapen.”
    ,,Een beetje, maar niet genoeg voor een zes, want we liepen te lang over de weg.”
    Zo bepaalden we de score voor onze zaterdagmiddagwandeling. De 8,63 kilometer die zij beloofden, werd een kilometer of twee langer, maar ach, stiekem genoten we wel.

Plaatjes
De oplettende instaverhaalvolgers weten dat ik tijdens het wandelen veel geduld vraag van mijn manneke. Eenmaal uit de auto, staan we na een paar honderd meter – een heel enkele keer drie meter – stil voor een eerste-van-vele-kiekjes.
    Wat ik nooit eerder beschreef is dat ik eerst moet landen op de plek waar ik ben; even de omgeving ervaren, rond kijken, de route een stukje lopen en dan ineens zie ik een mooi iets, pak de phone uit mijn zak en schiet het eerste plaatje. Dat is het moment dat ik land en de phone amper nog de binnenkant van mijn jaszak ziet.
    Deze keer waren we zo’n honderd meter op weg en jawel, daar zag ik een mooi beeld. Gevolgd door meer boomgaarden en een paar sterke peren die zich nog vasthielden aan de tak. Daar bleef ik wat langer hangen en hoorde achter me:
    ,,De volgende keer neem ik een klapstoel mee.”
    ,,Neem dan het opklapkrukje mee dat we twee jaar geleden in een kerstpakket aantroffen.” Zie jij dus binnenkort iemand met een klapstoeltje aan de wandel? Dan is het mijn lief, lekker ding hè?


Loopplank
Ik liep ondertussen achter mijn lief aan en zag ineens een prachtige weerspiegeling. Daarin verloor ik me volledig tot we weer verder lopend en de boomgaarden achter ons gelaten, het grasland, beter gezegd modderland op liepen. De route liep een lang stuk rechtdoor al toonde het gebied veel afwisseling. Na een keer links en rechts liepen we langs een stuk grond waar varkens verbleven, tenminste dat stond er. We zagen ze niet, waarbij ik dacht: ze kunnen evengoed zeggen dat er olifanten verblijven.
    Aan het eind van het pad klonk:
    ,,Hier moeten we links en bijna direct rechts het water over.”
    ,,Dan moeten we over water lopen. Heb jij dat ooit gedaan? Zitten we wel goed?”
    ,,Ja, we zijn hier,” zei meneer en wees op de kaart de plek waar ik stond. Hij had het goed en toch geen brug.
    ,,Daar ligt wel iets aan de overkant, kijk maar.”
    ,,Tja, het is een loopplank.” Het lag meer in dan over het water, daarom vervolgde hij met: ,,Of die ons houdt?” Hij stapte er op al wist ik dat het van mij af hing of we hier overstaken of niet. Hij kon heus wel over het diepste punt stappen, denk ik.
    ,,Laat mij even kijken hoe stevig en diep de plank gaat.” Het leek me stevig genoeg al zakte het dieper weg en voelde ik het water in mijn schoen lopen. Natte voeten is één ding, maar uitglijden, gevolgd door een plons en Irene te water, vond ik niet zo'n leuk verhaal. Al zou het een fantastische blog worden, ik vond het water te nat en te koud. Dan maar een saai verhaal. Ik durfde niet over die plank en keerde om.
    We kozen op de gok een andere weg, hopend dat we dan wel de route terug vonden.




 
Varkens
Gelukkig bewees zich één ding: de varkens. Die hadden we nooit gezien als we niet om liepen. Hun geknor inspireerde me tot het benoemen van een Knordag. Ik genoot van de ontmoeting.
    Daarna bevonden we ons met twee keer links bij het pad waar we eigenlijk vandaan moesten komen.
    Toch zakte, door de omweg, de score van deze wandeling met twee punten naar een 8.
    Even laten viel Kasteel Walenburg ons op. Het werd omgeven door een sloot en hek met ‘Verboden Toegang’. Ik liep tot het bord en een paar stappen er voorbij om een prachtige foto met water en bomen te maken. Het moest gewoon om daarna verder te wandelen richting het stralend witte Kasteel Sandenburg. Wat een plaatje. Wat een onderhoud. En wie wonen daar? Hoe is het om kasteelheer te zijn? Daar zou ik graag een blog over schrijven als de Sandenburgers me erover vertellen. Oh sorry, ik droomde a little bit away.




B-tour
Tot we opnieuw tegen een teleurstelling opliepen. Daar waar de route ons dichter naar het kasteel leidde hield een hek en vooral een bord ‘Verboden Toegang’ ons tegen.
    ,,En nu?”
    ,,Overnachten in het bos, want we kunnen niet verder.”
    Schreef ik net dat het zo leuk was die varkens te zien, weet ik niet wat daar zo leuk aan was als ik nu een hut moet bouwen om te overnachten en te leven op een fles water en acht, nee ieder vier bruine ballen. Zong ik ineens het liedje: ‘It’s gonna be a long night’ van The Kids From Fame en begon te knorren als een varken.
    Marcel, mijn route-held bedacht een B-tour, een omweg dus. Daarmee daalde de score met twee punten, de 8 werd POEF een 6. Al stelde de omweg niet teleur, want kijk de kleuring van de lucht en een paar mooie plekjes onderweg eens. Die mistten we als we de goede route liepen.
    Eenmaal het landgoed af, betraden we een weg die leidde langs Kasteel Groenestein. Herstel, we liepen langs de poort van het kasteel. Het kasteel bleef ongezien en de route over de weg duurde ons te lang, vandaar een puntje minder en bleef de score op een 5. De weg bracht onrust van voorbij rijdende auto's en vooral één brommer met een overdosis aan decibellen!!! Wat is er leuk aan een berg herrie die je minuten later nog in de verte hoort? Ik zie het niet; beter gezegd hoor het niet.
    Al goed, onze route ging rechts een natuurgebied in waar een bordje ons erop wees om vooral door te lopen. We mochten er na zonsondergang niet wandelen. En de zon gleed lager en lager.






 
Kromme Rijn
We vervolgden het pad tot aan de Kromme Rijn en liepen er een stukje langs. Het ging me te snel over in een wandelpad tussen weilanden door.
    Het eind kwam in zicht. Het restaurant waar onze auto stond kwam in beeld. Het was mooi, we voelden onze benen, wat kwam door de behoorlijk vochtige bospaden. Die liepen toch minder ontspannen. En toch genoten, want wandelen is altijd fijn. En thuis? Daar wachtte me een bakkie. Lekker. Zo blijft toch boven alles home sweet home.
    Mooie week voor jou!




Ps. We liepen de licht blauwe route. 
Aangevuld met rood, dat waren onze omwegen
en in zwart de delen die onbegaanbaar waren.