zondag 20 oktober 2019

Kostgeld

Het lijkt er op dat Benjamin onderwerp van gesprek blijft. Hij wordt namelijk echt een hele grote jongen. Waarbij het allang niet meer over zijn lengte gaat. Misschien past zware jongen beter. Ter vergelijking: waar ik standvastig blijf rondhangen bij 380 Instavolgers, dendert Benjamin de 20,9 duizend voorbij. Het leuke is: we zijn beide happy.


Updates
Hij telt zich de vingers van zijn lijf en elke dag, nee elke paar uur krijgen wij een live update van een nieuw aantal Instavolgers of abonnees op YouTube. Blaas ik net een ballon op vanwege het vorige record, duik ik opnieuw de kast in en weer uit met een feestmuts op bij een nieuw record, dat ik weer in duik om slingers te pakken bij het laatste getal. Ik kom die kast nooit uit!
    Ik sta klaar voor de 22.000, wat vast en zeker reden is voor een nachtelijk feestje.
    Wacht nee, dan slaap ik. Schort die update maar op.

Eerlijk
Nu lijkt het alsof ik goed slaap; de waarheid is dat ik wakker lig. Kijk, kindlief werkt voor een platenlabel en voor mr. StarWarsTheory op YouTube. Helemaal leuk, voor meneer de American Dream live in huis. Voorlopig blijft die droom hier, want het vliegtuig is nog niet geland. Een retour Amerika hoeft van mij nog niet zo nodig, zeg ik eerlijk.
    Goed hè, dat is echt 100% eerlijk. Ik mag graag overdrijven, uit de lucht grijpen en de duim zuigen of heel veel nonsens van achter de ellebogen halen, dit is waarheid: ik trappel niet om een vliegtuig in te stappen. Ik voel me veiliger in eigen huis en tuin. Al lig ik wakker.

Grote jongen
Eén vraag dringt zich meer en meer op nu zoonlief steeds meer monnies verdient. Ik ben blij voor de geldverdienende grootheid. Wacht, zei ik grootheid, als in grote jongen?
    ‘Benjamin, grote jongens eten toch gewoon hun erwtjes op?’, vroeg ik gisteravond aan tafel. Op zijn bord lagen zoveel erwten verspreid dat ik er twee vorken mee kon vullen. Hij houdt niet van erwten en keek in stilte naar zijn bord. Hij stak een hap appelmoes in zijn mond, waarna ik vroeg:
    ‘Weet je wat grote jongens doen?’
    Hij schudde nee.
    ‘Die betalen kostgeld.’ Benjamin verslikte zich in de appelmoes en keek me aan alsof ik kotsgeld zei.

Ruilhandel
Alle gekheid van tafel geveegd en me stortend op het opruimen van de keuken vroeg ik me serieus af wanneer inwonende kinderen kostgeld moeten betalen. Ooit vertelde betweter NIBUD meer over zakgeld, hij weet vast de oplossing op deze vraag. Het antwoord vind ik extra gewichtig, want omdat mijn vorige blog niet leidde tot binnenstebuiten veranderingen in de wasmand voel ik me best gebruikt. Lastenverlichting op financieel vlak vind ik een goed ruilmiddel daarvoor.
    Omdat ik nog even in de keuken rommelde, wilde ik Marcel vragen om NIBUD te raadplegen. Stapte net op dat moment Benjamin binnen.
    ‘Toch niet weer een update?’
    ‘Nee mam. Papa, heb jij die platen van je werk meegenomen?’
    ‘Nee.’
    ‘Dat is maar goed ook,’ meng ik me tussen de mannen in. ‘Er wordt niets meer meegenomen vanuit de werkplaats.’
    ‘Hoezo niet,’ klonk in koor?
    ‘Dat doe ik wel even uit de theedoek. Luister goed, jullie twee. Benjamin poetst eerst maar eens zijn kamer en pas daarna doe jij,’ ik por Marcel in zijn borst, ‘werk voor die poetslapzwans.’
    ‘Je hebt eigenlijk wel gelijk,’ zei meneer.
    ‘Dank je.’ Ik hou van gelijk krijgen, gebeurt niet vaak namelijk. Benjamin en Marcel verdwenen uit de kamer.
 
Pinkelen
Tot Benjamin opnieuw de kamer in kwam. Zonder woorden liep hij naar de tafel en riep:
    ‘Commando pinkelen!’ Je kent dat spel toch wel? Ik gaf geen enkele reactie. Zelfs geen knipper met de ogen en droogde ongestoord de koekenpan af. Hij leek blind te zijn voor het werk dat ik deed. Verwachte hij werkelijk dat ik de pan uit mijn handen liet vallen en de theedoek over mijn schouder zwaaide om het op een pinkelen te zetten?
    ‘Mam!! Commando pinkelen!!’, riep Benjamin met iets meer dwang. Ik vertrok opnieuw geen spier. Ik hoorde hem wel, ik gedroeg me als half doof… Oeps, dat ben ik. Benjamin dacht natuurlijk echt dat ik hem niet hoorde. Daar klonk al:
    ‘Maham!!! Commando pinkelen!!!’
    ‘Ik hoor je wel hoor?’
    ‘De eerste keer al?’
    ‘Natuurlijk, jouw eerste roep ging door alle geluidsbarrières heen. Ze hoorden je vast en zeker tot in het centrum.’
    ‘Waarom doe je dan niet mee?’
    ‘Waarom zou ik? Ik vraag jou al weken je kamer te poetsen, dat doe jij ook niet.’
    ‘Nee duh,’ zei hij, ‘ je moet natuurlijk wel “commando” zeggen.’
    ‘Zal ik jou wat zeggen? Binnenkort krijg jij één commando.’
    ‘Welke dan?’
    ‘Commando betaal je maandelijkse rekeningetje.’
    ‘Kostgeld zeker?’
    ‘Nee, ik noem het per direct smartengeld, het is namelijk niets minder dan dat en ik vraag direct opslag!’

***

En dan nu, een verrassing, een probeersel, niet geoefend en toch doen: Irene podcast.
Deze blog, in één take, het rammelt, het stuntelt, het is echt mijn stem. Wat denk je?
Vaker doen? Kun je blog luisteren in de auto, tijdens het eten koken of als je te lui bent om te lezen.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten