zondag 27 oktober 2019

Yeet

Op mijn schoot lag een dienblad, daarop een schoteltje en on top een drijfnatte spons, daarnaast een leeg zegelboekje. Naast me lag een stapel zegels. Zo jammer dat die zichzelf niet in het boekje plakken. Ik moet het weer zelf doen en nee, ik lik ze niet af met de tong. Yak! Weet jij wat voor gif op die zegels zit?

Ontploffing
Al goed, ik zette de televisie op Goedemorgen Nederland en vermaakte me wel tot…KNAL! Mijn hart schoot in mijn keel. Het geluid kwam van links de kamer in. Gelukkig ontdekte ik geen enkele rookpluim of vuurvlammetje. Ik stond snel op om te onderzoeken waar het ontploffingsgeluidje vandaan kwam.
    Ineens vulde hard ge-TUUUUUUT-TUUUUUUT-TUUUUUUT de kamer. Mijn hart verschoot zich zes slagen in één. Of dat kan weet ik niet, maar je snapt me. Het getuut klonk van boven onze CD rek, waar een brandalarm lag. De avond ervoor stelde Marcel die op mijn verzoek weer in werking. Een dag eerder hoorde ik dat veel mensen hun brandmelder buitenwerking stellen omdat hij te snel en vaak afgaat.
    Check! Onze brandmelder lag naast zijn batterij op het CD kastje. De boel weer in elkaar geforced, ging hij warempel vanochtend af. Dat was amper twaalf uur na het in werking stellen.

Gepiep
Je denk nu vast dat ik dat ding weer direct buiten werking stelde. Zeker als ik je vertel dat ik op de leuning van onze bank klom om bij de melder te kunnen. Zonder het ding van zijn plek te pakken, drukte ik ergens in het midden op het apparaatje. Het ding hield zich direct koest, braaf!
    Voor even dan. Na een paar tellen klonk een lieflijk piepje. Ik luisterde even om te bepalen of ik hier mee kon leven tot manlief thuis zou zijn of dat ikzelf moest ingrijpen.
    Even bedacht ik mijn bezigheden: wandelen, boodschappen, poetsen. Reden genoeg om niet te balen van al dat gepiep. Mijn man-de-klusser zou gauw genoeg zijn entree doen en dit probleempje oplossen.

Uitschakelen
Om twintig minuten later met een schroevendraaier te rommelen in eerder genoemde brandmelder. De piep nam andere tonen aan. Het ging meer en meer klinken als een huiltje dat ik zelfs boven hoorde janken. Het ging van een hoog piepje naar een laag piepje en dat na elke 10 seconden of zo.
    Na opening van het ding, zag ik iets wat ik nooit gezien heb: de blokbatterij had één van zijn batterijen naar buiten geplopt!

Yeet
Een uurtje later stapte Benjamin de kamer in en plofte naast Celine aan tafel. Ik vertelde hem van de spannende gebeurtenissen van eerder.
    ‘Wist jij dat een 9volts blokbatterij bestaat uit zes kleine batterijtjes?’
    ‘Ja.’
    ‘Heb jij dan wel eens gezien dat er één uit het blok kan springen?’
    ‘Mam, je moet zeggen dat het blok een batterij heeft ge-yeet.’ Even een uitspraak lesje: yeet spreek je uit als jiet.
    ‘Wat is yeet ook alweer?’
    ‘Maham!’ Oh oh, daar heb je het weer. Mam of maham. De eerste is gewoon mam, de lieve moeder, de tweede is de mam van jij-bent-zo-vermoeiend-want-snapt-het-nooit. Zo van, ik–doe-het-nooit-goed. Vervolgt Benjamin: ‘Dat heb ik al 30 keer verteld.’
    ‘Uhm, ja, sorry concentratieprobleempje. Dus vraag ik nog één keer: Is yeet iets als boeie, gooi maar weg of vergeet nou maar?’
    ‘Het is niet goed uit te leggen.’
    ‘Dat verklaart waarom jij het een 31ste keer voor eens en altijd uit moet leggen. Bij een goede uitleg vraag ik het nooit meer. Be specific!’
    ‘Is het iets met hoge snelheid afvuren?’, mengde Celine zich in het gesprek. Ik voelde me ineens niet meer de enige domme.
    ‘Nee!’
    ‘Is het dan iets weggooien of door de kamer slingeren?’ Celine pakte een mandarijn van de fruitschaal en stond op het punt deze door de kamer de gooien.
    ‘Dat dacht ik niet,’ waarschuwde ik haar.
    ‘Nee, het kan op elke manier.’
    ‘Ja, dus ik kan deze mandarijnschillen in de prullenbak of jou het huis uit yeeten?, vroeg ik lachend. ‘Hoe dan ook straattaal is stom.’
    ‘Mam, het is geen straattaal.’
    ‘Wat? Geen straattaal? Welke taal mis ik nu weer?’
    ‘Meme-taal.’
    ‘Ja daag! Ik ben echt in de verkeerde tijd geboren. Het is niet bij te houden, al die talen. Ik yeeeeeet ze allemaal de kliko in.’
    ‘Je moet yeet niet te lang maken.’
    ‘Goed yet dan!’
    ‘Nee, dat is ook weer niet goed,’ klinkt Benjamin onwijs irritant, ‘het moet gewoon niet te lang.’

Onthoudtruc
Eigenlijk bleef onduidelijk wat yeet nou is, hoewel het in de volgende zinnen best goed klinkt: Donderdag yeete ik mijn boodschappen in het karretje. Het wordt tijd dat ik mijn auto door de wasstraat yeet. Of: ik yeet Marcel plat op zijn bek. Met al dit ge-yeet vergeet ik in ieder geval het woord nooit meer, maar ben de batterij volledig vergeten.
    Jij ook?

Irene podcast:


En dan nu: het geluid:

  


En vergeet niet de klok terug te yeeten!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten